|
ENTREVISTAS
|
|
Escrito por Besbe
|
|
Mércores, 05 de Marzo do 2008 |
|
"CONCORDAMOS
BASTANTE NOS NOSOS GUSTOS MUSICAIS, E CANDO NON É ASÍ,
NON SUPÓN UN PROBLEMA, SENÓN QUE ENRIQUECE A COUSA."
Lucía
Aldao e Diego Delgado
son alDDao, un novo son electrónico que hipnotiza e que veñen
a encher eses ocos que aínda quedan neste tipo de música. A nosa compañeira Besbe puido falar con eles e isto é o que lle contaron:
Como
vos definiriades ao xuntarvos en alDDao?
Pois
individualmente somos uns individuos bastante amigos que nos xuntamos
profesionalmente precisamente por iso, por amistade e polas gañas
de sacar adiante un proxecto deste tipo, xa que os dous temos a
inquedanza da música.
Como surxiu
alDDao?
Diego e eu convivimos uns anos na Corña e
sempre andivemos argallando cousas xuntos. Logo marchou a Barcelona e
coa súa marcha truncáronse algúns proxectos. En
Abril do ano pasado, logo dunha viaxe a Berlín, parei uns días
en Barcelona, onde Diego me comentou que tiñamos un grupo, que
se chamaba alDDao, que el se encargaría da maquinaria e eu da
voz. Así foi. Queriamos facer cousas xuntos pero non dabamos
arrincado, supoño que por iso Diego foi así de radical
na proposta. Eu aceptei encantadísima. E así sigo.
Diego tamén, claro.
Déstesvos
a coñecer con She´s lost control presentándovos
a III Convocatoria de Música Greenspace,
onde case chegades á final. Tedes pensado presentarvos
(ou xa vos presentastes) a máis concursos?
Si.
Proxecto Demo. Non houbo sorte.
She´s
lost control é unha adaptación do mesmo tema de
Joy Division, vai ir encamiñada a vosa música por aí?
A
verdade é que isto de alDDao acaba de nacer. Empezamos con
versións porque nos gustou así e por romper o xeo.
Temos pensado continuar con temas totalmente nosos.
Supoño
que cada canción ten a súa historia, podíadesnos
contar algo sobre Pobriña, Venus in cocaine
e hey, that´s no way?
Venus
in Cocaine: a música deste tema era unha das máis
especiais para Diego, adicada á súa moza Valentina. Á
hora de poñerlle letra tiramos de dous clásicos ben
diferentes, a Velvet (Venus in Furs) e JJ Cale (Cocaine). Cadraba ben
e quedamos contentos co resultado.
That´s
no way…: esta colleunos de resaca barcelonesa. Vamos, que nos
puxemos melancólicos, e esa canción do señor
Cohen prestábase para o asunto.
Pobriña:
toda nosa. A primeira na que non tiramos doutras letras. Facíase
necesario.
A
típica pregunta, por que en inglés?
A
típica resposta, porque a maior parte dos grupos que
escoltamos…bla bla bla. Se o corpo nos pide outros idiomas, pois xa
crearemos neles.
En
canto a gustos musicais, sodes semellantes ou non?
Se é que non, é iso un problema á hora de
facer as
cancións?
Concordamos
bastante nos nosos gustos musicais, e cando non é así,
non supón un problema, senón que enriquece a cousa.
Está claro que os gustos de Diego son máis electrónicos
que os meus. El é o que fai a música. Eu intento
adaptar o meu estilo a iso.
Se
cadra os gustos musicais non son problema, pero a
distancia? Como vos organizades á hora de compoñer
e gravar,
quen é o responsable de que?
Sempre
que as nosas ocupacións e a nosa economía o permiten,
intentamos xuntarnos. Normalmente en Barcelona, e algunha vez na
Coruña. O habitual é que cando eu chego, Diego xa ten
pensadas unhas bases coas que comezamos a traballar.
Nos
teus ensaios hai público, Lucía?
Pois
mira, isto de alddao existe cando nos xuntamos Diego máis eu,
e quitando esa parte na que Diego queda só para rematar de
amañar os temas, nas nosas citas somos un o público do
outro. Ás veces cólasenos algún colega para
curiosear ou aconsellar. Inevitablemente.
Ata
agora no voso myspace vemos que tedes 4 temas, cal
vai ser a evolución de alDDao, teremos CD ou
quedamos con EP?
De
momento estamos na fase de composición. Temos a intención
de seguir facendo máis temas e o resultado final…pois si que
nos gustaría que fose un CD, si.
No
caso de ter gañado o Greenspace teriades que actuar
en directo, remataremos vendo a alDDao algún día
en directo como xa aconteceu con outros grupos de música
electrónica como Colectivo Oruga, 6pm, Projecto Mourente
ou Fanny+Alexander? Como sería ese directo?
Temos
moitas ganas de facer un directo. Trataríase de algo moi
visual, con proxeccións e unha coidada estética do
concerto.
Sendo
Lucía a voz cantante e coñecida a súa faceta
poética, sería posible escoitar versos teus musicados,
anque fosen traducidos ao inglés?
Jo
que manía, é que alDDao é unha cousa e Lucía
Aldao, poeta, é outra. Pero bueno, se nalgún momento
nos parece axeitado e apetecible tirar dos meus versos a Diego e a
min, farase e punto.
Vivindo
os dous en distintas comunidades autónomas
e con lingua propia, como vedes o panorama musical
emerxente en Galicia e en Cataluña?
Moi
rico e moi abundante.
Último
concerto ao que asististes-
Diego: People
Press Play e Bobby and Bloom, do sello berlinés Morr Music.
Lucía:
Vale Tudo, coruñeses afincados en Lugo. Boísimos.
Algunha
anécdota nas vosas vidas relacionada ou marcada
pola música?
Pois
bastantes, a verdade, na vida dos dous (e penso que na de case todo o
mundo), existen momentos especiais con banda sonora, unhas escollidas
e outras que nos escollen a nós. Eu, por ejemplo, tiven unha
infancia Juan Pardo-Isabel Pantoja-Romina e Albano etc etc…un irmán
meu, cando lle preguntaron no instituto por unha obra de Alberti
contestou “Marinero de Luces” (temazo da Pantoja).
Aquí
o señor Delgado, moi noviño, comezaba a facer música
cunha guitarra totalmente destrozada e uns timbales de
mercadillo…(perdeu as cintas que o demostran, unha mágoa)
Lucía,
en Sono-Tone apareceches xa na sección As dez
de..., e realmente so nos comentaches 9 cancións, aproveito
agora e pregúntoche, cal é esa décima canción
que che da tanta vergoña confesar?
Uf...
paso. Mellor en petit comité, anda.
http://www.myspace.com/alddao
Tags: ALDDAO LUCIA ALDAO ELECTRONICA JOY DIVISION LEONARD COHEN VELVET UNDERGROUND JJ CALE |
|
NOVIDADES
-
08:00 - 13.11.2008
NOVIDADES
FRANC3S
Franc3s
(A regueifa, 2008)
Cando o 18 de maio de 1980 Ian Curtis decide unilateralmente poñer fin á breve singradura musical de Joy Division
pendurándose polo pescozo cunha corda, o deus máis escuro do Valhalla
da música popular fixo vibrar dolosamente as súas cordas vocais,
emitindo un berro nunha frecuencia tan aquelada que só os tímpanos
cunha maior dose de bizarrismo tebroso puideron captalo. Ese
berro multiplicouse en miles de ecos que espallaron interminabelmente a
mensaxe de loito desa deidade pagán polos catro recunchos do planeta.
Así, non podía ser doutro xeito, esa onda sonora vibrou por terras de Bergantiños, e a semente desa vibración áspera, sucia e arriscada agromou nos miolos de Alberto, María e Patuki (tamén chegou a Vilalba) para florecer en Franc3s.
A
evolución metastática destes individuos de fans incondicionais a parte
infinitesimal do universo bizarro fica fosilizada no seu propio nome,
tributo por triplicado á actriz Frances Farmer, á vocalista de The Vaselines Frances McKee e á artista circense Frances O´Connor. María coa batería, Alberto coa guitarra e coa voz e Patuky cos teclados non só homenaxean en cada distorsión a bandas como Surfin´ Bichos, Los Enemigos, The Cramps ou The Jesus and Mary Chain, senón que tratan de enchoupar a súa música das sensacións que lles transmiten as obras de, por exemplo, John Waters, William Burroughs ou Pollock.
Franc3s decidiu por fin dar o grande chimpo ao LP logo de dúas maquetas receptoras de boas críticas e gabanzas a manchea. O seu primeiro disco, Franc3s, está composto por dez temas e foi editado por A Regueifa Plataforma baixo licenza de Creative Commons; pode baixarse de balde en www.aregueifa.net. Tamén se pode adquirir en soporte físico, nunha edición limitada e feita a man a base de papel de lixa e peluche, en Discos Noni´s (A Coruña) e Cosmic Pop Club (Carballo).
Así que xa sabedes, amantes dos sons de ultratumba, do theremin, da escuridade, do veludo, da luz de neon reflectida nas pozas dunha cidade perdida,…, gozade todos do novo de Franc3s, e xa me contaredes.
Ler máis...
-
12:37 - 13.10.2008
NOVIDADES
NOUVELLE CUISINE
De memoria
(Autoeditado, 2008)
O “malo” de ter asinado xoias de pop tan perfecto como Aritmética polar ou Dos torres é a altura
á que deixas o listón para vindeiros discos. Os
herculinos Nouvelle Cuisine corrían o risco de ser vítimas
da calidade que plasmaron no seu anterior disco, o encantador
Autodictado. Por fortuna, os "cocinitas" non se enrrugaron e souberon
partir do ponto onde o deixaron para elevalo aínda uns
centímetros máis, coma uns Sergéis Bubka do pop con pértiga.
Sen perder o seu xa característco
estilo -algo ben dificil de conseguir nunha banda con dúas voces tan diferentes-
percébese nos doce temas que fan parte deste De memoria un
salto cualitativo na produción. Continúan a guisalo e
comelo eles mesmos pero no estudo de gravación a experiencia
nótase e este enriquecemento faise palpable tanto a nivel de
arranxos coma da expansión na paleta de sons e instrumentos (acordeóns, rhodes, sintes...).
O certo é que o son de Nouvelle Cuisine acada con este disco
un novo grau de madurez xa que a incoporación de sintetizador
e caixas de ritmos nalgúns temas e a falla de complexos para
meter guitarras moito máis distorsionadas afástaos do
típico e autolimitado son indie do que beben -La Buena Vida e La Habitación
Roja- explorando novos territorios que a esta altura da película
a verdade é que son de agradecer.
E como non hai bon disco de POP -con maiúsculas- sen unha boa colección de singles, ahi están eles para deixarnos xemas coma Sintonia08, Comunicación no verbal, El imperio roto ou Seremos cajeras... mostras de pop clásico preciosista dese que che queda ecoando permanentemente na testa con só un par de escoitas. A verdade é que resulta incrible que estes talentosos chefs non atopasen unha discográfica que lles editara o disco, por moita crise da industria discográfica que haxa. Neste caso é evidente que xogou máis na súa contra a deslocalización con respeito ao epicentro dos que terían de ser os seus pretendentes. No indie estatal xa se sabe que fora de Madrid e Barcelona vai moito frío. Porén a xogada non lles saiu tan mal, mais ben ao contrario, autoeditando o disco por partida doble, tanto en formato digipack de xeito comercial coma nun formato máis exclusivo: unha camisola que se vende xunto con unha memoria USB con toda a súa discografía. Se non querían caldo, dúas cuncas. E nós, claro, tan felices cun caldo tan cheo de sustancia.
Ler máis...
-
11:20 - 25.09.2008
NOVIDADES
BLOC PARTY
Intimacy
(Wichita, 2008)
A “alarma silenciosa” ca que catro rapaces do East London
decidiron comunicarlle ao mundo a súa existencia non foi tal; resultou
o estoupido xordo do primeiro foguete da alborada, que racha o silencio
da moribunda noite e pronostica xoldra. A partires dese intre máxico
pode gozarse ou non da festa, pero xa non sobrevive no interior dos
participantes esa inicial sensación de sorpresa. A Weekend In The City
convertiuse desde o seu lanzamento na primeira víctima das odiosas
comparacións as que serán sometidos todos e cada un dos traballos que Bloc Party decida facer, aos que xa de saída se lles catalogará como “inferiores a Silent Alarm”. Kele Okereke na voz e na guitarra, Russell Lissack na guitarra, Gordon Moakes no baixo e nos coros e Matt Tong na batería conforman Bloc Party.
Intimacy (Wichita Recordings, 2008), o seu terceiro traballo, veu a luz o pasado 21 de agosto
no seu formato dixital, quedando desde entón pendurado na rede coa
posibilidade de baixalo previo abono do prezo estipulado. Os
interesados en adquirilo no seu formato físico deberán agardar ata o 28 de outubro; neste formato inclúense algúns cortes non presentes no dixital. O disco foi producido por Paul Epworth e Jacknife Lee, quenes xa colaboraran coa banda nos seus anteriores traballos (...)
Ler máis...
-
08:00 - 11.09.2008
NOVIDADES
JUGOPLASTIKA
The 6th is the 7
(Astro Discos, 2008)
Co dos revivals é mellor
non chegar a última hora. De poder escoller, o ideal sería chegar cando a cousa xa despegou pero aínda non invade
masivamente as páxinas da NME e derivados, entrando de cheo no
momento álxido do hype. Como mal menor, non estaría mal
ser dos primeiros, o que sexa con tal de non ser dos últimos
en chegar. Porén, ser pioneiro na recuperción dun son pasado garante certa frescura e non soar clónico pero tamén ten a
desvantaxe de que van ser outros os que desfruten do verdadeiro
recoñecemento. Non se pode ter todo.
E no caso de Jugoplastika dá a impresión de que é exactamente isto último o que lles vai pasar. Asi que é
de xustiza reivindicalos dende xa coma iniciadores dun revival que
aínda está por chegar, o do indie guitarreiro dos
primeiros 90s, con ecos de radio universitaria americana, voces pouco afinadas e producións
precarias de son garaxeiro. Porque no seu último album -The
6th is the 7- non hai banda da época que non faga
acto de presenza dunha ou outra maneira nalgunha das once cancións
que fan parte do disco, dende os Pixies a Weezer pasando por
Pavement, Guided by Voices, e Grandaddy. Un traballo, por certo, maxistralmente
producido por Paco Loco, que demostra ser un auténtico
todoterreno, recreando perfectamente o son suxo dominado polas
frecuencias medias tan característico daqueles tempos dando forma ao que probablemente é o disco galego máis xenuinamente americano de todos os tempos.
Dubido que Kukoc,
Perasovic e Radja escoitasen aos Pixies nos vestiarios pero o certo
é que as coordenadas temporais deste novo son de Jugoplastika teñen
perfecto sentido e danlle coherencia absoluta á estética
do grupo. Iso si, só asimilable en todos os seus matices polos que nacimos
antes dos 80s, as novas xeracións van ter que agardar a que chegue o revival noventeiro -remastigado e actualizalo- para desfrutalo ao 100%. Sexa coma sexa, sempre poderemos dicer o de "pero se isto xa o facían Jugoplastika no 2008".
Ler máis...
-
06:52 - 02.09.2008
NOVIDADES
DEATH CAB FOR CUTIE
Narrow Stairs
(Atlantic, 2008)
Atópome de fronte e a máis de 200 km/h con Narrow Stairs;
o choque é brutal, anaquiños de disonantes melodías dunha beleza
inusual perforan diversos órganos do meu corpo e préñanme as vísceras
dun sotaque agridoce de saudade. Atópome de fronte ante o sexto traballo da banda formada por Ben Gibbard, Chris Walla, Nicholas Harmer e Jason McGerr;
atópome de fronte cunha auténtica delicia de comezo a fin, tanto no seu
formulación como na súa execución, un río que nace e transcorre cara o
mar entre meandros sinuosos e violentas fervenzas.
Nace Narrow Stairs cun corte duns cinco minutos que lembra por veces á primeira canción de Plans, aquela Marching Bands of Manhattan
que nos marabillara, aínda que esta posúe un ton máis sutil. Comeza
amodo para ir acadando maior contundencia segundo pasa o tempo,
apoiados sempre nun enorme baixo (...)
Ler máis...
-
11:34 - 12.05.2008
NOVIDADES
ESQUIOS
Un tipo normal
(Autoeditado Distribuciones, 2008)
Os estradenses Esquíos
deron un xiro importante á banda con este Un tipo normal, o
seu segundo disco longo. A incorporación de Miguel Castro na
voz en sustitución de Fidel Castro -non sei se serán
irmáns- marca en grande medida o seu novo son, moito máis
punk-rock, case alonxado por completo das querencias metaleiras do
seu debut. O certo é que o xiro parece moi meditado xa que a
nova voz -moito máis axeitado para o punk-rock con maior
carrega melódica que fan agora- dálle a Esquios un son
moito máis actual.
Pero non é a voz a
única novidade desta nova etapa. Agora atopamos unha cota
maior de temas cantados en galego e unhas letras, entre o social e o
festeiro, que encaixan mellor co seu estilo e o seu público
potencial. Especialmente agora que contan no seu repertorio con
temasda forza de “A rapa” ou “Galiza festa rachada” -sen
dúbida os dous singles máis potentes do disco- que
prometen ser verdadeiros furacáns ao vivo, cuns retrousos
deses que son carne de pogo. Dous temas, ademais, que incorporan un
par de detalles -aire funk e sección de metais, o primeiro, e
ritmo skatalítico, o segundo- que alén de demostrar a
versatilidade dos novos Esquíos tamén van facer de
efectivo anzol para atraer a novos siareiros á banda.
|
RSS feed Comments
según a RAE:
bizarro, rra.
(De it. bizzarro, iracundo).
1. adj. valiente (‖ esforzado).
2. adj. Generoso, lucido, espléndido.
FRANC3S molan trogollón!
bicos pra eles