|
ENTREVISTAS
|
|
Escrito por Zumbi dos Palmares
|
|
Mércores, 18 de Abril do 2007 |
|
Páxina 1 de 2 
"OU SOMOS MÚSICA DE PROVINCIAS, OU SOMOS MÚSICA GALEGA, SE QUEREMOS SER MÚSICA GALEGA OS GRUPOS TEÑEN QUECHEGAR Á XENTE EN GALEGO"
Por Mario Regueira
A
situación non deixa de resultarnos familiar a todos, aínda que miremos
con certa desconfianza cara ao micrófono que acabo de poñer sobre
a mesa. Cando cheguei estaban ensaiando o tema de Andrés do Barro que
van versionar para o disco tributo. Aí pensei que algo comezaba a cambiar,
ensaiando cun estudio de gravación en mente, cun equipo algo mellor
que nos últimos anos... Despois vinos experimentando a sonoridade dun
envase de xel baleiro e souben que a súa autenticidade nunca cedería
a cousas tan nimias coma esa. Ataque Escampe segue fiel aos seus principios
e á súa orixinalidade.
ST - Comecemos
polo principio. Contádenos un pouco como xorde este proxecto chamado
Ataque Escampe.
Miguel - Nós
entramos en contacto na facultade onde estudiabamos, en Filoloxía.
Comezamos a reunirnos e pola graza de ter un grupo xuntabámonos e ensaiabamos
con moita inxenuidade, pero tamén con bastantes pretensións. Durante
o 2002 e 2003 fixemos algún concerto e algunha gravación, despois
durante 2004 e 2005 dous dos membros, Roi e Samuel, foron para
Barcelona e houbo un pequeno parón. En 2006 retomamos a actividade
e tivemos a sorte de gañar o Utopía Son no Café Uf. A partir de aí
gravamos a maqueta, colléronnos na Rede Galega de Música en Vivo do
IGAEM e xa fomos arrancando un pouco.
Alex - De todos
xeitos non fomos sempre a mesma formación, ao longo deses anos houbo
outra xente que foi entrando e saindo do grupo segundo as circunstancias,
nestes anos non fomos só nós os catro os formantes.
ST - Nese sentido
a disposición musical do grupo respondeu a unha planificación predeterminada,
ou foi froito da casualidade?
Miguel - Ao
principio foi froito das circunstancias e do que sabiamos facer cada
un, foi unha historia moi amateur. Despois de moitas hostias levadas
fomos descubrindo que aínda así esa formación tiña o seu ponto de
orixinalidade e que podía funcionar, entón fomos traballando para
consolidar ese son particular. Hai xente que aínda non o acaba de entender
pero iremos intentando meterllo polas orellas.
Roi - Fixemos
unha poética da necesidade.
Miguel - Da
necesidade facer virtude, esa foi a nosa máxima.
ST - Que é
exactamente "rock de serie b"? Porque pode pensarse que é
unha etiqueta, pero tamén un xeito de desculparse.
Samuel - Nós
comezamos a tocar regularmente no 2005 e tiñamos unha actitude ante
o público moi humilde, case rastrera. Nos concertos tiñamos que pedir
desculpas porque saían mal, ben, non é que saisen mal, senón que
había moi mal son. Nese sentido había que buscar unha etiqueta que
nos desculpase e ao mesmo tempo convertese esa desculpa nunha certa
elegancia, unha marca da casa que levar con orgullo. Non quere dicir
tampouco que pretendamos tocar mal.
ST - Fálase
moito da vosa relación co punk. Que podedes dicir? Considerádesvos
un grupo punk ou un grupo de rock acústico, como din outros?
Alex - A nivel
de actitude si que podemos estar perto do punk, pero loxicamente co
son en acústico é un pouco difícil conseguir esa proximidade
a nivel musical.
Miguel - De
todos xeitos cando nace o punk nace como grupos que intentan facer as
cousas por si mesmos con poucos medios, grupos underground, do estilo
da Velvet ou de Iggy Pop. Despois ese estilo foise especializando con
outros grupos de estilo máis machacón. Nós sentímonos máis próximos
á primeira onda, a un estilo underground non cinxido necesariamente
a un son concreto.
ST - A primeira
vez que gravastes nuns estudios da Radio Galega seica vos berraron porque
dicían que non podiades facer a música que faciades sen un baixo.
Pensades que realmente precisades un baixo?
Alex - Textualmente
dixeron que para ter un grupo de música había que ter máis disciplina
que nun batallón de cabalería, que é unha frase que a min particularmente
nunca se me esquecera.
Samuel - En
realidade non nos berraron, foi algo máis ou menos amábel, dunha certa
amabilidade hipócrita. Daquela si que tiñamos baixo, pero non sabiamos
tocar con el.
Miguel - A
inxenuidade demostrábase en que o que ía tocar o baixo preguntounos
cando iamos coller o bus para a Radio Galega cales eran as cancións
e como eran. Só ensaiáramos con el un día antes e nós intuiamos
que aprendera todo porque non dixera nada, pero resulta que non sabía,
nós tampouco... Iso foi perder o virgo musical nun estudio, e perdímolo
dunha forma bastante traumática.
Samuel - O
que ía tocar o baixo era un bo músico, e nós dixemos: se é bo músico
ten que coller as canción de contado. Pero claro, unha cousa é ser
bo músico e outra ser un adiviño. Ese día baixamos a pé dende a
Radio Galega, cun certo sentimento de humillación. Pero máis que a
humillación o que tiñamos na mente era o ben que soaba o cachiño
que chegaramos a gravar. Nunca nos volvimos oir con esa calidade de
son.
Roi - En calquera
caso agora mesmo non sentimos a necesidade dun baixo, nen o botamos
a faltar.
ST - Lembramos
que o voso primeiro éxito, a un nivel moi underground, foi unha curiosa
versión en inglés do Xirarei de Xil Ríos. Fixéstela dende o respecto
ou dende un certo chascarrillo? Cal é a vosa relación co que poderiamos
chamar os crooners galegos, Xil Ríos, Andrés do Barro, ou mesmo
Los Tamara?
Alex - Nun
principio si que foi un certo chascarrillo, pero co tempo adquirimos
a consciencia de que aquilo era bastante loubábel. A fin de contas
era música en galego, e foron os pioneiros, fosen como fosen. Hoxe
en día témoslle moito respecto, tanto a Xil Ríos como aos demais.
Samuel - É
unha relación en certo sentido de antropofaxia, como a do modernismo
brasileiro. Unha relación de aproveitamento, nen de parodia nen de
crítica. Agora estamos facendo unha canción para o disco tributo a
Andrés do Barro e facémolo dende o respecto. Gostamos da canción
que escollemos e aínda que fagamos outra cousa e teñamos un son distinto,
o certo é que a música de Andrés do Barro segue a ser algo que pode
ser aproveitado.
Roi - Eu creo
que hai que reivindicar a estes crooners galegos. Antes víanse
dun xeito paródico, aínda que na parodia sempre hai algo de homenaxe.
Eran xente que nuns tempos moi difíciles se atreveron a cantar en galego,
e está ben reivindicar ese pasado. Como di un vello dito galego: para
ser orixinal hai que coñecer as orixes.
ST - Despois
de todo o que se ten falado, cales son as influencias musicais que recoñecedes?
Alex - Ben,
se non recoñecésemos a influencia de, por exemplo, Los Enemigos, estariamos
mentindo. Co resto supoño que será máis ben unha cuestión de forma
o que predomine, o lazo acústico.
Miguel - Nós
tentamos ser música popular cunhas letras máis ou menos intelixentes
e irónicas, fuxindo da mística, da gran trascendencia e do máis sentimental.
Podemos ser sentimentais pero dunha forma un pouco irónica. Iso é
algo que está en toda a música popular, dende Gardel até Siniestro
Total.
Samuel - Houbo
unha época na que procurabamos grupos que se nos semellasen. Cada vez
que oiamos algo que fose rock acústico, ou algo que tivese violín,
como cando descubrimos a Louise Attaque, iamos collendo cousas de aí.
Agora cando se fala da nosa semellanza con grupos como Violent Femmes
e outros grupos tamén tratamos de aproveitala. Algúns inflúen polo
feito de ser acústicos, outros pola instrumentación, outros na semellanza
coa voz de Alex...
Miguel - É
difícil atopar influencias. Non só pola instrumentación, os xéneros
que tocamos van dende o bolero, até o tango, o rock, o punk... é unha
especie de refrito, aínda que a actitude teña sempre un fondo irónico.
A propia actitude de mesturar todos os xéneros ten un fondo de ironía.
Tamén está aí o feito de que nacimos como un grupo sen grandes pretensións,
non pensabamos que ninguén nos fose escoitar, entón faciamos as cousas
á nosa maneira, con total liberdade, sen cinxirnos a un estilo concreto.
|
|
NOVIDADES
-
08:00 - 13.11.2008
NOVIDADES
FRANC3S
Franc3s
(A regueifa, 2008)
Cando o 18 de maio de 1980 Ian Curtis decide unilateralmente poñer fin á breve singradura musical de Joy Division
pendurándose polo pescozo cunha corda, o deus máis escuro do Valhalla
da música popular fixo vibrar dolosamente as súas cordas vocais,
emitindo un berro nunha frecuencia tan aquelada que só os tímpanos
cunha maior dose de bizarrismo tebroso puideron captalo. Ese
berro multiplicouse en miles de ecos que espallaron interminabelmente a
mensaxe de loito desa deidade pagán polos catro recunchos do planeta.
Así, non podía ser doutro xeito, esa onda sonora vibrou por terras de Bergantiños, e a semente desa vibración áspera, sucia e arriscada agromou nos miolos de Alberto, María e Patuki (tamén chegou a Vilalba) para florecer en Franc3s.
A
evolución metastática destes individuos de fans incondicionais a parte
infinitesimal do universo bizarro fica fosilizada no seu propio nome,
tributo por triplicado á actriz Frances Farmer, á vocalista de The Vaselines Frances McKee e á artista circense Frances O´Connor. María coa batería, Alberto coa guitarra e coa voz e Patuky cos teclados non só homenaxean en cada distorsión a bandas como Surfin´ Bichos, Los Enemigos, The Cramps ou The Jesus and Mary Chain, senón que tratan de enchoupar a súa música das sensacións que lles transmiten as obras de, por exemplo, John Waters, William Burroughs ou Pollock.
Franc3s decidiu por fin dar o grande chimpo ao LP logo de dúas maquetas receptoras de boas críticas e gabanzas a manchea. O seu primeiro disco, Franc3s, está composto por dez temas e foi editado por A Regueifa Plataforma baixo licenza de Creative Commons; pode baixarse de balde en www.aregueifa.net. Tamén se pode adquirir en soporte físico, nunha edición limitada e feita a man a base de papel de lixa e peluche, en Discos Noni´s (A Coruña) e Cosmic Pop Club (Carballo).
Así que xa sabedes, amantes dos sons de ultratumba, do theremin, da escuridade, do veludo, da luz de neon reflectida nas pozas dunha cidade perdida,…, gozade todos do novo de Franc3s, e xa me contaredes.
Ler máis...
-
12:37 - 13.10.2008
NOVIDADES
NOUVELLE CUISINE
De memoria
(Autoeditado, 2008)
O “malo” de ter asinado xoias de pop tan perfecto como Aritmética polar ou Dos torres é a altura
á que deixas o listón para vindeiros discos. Os
herculinos Nouvelle Cuisine corrían o risco de ser vítimas
da calidade que plasmaron no seu anterior disco, o encantador
Autodictado. Por fortuna, os "cocinitas" non se enrrugaron e souberon
partir do ponto onde o deixaron para elevalo aínda uns
centímetros máis, coma uns Sergéis Bubka do pop con pértiga.
Sen perder o seu xa característco
estilo -algo ben dificil de conseguir nunha banda con dúas voces tan diferentes-
percébese nos doce temas que fan parte deste De memoria un
salto cualitativo na produción. Continúan a guisalo e
comelo eles mesmos pero no estudo de gravación a experiencia
nótase e este enriquecemento faise palpable tanto a nivel de
arranxos coma da expansión na paleta de sons e instrumentos (acordeóns, rhodes, sintes...).
O certo é que o son de Nouvelle Cuisine acada con este disco
un novo grau de madurez xa que a incoporación de sintetizador
e caixas de ritmos nalgúns temas e a falla de complexos para
meter guitarras moito máis distorsionadas afástaos do
típico e autolimitado son indie do que beben -La Buena Vida e La Habitación
Roja- explorando novos territorios que a esta altura da película
a verdade é que son de agradecer.
E como non hai bon disco de POP -con maiúsculas- sen unha boa colección de singles, ahi están eles para deixarnos xemas coma Sintonia08, Comunicación no verbal, El imperio roto ou Seremos cajeras... mostras de pop clásico preciosista dese que che queda ecoando permanentemente na testa con só un par de escoitas. A verdade é que resulta incrible que estes talentosos chefs non atopasen unha discográfica que lles editara o disco, por moita crise da industria discográfica que haxa. Neste caso é evidente que xogou máis na súa contra a deslocalización con respeito ao epicentro dos que terían de ser os seus pretendentes. No indie estatal xa se sabe que fora de Madrid e Barcelona vai moito frío. Porén a xogada non lles saiu tan mal, mais ben ao contrario, autoeditando o disco por partida doble, tanto en formato digipack de xeito comercial coma nun formato máis exclusivo: unha camisola que se vende xunto con unha memoria USB con toda a súa discografía. Se non querían caldo, dúas cuncas. E nós, claro, tan felices cun caldo tan cheo de sustancia.
Ler máis...
-
11:20 - 25.09.2008
NOVIDADES
BLOC PARTY
Intimacy
(Wichita, 2008)
A “alarma silenciosa” ca que catro rapaces do East London
decidiron comunicarlle ao mundo a súa existencia non foi tal; resultou
o estoupido xordo do primeiro foguete da alborada, que racha o silencio
da moribunda noite e pronostica xoldra. A partires dese intre máxico
pode gozarse ou non da festa, pero xa non sobrevive no interior dos
participantes esa inicial sensación de sorpresa. A Weekend In The City
convertiuse desde o seu lanzamento na primeira víctima das odiosas
comparacións as que serán sometidos todos e cada un dos traballos que Bloc Party decida facer, aos que xa de saída se lles catalogará como “inferiores a Silent Alarm”. Kele Okereke na voz e na guitarra, Russell Lissack na guitarra, Gordon Moakes no baixo e nos coros e Matt Tong na batería conforman Bloc Party.
Intimacy (Wichita Recordings, 2008), o seu terceiro traballo, veu a luz o pasado 21 de agosto
no seu formato dixital, quedando desde entón pendurado na rede coa
posibilidade de baixalo previo abono do prezo estipulado. Os
interesados en adquirilo no seu formato físico deberán agardar ata o 28 de outubro; neste formato inclúense algúns cortes non presentes no dixital. O disco foi producido por Paul Epworth e Jacknife Lee, quenes xa colaboraran coa banda nos seus anteriores traballos (...)
Ler máis...
-
08:00 - 11.09.2008
NOVIDADES
JUGOPLASTIKA
The 6th is the 7
(Astro Discos, 2008)
Co dos revivals é mellor
non chegar a última hora. De poder escoller, o ideal sería chegar cando a cousa xa despegou pero aínda non invade
masivamente as páxinas da NME e derivados, entrando de cheo no
momento álxido do hype. Como mal menor, non estaría mal
ser dos primeiros, o que sexa con tal de non ser dos últimos
en chegar. Porén, ser pioneiro na recuperción dun son pasado garante certa frescura e non soar clónico pero tamén ten a
desvantaxe de que van ser outros os que desfruten do verdadeiro
recoñecemento. Non se pode ter todo.
E no caso de Jugoplastika dá a impresión de que é exactamente isto último o que lles vai pasar. Asi que é
de xustiza reivindicalos dende xa coma iniciadores dun revival que
aínda está por chegar, o do indie guitarreiro dos
primeiros 90s, con ecos de radio universitaria americana, voces pouco afinadas e producións
precarias de son garaxeiro. Porque no seu último album -The
6th is the 7- non hai banda da época que non faga
acto de presenza dunha ou outra maneira nalgunha das once cancións
que fan parte do disco, dende os Pixies a Weezer pasando por
Pavement, Guided by Voices, e Grandaddy. Un traballo, por certo, maxistralmente
producido por Paco Loco, que demostra ser un auténtico
todoterreno, recreando perfectamente o son suxo dominado polas
frecuencias medias tan característico daqueles tempos dando forma ao que probablemente é o disco galego máis xenuinamente americano de todos os tempos.
Dubido que Kukoc,
Perasovic e Radja escoitasen aos Pixies nos vestiarios pero o certo
é que as coordenadas temporais deste novo son de Jugoplastika teñen
perfecto sentido e danlle coherencia absoluta á estética
do grupo. Iso si, só asimilable en todos os seus matices polos que nacimos
antes dos 80s, as novas xeracións van ter que agardar a que chegue o revival noventeiro -remastigado e actualizalo- para desfrutalo ao 100%. Sexa coma sexa, sempre poderemos dicer o de "pero se isto xa o facían Jugoplastika no 2008".
Ler máis...
-
06:52 - 02.09.2008
NOVIDADES
DEATH CAB FOR CUTIE
Narrow Stairs
(Atlantic, 2008)
Atópome de fronte e a máis de 200 km/h con Narrow Stairs;
o choque é brutal, anaquiños de disonantes melodías dunha beleza
inusual perforan diversos órganos do meu corpo e préñanme as vísceras
dun sotaque agridoce de saudade. Atópome de fronte ante o sexto traballo da banda formada por Ben Gibbard, Chris Walla, Nicholas Harmer e Jason McGerr;
atópome de fronte cunha auténtica delicia de comezo a fin, tanto no seu
formulación como na súa execución, un río que nace e transcorre cara o
mar entre meandros sinuosos e violentas fervenzas.
Nace Narrow Stairs cun corte duns cinco minutos que lembra por veces á primeira canción de Plans, aquela Marching Bands of Manhattan
que nos marabillara, aínda que esta posúe un ton máis sutil. Comeza
amodo para ir acadando maior contundencia segundo pasa o tempo,
apoiados sempre nun enorme baixo (...)
Ler máis...
-
11:34 - 12.05.2008
NOVIDADES
ESQUIOS
Un tipo normal
(Autoeditado Distribuciones, 2008)
Os estradenses Esquíos
deron un xiro importante á banda con este Un tipo normal, o
seu segundo disco longo. A incorporación de Miguel Castro na
voz en sustitución de Fidel Castro -non sei se serán
irmáns- marca en grande medida o seu novo son, moito máis
punk-rock, case alonxado por completo das querencias metaleiras do
seu debut. O certo é que o xiro parece moi meditado xa que a
nova voz -moito máis axeitado para o punk-rock con maior
carrega melódica que fan agora- dálle a Esquios un son
moito máis actual.
Pero non é a voz a
única novidade desta nova etapa. Agora atopamos unha cota
maior de temas cantados en galego e unhas letras, entre o social e o
festeiro, que encaixan mellor co seu estilo e o seu público
potencial. Especialmente agora que contan no seu repertorio con
temasda forza de “A rapa” ou “Galiza festa rachada” -sen
dúbida os dous singles máis potentes do disco- que
prometen ser verdadeiros furacáns ao vivo, cuns retrousos
deses que son carne de pogo. Dous temas, ademais, que incorporan un
par de detalles -aire funk e sección de metais, o primeiro, e
ritmo skatalítico, o segundo- que alén de demostrar a
versatilidade dos novos Esquíos tamén van facer de
efectivo anzol para atraer a novos siareiros á banda.
Ler máis...
-
06:56 - 06.05.2008
NOVIDADES
REM
Accelearte
(Warner, 2008)
Facía xa catro anos que a banda de Athens non daba sinais de vida; foi por aquel entón cando publicaron o deostado (inxustamente baixo o meu criterio) Around the Sun. Por fin en abril de 2008 saíu á luz Accelerate, anunciado polos iluminados e entendidos como “a volta as súas orixes”. ¿Pero iso non o fixeran xa con Monster? ¿non se volvera de novo a falar do mesmo cando saíron New Adventures in Hi-Fi e Up? en resumo, máis peras mentais de flipados ou pura estratexia de marketing por parte da Warner (ou ambas cousas, claro) (...)
Ler máis...
-
11:53 - 17.04.2008
NOVIDADES
DELUXE
Reconstrucción
(Virgin, 2008)
Reconstrucción é o quinto disco do coruñés Xoel López, que saíu á luz o pasado 18 de marzo, aproximadamente un ano despois do lanzamento de Fin de un Viaje Infinito, o seu anterior traballo. O álbum ofrécenos dez temas inéditos e cinco remesturas das cancións
que foi publicando mes a mes en internet ao longo do 2007. A primeira
edición desta Reconstrucción, limitada ás súas 5.000 primeiras copias, traerá a maiores un DVD que inclúe imaxes en directo do Piano Bar Sessions, os tres vídeos de Fin de un Viaje Infinito e parte do concerto (unha hora e media) que Xoel ofreceu o 24 de novembro de 2007 en La Riviera, acompañado de xente como Josele Santiago, Eva Amaral e Juan Aguirre de Amaral, Amaro Ferreiro, Eladio Santos ou Julián López do programa Muchachada Nui.
No audio deste DVD inclúense quince temas máis, compostos por versións
acústicas, maquetas, as tres “cancións do mes” non incluídas no CD e
catro temas do directo en La Riviera (...)
|
RSS feed Comments
según a RAE:
bizarro, rra.
(De it. bizzarro, iracundo).
1. adj. valiente (‖ esforzado).
2. adj. Generoso, lucido, espléndido.
FRANC3S molan trogollón!
bicos pra eles