Hoxe entrevistamos a Ugía Pedreira por mor do lanzamento do disco de Nordestinas, trío que forman Guadi Galego, Abe Rábade e a propia Ugía. Ugía Pedreira é directora do CMTF de Lalín e colaborou e forma parte de multitude e diversas agrupacións musicais (Chouteira, Marful, Banda Bassotti, Eclética Ensemble…)

O teu percorrido musical, xa dende Chouteira, está marcado polo achegamento da música tradicional e do folque aos nosos ouvidos. Como surxiu a idea do CMTF? O CMTF é realmente necesario?

A Asociación do Conservatorio de Música Tradicional e Folque (CMTF) nace coa intención de cubrir un baleiro educativo: a produción e a divulgación cultural no mundo da música galega. Debido á gran repercusión que están a ter as músicas tradicionais, o equipo do CMTF entendeu que era preciso e de vital importancia para adquirir unha formación especializada a creación dun centro formativo onde se impartise, baixo unha marcada liña metodolóxica, unha docencia razoada, efectiva, coñecedora da tradición e dos camiños da creación, tanto para os adultos como para os cativos/as. O "mal chamado conservatorio", algún día trocaremos o nome por "centro folque", é unha nave espacial que aterra en Lalín porque desde a Asociación Berra (incentivadores da Foliada) e desde a voz do falecido músico Luis Areán houbo propostas ao concello para que fixeran unha escola en vez dunha banda de gaitas marcial como se tiña proposto desde Ourense. O concello recebeu a idea e eu pasaba por ali a montar unha clínica de psicoloxía. Cando me propuxeron isto desde o concello chamei a R. Pinheiro e a J. Luis do Pico para comezar a deseñar este centro. Os tres crearamos a Asociación Arco de Mazarelos en Santiago e entre os nosos proxectos-soños tiñamos xa as bases para unha escola folque. Soño cumprido e agora a navegar.

Teño entendido que estudaches psicoloxía, como definirías a aversión que algunha xente ten ás gaitas e aos alalás a día de hoxe, que as ve como símbolo do inmobilismo da “cultura galega”? Eclética Ensemble podería considerarse unha resposta a esas voces?

A psicoloxía social foi unha signatura da carreira, a miña especialidade foi psicoloxía infantil sobre todo deficiencias mentais. Penso que poderiamos estar orgullosos-as do noso patrimonio musical. Entre el evidentemente o instrumento mais coñecido é  a gaita e os cantos ad libitum como pode ser este xénero bautizado no século XIX como alalá, son maravilloso.  Supoño que haberá brasileiros-as que reneguen da samba ou do forró, como supoño que hai galegos-as que non gostan do son dunha pandeireta. Hai xente para todos os gostos.
En definitiva, somos tres millóns de persoas neste pais e as cancións populares mais coñecidas seguen sendo "A virxe de Guadalupe", "Catro vellos mariñeiros" e de vez en cando escoitas  a seguinte consigna : Esta fiesta no se acaba sin muiñeira de Chantada nun festival.  De estes tres millóns penso que non hai nen medio millón que merque música en galego. E niso estamos, en que o sector se fortaleza, en que os discos sexan cada vez de mellor calidade, en abrir as portas da creación, en mellorar o sons dos concertos, a produción.................. poc a poc, pasiño a pasiño.

Chouteira tivo un tremendo éxito, todos lembramos o “Ghai ghai”. Aparte diso, definiches Chouteira como un grupo folque de espirito punk. Por que rematou disolvéndose?

Funme de Chouteira porque estaba daquela tecéndose o universo Marful e tiña muito traballo no Conservatorio. Cando comecei a dirixir o centro tan só tiña 29 anos e pouca experiencia, facíame falta todo o tempo do mundo para poñerme as pilas e porme a pilotar esta nave musical. Aprender a  sua  xestión, a burocracia , o trato co concello de Lalín, etc. Xa non tiña a mente en nengunha canción posíbel para Chouteira e toda a parte creativa e inspiradora ía en dirección marfuliana. Fixen con eles a xira verán do 2001 e en setembro abandonei o grupo do que gardo gratas lembranzas, fabulosas imaxes, miles de contiños..... foi xenial. Eu tamén tiña aberta  colaboracións con o mundo do rock en galego comezando por Xenreira, Nenas da Revolta, A Matraca, Galegoz  ou A Banda Bassoti (molto faccile e divergente) en definitiva as aventuras musicais de Marcos Payno e as suas visitas con bocetos onde eu poñía a melodía e a letra. Esta vía de escape é fundamental para a miña saúde musical. Ademais Olga Nogueira (acordeonista) deixou tamén o grupo un mes despois e marchou a Paris, eles continuaron até o Natal e disolvéronse - habería que preguntarlle á sección masculina porqué se disolveron-, de todas formas eu conservo os buratos dos imperdíbeis e algunha cresta.

Como foi a recollida de temas para Marful? A que fontes acudistes e que bagaxe sentimental deixaches no disco?

Leverelen é un twist "La luna tiene dos caras" aprendido polos irmaos Pascuales dunha gravación dunha orquestina da Cañiza nos anos 50, a letra púxenlla eu e é caso un manifesto da miña forma de andar o camiño con Piñeiro. O tris-tras é por un lado unha melodía popular dun acordeonista diatónico do Viveiro,  no retrouso unha melodía miña xunto coa letra do cancioneiro inédito de Marcial de Valladares. A menina é un tema de J. Luis do Pico e o poema- letra de Ricardo Carvalho Calero  inspiroume para "pedir talvez o que ninguén pode darme", a canción "Meu pirinho" está composta grazas á inspiradora amizade que me une co artista Pablo Giraldez, e así todas as cancións. Cada unha ten unha historia detrás para contar. Continuo noutro momento... non? E neste disco deixei o corazón, as tripas, un amor, un desamor, por agora é o disco da miña vida. E agardando o próximo que será mais optimista e coma sempre reflexará o estado anímico: sólido, líquido ou gasoso.

Cal é a ambigüidade de Marful?

Supoño que o existencialismo de cada un dos seus compoñentes. Depende da gramática que empregues, depende do palco, do catering, de quen sexa o público, da libido, da furgoneta................do dia, da noite, do divino, do humano.

E agora Nordestinas, con máis cancións populares, desta vez de fondo mareiro. Quen é o “último leiteiro con carro e burra” de San Sadurniño? Tivo a xente da que recollestes as cancións a oportunidade de escoitalas nas vosas voces?

Perguntame pola última serie Manga... non sei quen é o leiteiro. Según Oscar Fernández (con mágoa ex-cempés) é o leiteiro da sua aldea e foi el quen nos pasou en Lalín esta melodía. Oscar conta que o leiteiro paraba nun bar perto da sua casa, e mentres entraba a tomar algo dáballe un cigarro á burra -esta empalmábase-. Para Oscar foi unha imaxe potentísima que lle quedou gravada desde neno.
E................. En Cedeira xa escoitaron as cancións, xa choraron, xa nos deron os parabéns; á Mariña aínda non fomos.

En Chouteira sorprendestes cunha banda de metais, con Marful  trouxestes un jazz que sona cercano e en Nordestinas expremedes toda a beleza dun  piano e dúas voces…e os resultados son unha música galega de calidade e innovadora. Que outros grupos ou proxectos che chaman a atención musicalmente a día de hoxe no ámbito galego?

En Chouteira había un trío de metais: trompeta, tuba e saxo. En Marful hai pinceladas de música tradicional galega, o flamenco de Marcos, algunha harmonía que pode sonar a jazz, lembranzas de orquestinas urbanas.... (inciso recomendo o grupo PARIS COMBO).  Estou encantada coa explosión e diversidade (por fin) de xéneros e sonoridades en lingua galega. Esa lingua falada por millóns de persoas na Lusofonía.

Marful e Nordestinas van ter continuidade no tempo ou son proxectos senlleiros?

Os discos foron sacados este ano e creo que todos estamos no ponto: deixarse levar. Os discos a dia de hoxe teñen que ser rolar, actuar na casa e fora dela. En Marful estamos compoñendo novas cancións e con bocetos para o seguinte disco. Cada un dos meus compañeiros tanto de Marful como de Nordestin@s están facendo música con outra xente. Non firmamos nengún convenio entre nós, nengún acordo, moitos de nós non cremos no matrimonio mas si cremos nos soños.

Envolta en tantos proxectos con tanta xente distinta, é complicado coincidir para realizar concertos? Con Marful xa hai datas adiantadas…que hai de Nordestinas?

Temos tres concertos con Marful e colaboradores é dicer, Quim Farinha no violino, a coreógrafa viguesa asentada en Zurich Mercé de Rande, unha parella de tango, o bailarín galego Henrique Peón, proxección fotográfica dos salóns de baile da Mariña lucense e tamén dous amigos solistas que se converten en coristas para a ocasión: Guadi Galego e Xabier Diaz. Un auténtico Salón de Baile Marfuliano en Coruña o dia 9 de febreiro, o 23 en Vigo e en xuño en Ferrol. Logo temos concertos das dúas bandas no Circuíto 4x4 que se poden ver nas nosas paxinas web.

“Non sei” é un tema que namora, cal é o teu tema preferido do disco e como o está acollendo a xente?

Pois esta habanera cantada en Cedeira a min tamén me namora. A habanera en xeral namora. Gosto inmenso do Bos Aires, do Ari Ari, do Falar de Amores .... e parece ser que a xente gosta del e neste Natal o disco estivo entre os 100 mais vendidos do Estado Español.

Falabamos antes de Eclética Ensemble, que colle o seu nome de Maruxa dos “Rosales”, unha cantadora entre gaiteiros e noutra entrevista comentabas o tema das mulleres nos grupos masculinos, poderíasnos explicar a túa visión sobre iso? Abe sería un “Eclético” con Guadi e contigo?

Existe nos grupos masculinofemeninos, ben sexa de musica, informática ou unha empresa de madeira, un ambiente marcado polo teu xénero. Mas todo depende do carácter de cada quen, sexa tigre ou tigresa. En moitas ocasións podes atopar homes lúa e ao contrario mulleres sol. En xeral na musica hai moito eclecticismo, dispersión, .... Guadi, Abe e eu somos mimelos e dámonos moitos mimos.

“Teñen as dúas unhas medias-rede e rematan nuns preciosos zapatos de charol. e despois que? despois a luxuria, esencia da poesía. Marabilla, marabilla.” Son palabras de Antóm Sobral. Este disco de Nordestinas está feito dende unha visión feminina?

Está feito desde a infancia, adolescencia e “madurez trintañeira” de dúas rapazas de vila. Misturando ovas e ovos, poñendo moita paciencia e amor.

Na Galiza todos recoñecemos a labor e a importancia da recuperación da tradición galego-portuguesa como fas e fixeron outros antes, da outra banda do Miño como se ve este traballo? Sabes doutras iniciativas semellantes ás vosas en Portugal?

Semellantes ás nosas son por exemplo os da Asociación D´Orfeu en Águeda pode ser a iniciativa mais paralela á Asociación do Conservatorio de Música Tradicional e Folque de Lalín.

E para rematar, a reintegración, no caso de chegar, farase antes mediante unha normativa da lingua ou musicalmente?

Os aquarianos ou os peixes voadores din que somos visionarios... mas . Podería chegar coa musica cantada, coas caboverdianas de Burela, non sei non seeeeeeeeeeeei. A musica axuda a revelar o evidente e se queremos que a nosa lingua sexa mais cantada e falada haberá que relacionarse cos teus semellantes.

Moitas grazas Ugía dende Sono-Tone.

Links relacionados:
http://www.marful.info/
http://www.nordestinas.eu/

Kike Muruais, Kimuru, é un artista lucense que despois dun grande éxito con Todas las naves espaciales son de plástico anda xa a preparar o que será o seu segundo disco. Para coñecelo máis e ir avanzando cousas do seu novo álbum, Kimuru abriu a Sono-Tone as portas da súa casa.

Despois da túa traxectoria polos escenarios, en varios grupos e versionando cancións clásicas en que momento e porque decides dar o salto a cantar música propia?

Eu tomei a decisión no 2004, e púxenme ao choio. Organiceime cunha guitarra, cun lapis e un papel eu so, e pouco a pouco foron saíndo cancións, moitas cancións, das que tiven que ir descartando algunhas, pero en xeral vin que funcionaban so con guitarra e voz. Logo outra xente foise sumando ata o que é hoxe Kimuru, un xeito de facer música libre que sae principalmente dunha persoa pero que convence a outras para rematar sendo un proxecto múltiple.

Esas libretas nas que ti escribes as cancións, veñen do 2004 entón?

Si, de feito cada libreta dúrame seis meses. Aí teño moitas cancións, ás que algunhas non encontro música e a outras moitas si, e desas pois algunhas convértense a cancións físicas con Cesar, agora con Javier, con Arturo, con Martín e Saqués.

Canto hai xa da saída de "Todas las naves espaciales son de plástico"?

Hai dous anos da auto-edición e hai un de que nos acollera Falcatruada no seu selo, agora o contrato está finiquitado e non sabemos con quen sacaremos o vindeiro disco, co que comezaremos a gravar en febreiro. Estamos agora barallando dende a autoedición, que foi unha boa experiencia no primeiro disco ata varias discográficas que escoitaron "as naves", que lles gustou o concepto e que agora están interesadas na maqueta, o que temos moi claro é que sexa como sexa primará a liberdade absoluta para traballar no disco, iso é o que máis nos importa.

Autoedición, autoprodución, composición propia, letras túas; non fatiga tanto "auto"?

Moito, dende logo; creo que me farían falta dous secretarios e dúas secretarias (sorrí), pero penso que é o único xeito para ter un absoluto control sobre un mesmo. A música non podes deixar que se vaia soa, tela que ir sacando e apuntalando e para iso non chega un so; eu son o promotor da idea e das cancións, pero son pouca cousa sen a xente que confía no proxecto e que me bota un cable para que este proxecto colla un espectro máis amplo do que en principio teñen.

Kike é Kimuru, pero Kimuru non só é kike. Quen é Kimuru?

Kimuru son eu xunto co meu compañeiro de batallas César López (baixista), xunto con Javier Perez un tipo que me marabillou o seu xeito de tocar a guitarra, Jose Luis Saqués un excelente percusionista e por suposto Arturo Vaquero que ademais de coprodutor tamén fará as programacións. Agora Kimuru agora é algo máis orgánico, se "as naves" foi unha viaxe simulada agora estamos na caída, non vista dun modo pexorativo, senón a baixada á terra; é dicir, levar ás cancións a un lugar menos tecno, a un lugar onde os instrumentos naturais, guitarras incluso trompetas teñan máis peso. Non quero ser escravo dun primeiro disco que foi ben puntuado e calificado pola xente á que lle chegou, hai que andar cara adiante e moverse; á fin a esencia de Kimuru son cancións que eu toco coa guitarra, que penso mil veces e que logo tento convencer a alguén (ri) para que me vote un cable para que sexan o que son.

Un proxecto orixinal coma Kimuru, ten problemas vindo dunha cidade pequena como Lugo?

Nós estamos encantados de vivir onde vivimos pero se te refires a que se Kimuru soaría máis se fora de Madrid ou Barcelona, seguro, e non teño ningunha dúbida. Cada quen vive onde lle tocou e onde quere e eu podería terme ido para Madrid e non o fixen, pero quizais se me fora para Madrid non escribiría o mesmo ou nin si quer escribiría. A música é moito máis que un disco é un xeito de vida e nace das experiencias vitais que se producen nalgún lugar.

Estás moi ás portas do segundo disco, nótase moito iso de ter un xa ás costas?

Si, si, moitísimo. Nótase que xa estiveches alí, eu levaba todo pensado, todo escrito nun diario, non un diario "emocional-gilipoyas" senón un diario de cando se cantaba unha canción determinada, cando se metía un baixo, pero ao final a táctica é como no fútbol non sabes como che vai ir, pero vista xa como funciona e xunto cun grupo de xente máis amplo temos máis seguridade no que facemos. No primeiro disco viamos que funcionaba no mesmo momento en que funcionaba, agora traballando do mesmo xeito esperamos facer un bo disco. Nos non somos un grupo de estar pechados sete meses ensaiando, temos cancións, tócanse nunha casa, nun local, nun momento concreto, falamos sobre elas e cando nos decidimos a gravar poñémonos a currar e xa temos a esencia da canción, ir máis alá é buscarlle catro pes ao gato.

Do teu vindeiro disco, xa sabemos que vai ser máis orgánico, pero que nos podes contar del nestes intres?

Non sei se para ben ou para mal, pero penso que vai sorprender. Sería máis fácil para nos repetir un disco como "as naves" pero tanto en letras como música e arranxos imos alén do disco anterior, somos máis libres para pensalo e revisalo que no anterior.

Sintes que a electrónica foi algo que utilizaches para o primeiro disco por temas de simplicidade á hora de levar adiante Kimuru?

Non, non, en absoluto; o primeiro disco foi como queriamos que fora, non lle cambiaría nada, bon, igual un par de cousas si, pero non as vou dicir (ri). Non quería outra cousa, é máis, por ese disco penso que agora estamos nun paso adiante pero dado en firme e premeditadamente. Evidentemente se tes unha orquestra sinfónica tendes a utilizala pero eu fixen o disco que quería.

Con respecto aos directos do primeiro disco, quedaches contento cos concertos e coa acollida da xente?

Houbo directos moi bos, pero houbo outros que foi difícil defendelas cancións exactamente coma no disco xa que ao levar programacións pode dar sensación de irrealidade, de playback pero para nada, aínda que puidera ser un áncora utilizámolo para non perder un rumbo nun disco que era complexo de levar ao directo.

Cambiou un pouco a estrutura da banda, pero segues sendo o mesmo ti, non?

A banda realmente non cambiou tanto, mudamos un guitarrista e introducimos un batería que se xuntará coa percusión electrónica nun resultado mixto. O que segue sendo o mesmo é o estilo, está claro que imos sonar diferente pero a pesar de ter dúas persoa novas seguiremos na mesma liña. As cancións piden a gritos un cambio que sempre intento equilibrar coa xente da que dispoñemos, pero sexa como sexa calquera que nos coñeza e mire cun mínimo de atención ou incluso que simplemente abra un ollo durmindo a sesta vai saber que é Kimuru.

Links relacionados:
http://www.kimuru.com/
http://www.falcatruada.com/_site_/grupos/kimuru/central_kimuru.html

Trás sete anos juntos Samesugas editarom em 2006 o seu primeiro e moi aguardado primeiro longa duraçom co selo catalám H-Records baixo o título de Alá vai!. O nosso companheiro Vincent Jalo tivo ocasiom de falar com Alberte -baixista da banda- sobre o passado, pressente e futuro da formaçom além das suas origens nos lendários Dirty Barriguitas.

Antes de Dirty Barriguitas tocaras nalgum outro grupo?

Pois nom, se nom contamos alguns experimentos que fazia cos colegas na minha casa ou no faiado, hehehe. Realmente foi mercar o meu primeiro baixo e aos poucos meses começar a ensaiar co germe do que seriam os Dirty Barriguitas.

Como surgiu Dirty Barriguitas? Como surgiu Lixo Urbano? Foi antes DB ou Lixo Urbano?

Num principio juntárom-se Xavi á guitarra, Jacobo á bateria e Pampín à voz, e foi quando me dérom o toque para tocar o baixo com eles alá pola primavera-verao de 1991. Pouco depois Pampín deixou o grupo e foi quando entrou Dani, colega meu desde os tempos do instituto, que se acoplou rapidamente, assi que a princípios do 92 já estavamos tocando por Galiza adiante. Paralelamente eu e dous colegas máis andavamos a preparar o 1º e único número do fanzine Lixo Urbano, nome que recuperamos máis adiante para o selo / distribuidora. Podemos dizer que o germe da distribuidora nasceu coa ediçom da maqueta “Turista Occidental” no verao do ’93, e pouco despois decidimos pôr-lhe nome, imprimir catálogos, e começar a editar material doutros grupos. Num princípo eramos 6 pessoas , depois foi saindo e entrando gente até que nos anos de máis actividade quedamos só Mário e máis eu.  Agora Lixo está bastante parado pero de vez em quando continuo distribuíndo algumha cousa que me vai chegando. Deixamos de editar discos todos os anos mas isto nom significa que o selo vaia desaparecer, de feito sacamos a ediçom em CD do 10’’ de Samesugas hai um par de anos e hai algum projecto pendente como sacar um Killer Lixo Vol. 3, logicamente isto continua a ser um trabalho altruista e voluntário e agora fazemo-lo muito máis relaxadamente, sem nengum tipo de pressom.

Os DB tivérom unha acolhida incrível na súa época, visto com perspectiva a que crês que se deveu?
Tampouco é que tivessemos umha acolhida incrível, vai parecendo máis segundo passa tempo e conhecemos máis gente que nos recorda ou que eram fans nossos. Suponho que daquela havia menos grupos e era máis fácil fazer-se um nome, e realmente eramos um dos poucos grupos de hardcore-punk do pais, criamos no que faziamos e tocavamos alí onde nos chamavam, também organizavamos concertos e estavamos metidos sempre nalgum “tinglado”.

Quantas cópias chegastes a distribuir da primeira maqueta?

Na realidade o primeiro que saiu foi o EP Fame Neghra / Dirty Barriguitas (Trevoada 1993) , no mesmo ano editamos 1000 cópias da maqueta “Turista Occidental” que se esgotou em pouco tempo e um ano depois, já co grupo inactivo, figemos outras 1000 que se fôrom vendendo pouco a pouco através de Lixo Urbano. Realmente foi a referência máis vendida do catálogo de Lixo.

Onde chegastes a tocar?

Na primeira etapa do grupo por vilas e cidades de Galiza: Compostela, Vigo, Corunha, Ourense, Bueu, Valga, Ponte do Porto, Ilha de Arousa,... Despois houvo um pequeno parom quando Jacobo marchou estudar fóra e entrárom Cobas à bateria e Pepe á segunda guitarra, com eles continuamos tocando por aqui e figemos algumha escapada: Astúrias, Burgos, Euskadi, Madrid,... Bem, na realidade a Madrid Cobas nom pudera vir e levamos de substituto a Pilila de A Puro Huevo, esse si que é um histórico do punk compostelám!

Por que se desfijo o grupo?

Depois de marchar Jacobo custounos um pouco adaptar-nos cos 2 novos membros e quando parecia que o estavamos conseguindo e começavamos a tocar por aí  tivo que deixar-nos Dani ao marchar trabalhar fóra. Houvo algum intento de continuar adiante pero já era muito máis dificil e parecia que nom havia ánimos, ademais so quedavamos 2 membros originais e ao mudar de cantante ia acabar sendo outra cousa diferente. Foi máis sensato deixá-lo aí. Máis adiante voltamos a juntar-nos algumha vez  para algum concerto e algumha festa.

Samesugas formou-se no 99 das cinzas dos Dirty e Fame Neghra, estiveche nalgum outro grupo no intervalo?
Realmente nom foi das cinzas, Fame Neghra ainda estava em activo quando começamos a ensaiar “Pocket Monsters” que acabamos sendo Samesugas. Num princípio Álex compaginava os dous grupos e na bateria estava Jacobo que, igual que figera nos Dirty,  baptizou o grupo, gravou, deu uns quantos concertos e quando estavamos arrancando marchou viver fóra da Galiza e deixou o grupo (agora está de volta outra vez em Compostela e tocando a bateria cos Lorchas).  Quando marchou Jacobo os Fame Neghra já nom existiam e aproveitamos para fichar a Ramón (ainda que durante um tempo, Ramón Alex e Martinho continuárom tocando paralelamente como Japón 84, banda herdeira de Fame Neghra). Entre os Dirty e Samesugas passárom uns quantos anos e nesse tempo toquei com Mala Vida (punkarrada doente), Pesadelo em Mouroçom (Hardcore) e Por Teléfono (r’n’r), ademáis dalguns projectos que nom passárom do local de ensaio ou festas de aniversário.

Quais eram os referentes musicais quando começastes com Samesugas?
Sobretodo punk e rock’n’roll igual que agora, começamos com versons dos Rolling Stones, Dead Boys, The Clash, The Humpers, Los Brincos, Hard Ons, Rose Tatoo,...

E quais som agora? Que escuitades agora?
Muitas das músicas que escoitamos de sempre e cousas novas que vamos descobrindo (actuais ou velhas por suposto, que sempre queda muito por descobrir). Ademais cada um de nos é um mundo e hoje em dia é máis rápido e fácil aceder a novas bandas. Por dizer algum grupo, eu ultimamente no carro levo aos Hoodoo Gurus, Detroit Cobras, The Act Ups, Heavy Trash, Beast of Bourbon,  Redskins, Meteors, Quakes, Angelic Upstarts, Supremes,...

Já levades 7 anos juntos, o qual, comparado cos 20 de Zënzar, nom é muito, aínda que tendo em conta a vida média dum grupo galego si o é. Vês-te tocando com Samesugas dentro de 13 anos e igualando o recorde de Zënzar? 
Pois nom sei, a verdade é que 20 anos num grupo afeiçoado é todo um recorde e nom se pode prever o que nos depararám as nossas vidas pessoais a tam longo prazo. Mirando assi de longe parece dificil mas... quem sabe?

Samesugas é um dos grupos galegos máis internacionais quanto a concertos. Onde tedes tocado? Que acolhida tivestes?
A verdade é que fóra da Península Ibérica só saimos quando fomos á Finlándia em 2003, hai projectos de ir a Malhorca, UK e Benelux e por suposto de voltar a Finlándia, a ver se algum dia encontramos tempo. Fóra da Galiza, onde máis tocamos foi em Portugal, Euskadi e Madrid, e figemos algumha visita a Catalunya, Valéncia, Astúrias, Leom, Valhadolid, ... Tivemos concertos com melhor e pior acolhida igual que aqui, ainda que hai cidades como Porto ou Donosti ou salas como o Gruta 77 de Madrid onde estamos como na casa, é sempre um prazer ir tocar alí.

Também estades tocando no Norte de Portugal nos concertos que organizam os amigos de Audiência Zero, que tal a experiencia? Fai-se-lhes raro aos portugueses ver um grupo a cantar em galego ou já vam caindo da burra?
Vam aprendendo que vimos da Galiza, que percebemos mutuamente as nossas línguas e que somos povos irmaos. Quanto ao idioma no que cantemos tomam-no com muita máis naturalidade que aqui nota-se que é um pais normal com umha língua normalizada.

A vossa coerência lingüística é absoluta, usando por igual galego e inglês e rachando co tópico de que em galego nom se pode sair ao exterior. Algumha vez vos pugéron problemas desde a discográfica polo tema da língua?
É um asunto de normalidade simplemente, ainda que eu pessoalmente penso que a normalidade no r’n’r seria que cada um cantasse na sua língua e assi limpássemos as orelhas dos preconceitos que temos por ter escoitado toda a vida r’n’r em inglês. Nom, realmente a nós nunca nos pugérom nengum problema nem em H-Records (Catalunya) nem em Bad Attitude (Finlandia), nem em HDP (Suécia), nem em Bitzcore coa versom de Turbonegro, ... Penso que onde máis preconceitos hai é aqui, no próprio país.

E falando da discográfica, sodes dos pouquíssimos grupos galegos fieis ao vinilo. Vai-se sumar finalmente o 12" de Alá vai! aos 10" e 7" que já tedes editados?
Esperamos que si, está tendo um retrasso com respeito ao CD pero nom pode tardar muito máis, a ediçom em vinilo é umha das razons polas que estamos com H-Records. Afortunadamente hai uns quantos grupos na Galiza que continuam editando em vinilo como High Sierras, Ultracuerpos, Lascivos,... e incluso hai umha editora galega dedicada exclusivamente ao vinilo: El Beasto.

A que se deveu que demorássedes tanto em editar um longa duraçom?
Em primeiro lugar porque nom tinhamos pressa, daquela as circunstáncias fôrom dando-se doutro jeito. Assi que encontramos um estúdio onde gravar a vontade (Bonham, na Corunha), começamos a ir aos poucos, primeiro a gravar 2 peças para um compilatório, depois três máis, ... e assi iamos amanhando bem para ir preparando todo e gravar em pouco tempo. Finalmente o 10’’ saiu com músicas de três sessons de gravaçom diferentes masterizadas em conjunto. Máis adiante pensamos que deviamos gravar um disco completo e fazê-lo com máis tempo e isso já era um problema para o nosso jeito de trabalhar, tinhamos concertos todos os meses, músicas por rematar (arranjos, letras,...), e ao final foi-se retrassando. Finalmente fomos em Fevereiro de 2006 e gravámos 20 temas, 14 vam no disco e outras 6 sairám proximamente num CD compartido cos argentinos Viagra Boys (Rastrillo Records, Argentina).

Que resposta está a ter Alá vai entre a gente? Que vos comentam?
Bem, parece que está tendo boa acolhida entre todos os sectores de público. Em princípio as críticas estám bastante boas, tanto entre conhecidos como na imprensa ou rádios.

E, entre os fans máis punkarras, algum se queixou do som máis perfilado (brando?) ou mesmo dos teclados que metestes nalgum tema?
 Nom, mesmo algum dos máis punkarras nos dixo que a que máis lhe gostara era umha das más popeiras do disco, hehehe  Penso que está bem o de máis perfilado, máis definido, pero na realidade nom é máis brando, as guitarras estám aí metendo tralha como sempre pero se entende muito melhor todo, está melhor produzido que o 10’’. E se alguém se queixa que venha ver-nos ao vivo, hehehe.

A que se deve esa evoluçom no som?
Foi todo um processo natural, a maioria dos temas que gravamos som novos, mas também vam alguns velhos, anteriores aos de “Machine in your Brain” e entram perfeitamente no disco. Nestes anos fomos evoluindo, encontrando o nosso som e aprendendo como queriamos soar ao vivo e no estúdio, realmente no estúdio foi algo a meias entre nós e Jose (Bonham) que sempre se involucrou muito nas producçons.

Que projectos tedes para este 2007?
Pois continuar tocando e apresentando “Alá Vai!”, gravar algum video-clip e esperamos que saia aginha o CD compartido cos Viagra Boys.

Segues algo a cena galega actual? De que grupos gostas?
Estou ao tanto principalmente dos grupos de rock’n’roll que som o máis cercano e o que máis me atrai, e realmente ainda que nom queira sigo um pouco todo, afortunadamente hoje em dia é máis doado saber o que passa fóra da tua cidade graças a internet e revistas como esta, ademais dos clássicos fanzines e a que cada vez os grupos tocam e se movem máis.
Pois gosto de bandas como Los High Sierras, Tumbitas, Ultracuerpos, The Homens, Phantom Keys, Iribarnes, Los Ruines, Bang 74, Los Eternos, Los Santos, Niño y Pistola, ...a verdade é que hai onde escolher, nom pensava dizer tantos e seguro que se me esquecem uns quantos máis.  E saindo do rock’n’roll propriamente dito, bandas como Narf, Fanny & Alexander, Malandrómeda...

Estranhas a cena compostelá dos 90 con DB, Fame Neghra, Pesadelo en Mouronçom e locais já desparecidos coma o Superfuzz?
Botaria de menos se todo estivesse pior agora pero afortunadamente nom é assi, nom estám essas bandas mas hai muitas máis e um montom de locais de todo tipo incluindo bares de rock’n’roll. O que si boto de menos é A Calexa é isso que o seu feche é muito máis  recente.

Es dos que crês que a cena galega está a viver a mellor época que se recorda ou es dos cépticos?
Nom se pode negar, hai máis grupos que nunca e cada vez com máis nível, máis locais onde fazer concertos, máis festivais, fanzines e ademáis temos essa grande ferramenta que é internet.

Foto na perruquería de Janite.
Foto no Bar 68 de Seve Rockeye.
Foto no Bukowski de La Máquina de Huesos.

Links relacionados:
http://www.samesugas.com/
http://www.myspace.com/samesugas