|
MANOS DE TOPO + FACTO DELAFE 14.02.2008 Barcelona |
|
|
|
|
CONCERTOS
|
|
Escrito por Mellamollamas
|
|
Xoves, 06 de Marzo do 2008 |
|
MANOS DE TOPO+FACTO DELAFE Y LAS FLORES AZULES
14.02.2008
Barcelona
Un 14 de febreiro
pareceme bó día para escoitar en directo a ‘Manos de Topo’, un
deses grupos que contraveñen tódolos tópicos de amor, dos que che
fan sorrir, a pesar de que te sintas coma un parvo cando te recoñeces
nas súas letras. Esta sensación lévase mellor —ou dá máis que
pensar, non o teño moi claro— se a moza que che acompaña tamén
sorrí ao escoitar da voz esganada do seu cantante: «no, no da la
talla al hacer el amor» o «recuerdo tu champú: puntas abiertas,
cabello graso».
Alén de impresións
íntimas máis ou menos pudorosas, o repertorio do concerto debeu ser
moi parecido o da Coruña en decembro do ano pasado; para máis detalles,
véxase en Mr Jones [2007: 22/12]. Agás Carta a los reyes magos,
tocaron todas as cancións de Ortopedias bonitas en orde inversa
a do disco, cun medley de por medio de Without you para
celebrar o San Valentín. Para o bis quedaron El cartero
e sí, tamén, Bailar pegados, na que pediron aos presentes que
non se recatasen: «¡vamos!, que sabemos que os la sabéis». (Ao meu
parecer, estiveron un pouco cohibidos neste tema e non o levaron o extremo
do seu histrionismo). Xunto con este Bailar pegados, o público
coreou El cartero y Morir de celos. Presentaron, ademais,
dúas novas cancións «que no están en los discos, pero son bonitas
igual», unha delas pendurada na súa páxina web, Ahora te sientes
mejor, ¿verdad?
Musicalmente,
o concerto serviu para que algúns dos amigos de ‘Manos de Topo’
tocaran trompeta, saxo e violín cando conviña, descubrindo que as
cancións, aínda que levemente, teñen arranxos que moitas veces, reconcentrado
nas letras, pasara por alto no disco. Amosaron tamén as posibilidades
sonoras que ofrecen os ‘Casio’ brancos dos oitenta e a diversión
e versatilidade que proporciona un xilófono para crear ritmos, aínda
que as melodías non sexan como as de Radiohead ou Sigur Ròs.
Co traballo
feito, ‘Manos de Topo’ e amigos, foron directos á barra do
‘Apolo’ a tomar copas e a escoitar a ‘Facto Delafé y Las Flores
Azules’, cabezas de cartel, por así dicilo, da noite. Por certo,
Miguel Ángel, cantante e guitarra acústica, non poderá seguir enganando
a ninguén co seu lirismo, pilleino bicando a unha rapaza, que poderia
ser a súa moza ou a unha grupie ocasional seducida.
‘Facto Delafé
y Las Flores Azules’, que presentaban o seu segundo disco, foron esta
vez exquisitos co son, non como hai uns meses na ‘Fnac’. Cuestión
de sala, cuestión de equipo ou experiencia, a verdade é que ofreceron
un gran concerto. Eu gosto máis da parte íntima e menos hip-hopeira
do primeiro disco, de cancións como Enero en la playa, La
fuerza o El poder del mar, pero recoñezo que, por momentos,
deixeime arrastrar pola entrega do público aos ritmos nos que había
que repetir «dale gas, dale gas», aos momentos nos que
había que facer o indio, pero literalmente o indio, o de abrir a boca
berrar awawawawawa, mentras se van dando golpecitos nos beizos.
E cando estaba plenamente entregado á causa de ‘Delafé…’ recibín
un golpe baixo, dos de verdade, dos que doen, por cruel e atinado; a
miña acompañante —moito mellor crítica ca min—, expresou mentras
Elena Miquel berraba «Estaremos muertos toda la eternidad, que
esa canción, totalmente pop, podería estar sendo cantado por Amaia
Montero (ex La oreja de Van Gogh, para aqueles que non a coñezan) acompañada
de Coti á guitarra. Con todo, non me deixei amilanar e continuei
movéndome ata o final pensando que os momentos de brillantez de ‘Facto’
pagan a pena, por alguna das letras «en la típica etapa en la que
Lance gana imponiéndose al sprint con un segundo de ventaja colgándose
a sus hombros el mayor amarillo…», pola mistura de xéneros (chill-out,
electrónica, pop, hip-hop, rap…) ou a estética minimalista dalgúns
vídeos… E, sobre todo, pola voz de Elena, deslumbrante durante todo
o concerto; asombra a facilidade coa que chega esta rapaza as notas
máis alta e como as mantén sen que lle custe esforzo (‘sobrada’,
expresándome con termos que non me gusta empregar).
O problema
de ‘Facto Delafé y Las Flores Azules’ é que non hai músicos sobre
a escea, todo son bases programadas, non hai sequera unha guitarra que
lle proporcione candor ao concerto, e por eso teñen que recurrir a
pompas de cores, globos ou proxeccións para darlle maior espectacularidade
e vistosidade ao directo. O malo é que se nota demasiado que o presuposto
para pantallas e pirotécnia non é o dos Rolling ou U2.
En resumo,
foi un bó 14 de febreiro, igual que houbera sido un bó 7 de marzo
ou un bó 21 de decembro, pero xa que escoitei cousas como «atrévete,
mi niño, el tiempo no se para, tomátelo con calma» ou «prefiero
irte a buscar a que vuelvas sola en metro, y besarte al despertar sin
que importe tu aliento», permítaseme algunha ensoñación ñoña
e esquizofrénica para o primeiro San Valentín en que lembrarei o que
fixen.
Tags: MANOS DE TOPO FACTO DELAFE Y LAS FLORES AZULES |
|
NOVIDADES
-
08:00 - 13.11.2008
NOVIDADES
FRANC3S
Franc3s
(A regueifa, 2008)
Cando o 18 de maio de 1980 Ian Curtis decide unilateralmente poñer fin á breve singradura musical de Joy Division
pendurándose polo pescozo cunha corda, o deus máis escuro do Valhalla
da música popular fixo vibrar dolosamente as súas cordas vocais,
emitindo un berro nunha frecuencia tan aquelada que só os tímpanos
cunha maior dose de bizarrismo tebroso puideron captalo. Ese
berro multiplicouse en miles de ecos que espallaron interminabelmente a
mensaxe de loito desa deidade pagán polos catro recunchos do planeta.
Así, non podía ser doutro xeito, esa onda sonora vibrou por terras de Bergantiños, e a semente desa vibración áspera, sucia e arriscada agromou nos miolos de Alberto, María e Patuki (tamén chegou a Vilalba) para florecer en Franc3s.
A
evolución metastática destes individuos de fans incondicionais a parte
infinitesimal do universo bizarro fica fosilizada no seu propio nome,
tributo por triplicado á actriz Frances Farmer, á vocalista de The Vaselines Frances McKee e á artista circense Frances O´Connor. María coa batería, Alberto coa guitarra e coa voz e Patuky cos teclados non só homenaxean en cada distorsión a bandas como Surfin´ Bichos, Los Enemigos, The Cramps ou The Jesus and Mary Chain, senón que tratan de enchoupar a súa música das sensacións que lles transmiten as obras de, por exemplo, John Waters, William Burroughs ou Pollock.
Franc3s decidiu por fin dar o grande chimpo ao LP logo de dúas maquetas receptoras de boas críticas e gabanzas a manchea. O seu primeiro disco, Franc3s, está composto por dez temas e foi editado por A Regueifa Plataforma baixo licenza de Creative Commons; pode baixarse de balde en www.aregueifa.net. Tamén se pode adquirir en soporte físico, nunha edición limitada e feita a man a base de papel de lixa e peluche, en Discos Noni´s (A Coruña) e Cosmic Pop Club (Carballo).
Así que xa sabedes, amantes dos sons de ultratumba, do theremin, da escuridade, do veludo, da luz de neon reflectida nas pozas dunha cidade perdida,…, gozade todos do novo de Franc3s, e xa me contaredes.
Ler máis...
-
12:37 - 13.10.2008
NOVIDADES
NOUVELLE CUISINE
De memoria
(Autoeditado, 2008)
O “malo” de ter asinado xoias de pop tan perfecto como Aritmética polar ou Dos torres é a altura
á que deixas o listón para vindeiros discos. Os
herculinos Nouvelle Cuisine corrían o risco de ser vítimas
da calidade que plasmaron no seu anterior disco, o encantador
Autodictado. Por fortuna, os "cocinitas" non se enrrugaron e souberon
partir do ponto onde o deixaron para elevalo aínda uns
centímetros máis, coma uns Sergéis Bubka do pop con pértiga.
Sen perder o seu xa característco
estilo -algo ben dificil de conseguir nunha banda con dúas voces tan diferentes-
percébese nos doce temas que fan parte deste De memoria un
salto cualitativo na produción. Continúan a guisalo e
comelo eles mesmos pero no estudo de gravación a experiencia
nótase e este enriquecemento faise palpable tanto a nivel de
arranxos coma da expansión na paleta de sons e instrumentos (acordeóns, rhodes, sintes...).
O certo é que o son de Nouvelle Cuisine acada con este disco
un novo grau de madurez xa que a incoporación de sintetizador
e caixas de ritmos nalgúns temas e a falla de complexos para
meter guitarras moito máis distorsionadas afástaos do
típico e autolimitado son indie do que beben -La Buena Vida e La Habitación
Roja- explorando novos territorios que a esta altura da película
a verdade é que son de agradecer.
E como non hai bon disco de POP -con maiúsculas- sen unha boa colección de singles, ahi están eles para deixarnos xemas coma Sintonia08, Comunicación no verbal, El imperio roto ou Seremos cajeras... mostras de pop clásico preciosista dese que che queda ecoando permanentemente na testa con só un par de escoitas. A verdade é que resulta incrible que estes talentosos chefs non atopasen unha discográfica que lles editara o disco, por moita crise da industria discográfica que haxa. Neste caso é evidente que xogou máis na súa contra a deslocalización con respeito ao epicentro dos que terían de ser os seus pretendentes. No indie estatal xa se sabe que fora de Madrid e Barcelona vai moito frío. Porén a xogada non lles saiu tan mal, mais ben ao contrario, autoeditando o disco por partida doble, tanto en formato digipack de xeito comercial coma nun formato máis exclusivo: unha camisola que se vende xunto con unha memoria USB con toda a súa discografía. Se non querían caldo, dúas cuncas. E nós, claro, tan felices cun caldo tan cheo de sustancia.
Ler máis...
-
11:20 - 25.09.2008
NOVIDADES
BLOC PARTY
Intimacy
(Wichita, 2008)
A “alarma silenciosa” ca que catro rapaces do East London
decidiron comunicarlle ao mundo a súa existencia non foi tal; resultou
o estoupido xordo do primeiro foguete da alborada, que racha o silencio
da moribunda noite e pronostica xoldra. A partires dese intre máxico
pode gozarse ou non da festa, pero xa non sobrevive no interior dos
participantes esa inicial sensación de sorpresa. A Weekend In The City
convertiuse desde o seu lanzamento na primeira víctima das odiosas
comparacións as que serán sometidos todos e cada un dos traballos que Bloc Party decida facer, aos que xa de saída se lles catalogará como “inferiores a Silent Alarm”. Kele Okereke na voz e na guitarra, Russell Lissack na guitarra, Gordon Moakes no baixo e nos coros e Matt Tong na batería conforman Bloc Party.
Intimacy (Wichita Recordings, 2008), o seu terceiro traballo, veu a luz o pasado 21 de agosto
no seu formato dixital, quedando desde entón pendurado na rede coa
posibilidade de baixalo previo abono do prezo estipulado. Os
interesados en adquirilo no seu formato físico deberán agardar ata o 28 de outubro; neste formato inclúense algúns cortes non presentes no dixital. O disco foi producido por Paul Epworth e Jacknife Lee, quenes xa colaboraran coa banda nos seus anteriores traballos (...)
Ler máis...
-
08:00 - 11.09.2008
NOVIDADES
JUGOPLASTIKA
The 6th is the 7
(Astro Discos, 2008)
Co dos revivals é mellor
non chegar a última hora. De poder escoller, o ideal sería chegar cando a cousa xa despegou pero aínda non invade
masivamente as páxinas da NME e derivados, entrando de cheo no
momento álxido do hype. Como mal menor, non estaría mal
ser dos primeiros, o que sexa con tal de non ser dos últimos
en chegar. Porén, ser pioneiro na recuperción dun son pasado garante certa frescura e non soar clónico pero tamén ten a
desvantaxe de que van ser outros os que desfruten do verdadeiro
recoñecemento. Non se pode ter todo.
E no caso de Jugoplastika dá a impresión de que é exactamente isto último o que lles vai pasar. Asi que é
de xustiza reivindicalos dende xa coma iniciadores dun revival que
aínda está por chegar, o do indie guitarreiro dos
primeiros 90s, con ecos de radio universitaria americana, voces pouco afinadas e producións
precarias de son garaxeiro. Porque no seu último album -The
6th is the 7- non hai banda da época que non faga
acto de presenza dunha ou outra maneira nalgunha das once cancións
que fan parte do disco, dende os Pixies a Weezer pasando por
Pavement, Guided by Voices, e Grandaddy. Un traballo, por certo, maxistralmente
producido por Paco Loco, que demostra ser un auténtico
todoterreno, recreando perfectamente o son suxo dominado polas
frecuencias medias tan característico daqueles tempos dando forma ao que probablemente é o disco galego máis xenuinamente americano de todos os tempos.
Dubido que Kukoc,
Perasovic e Radja escoitasen aos Pixies nos vestiarios pero o certo
é que as coordenadas temporais deste novo son de Jugoplastika teñen
perfecto sentido e danlle coherencia absoluta á estética
do grupo. Iso si, só asimilable en todos os seus matices polos que nacimos
antes dos 80s, as novas xeracións van ter que agardar a que chegue o revival noventeiro -remastigado e actualizalo- para desfrutalo ao 100%. Sexa coma sexa, sempre poderemos dicer o de "pero se isto xa o facían Jugoplastika no 2008".
Ler máis...
-
06:52 - 02.09.2008
NOVIDADES
DEATH CAB FOR CUTIE
Narrow Stairs
(Atlantic, 2008)
Atópome de fronte e a máis de 200 km/h con Narrow Stairs;
o choque é brutal, anaquiños de disonantes melodías dunha beleza
inusual perforan diversos órganos do meu corpo e préñanme as vísceras
dun sotaque agridoce de saudade. Atópome de fronte ante o sexto traballo da banda formada por Ben Gibbard, Chris Walla, Nicholas Harmer e Jason McGerr;
atópome de fronte cunha auténtica delicia de comezo a fin, tanto no seu
formulación como na súa execución, un río que nace e transcorre cara o
mar entre meandros sinuosos e violentas fervenzas.
Nace Narrow Stairs cun corte duns cinco minutos que lembra por veces á primeira canción de Plans, aquela Marching Bands of Manhattan
que nos marabillara, aínda que esta posúe un ton máis sutil. Comeza
amodo para ir acadando maior contundencia segundo pasa o tempo,
apoiados sempre nun enorme baixo (...)
Ler máis...
-
11:34 - 12.05.2008
NOVIDADES
ESQUIOS
Un tipo normal
(Autoeditado Distribuciones, 2008)
Os estradenses Esquíos
deron un xiro importante á banda con este Un tipo normal, o
seu segundo disco longo. A incorporación de Miguel Castro na
voz en sustitución de Fidel Castro -non sei se serán
irmáns- marca en grande medida o seu novo son, moito máis
punk-rock, case alonxado por completo das querencias metaleiras do
seu debut. O certo é que o xiro parece moi meditado xa que a
nova voz -moito máis axeitado para o punk-rock con maior
carrega melódica que fan agora- dálle a Esquios un son
moito máis actual.
Pero non é a voz a
única novidade desta nova etapa. Agora atopamos unha cota
maior de temas cantados en galego e unhas letras, entre o social e o
festeiro, que encaixan mellor co seu estilo e o seu público
potencial. Especialmente agora que contan no seu repertorio con
temasda forza de “A rapa” ou “Galiza festa rachada” -sen
dúbida os dous singles máis potentes do disco- que
prometen ser verdadeiros furacáns ao vivo, cuns retrousos
deses que son carne de pogo. Dous temas, ademais, que incorporan un
par de detalles -aire funk e sección de metais, o primeiro, e
ritmo skatalítico, o segundo- que alén de demostrar a
versatilidade dos novos Esquíos tamén van facer de
efectivo anzol para atraer a novos siareiros á banda.
Ler máis...
-
06:56 - 06.05.2008
NOVIDADES
REM
Accelearte
(Warner, 2008)
Facía xa catro anos que a banda de Athens non daba sinais de vida; foi por aquel entón cando publicaron o deostado (inxustamente baixo o meu criterio) Around the Sun. Por fin en abril de 2008 saíu á luz Accelerate, anunciado polos iluminados e entendidos como “a volta as súas orixes”. ¿Pero iso non o fixeran xa con Monster? ¿non se volvera de novo a falar do mesmo cando saíron New Adventures in Hi-Fi e Up? en resumo, máis peras mentais de flipados ou pura estratexia de marketing por parte da Warner (ou ambas cousas, claro) (...)
Ler máis...
-
11:53 - 17.04.2008
NOVIDADES
|
RSS feed Comments
según a RAE:
bizarro, rra.
(De it. bizzarro, iracundo).
1. adj. valiente (‖ esforzado).
2. adj. Generoso, lucido, espléndido.
FRANC3S molan trogollón!
bicos pra eles