"FACEMOS MUSICA MAIS BEN ATEMPORAL, E CADA VEZ IMOS MAIS AO POP CLASICO"
 

Ourense é unha cidade pop?

Arcadio: Non, para nada. Ourense é unha cidade de provincias sen prácticamente ningún icono recoñecible fóra de Galicia, por moito que se fale das Burgas, da Ponte e do Santo Cristo. Ourense non ten nada. E despois... como escena musical...

Héctor: ... é que non hai! Ademais, Ourense sempre nos pareceu que estaba dentro de provincias na propia Galicia. É dicir, sempre tiñamos moitísimos problemas para intentar facer cousas polo feito de non estar en Santiago, Coruña ou Vigo, polo feito de non tomar copas onde está a xente... Iso vese moito nas cidades grandes. Alí daste conta de que nos bares a xente normal está coa xente das discográficas, coa xente da música ...

A: Aquí non hai circuíto nin hai nada. Nin sequera hai unha sala de concertos.

Ourense semella algo así como un ermo musical... Algo positivo?

Jaime: Agora está comezando a retomarse o Taller de Música, un estudo de gravación que era en parte do concello e onde tiñan cabida todos os grupos ourensáns. Hai un proxecto de orzamento para este ano, e iso levaría á maior parte de grupos ourensáns censados (uns 125 na provincia) a ter locais de ensaio e logo tamén opcións para gravar, editar e distribuir os seus traballos. Iso axudaría ao movemento de bandas. Ademais, a mesma persoa que está montando este Taller de Música está relacionada coa xente de Santiago que leva os locais de ensaio. Entre unha cousa e a outra pode crearse unha rede moito máis estensa e máis controlada de todas as bandas que hai agora mesmo en Galicia, dando opción a saír fóra, a coñecerse mellor, etc

Nos últimos anos saíron moitos grupos novos, algúns cun par de discos, e tamén medrou a rede social que os apoia, con publicacións, plataformas de descarga, programas radiofónicos, concursos... Que opinades deste movemento musical?

A: Está ben, pero realmente a xente que leva iso, tanto o do Dobarrismo como o da Regueifa, non son a xente que controla as salas nin as promotoras, que é onde realmente está a pasta. O disco do Manifesto Dobarrista, en concreto, está moi ben porque deu difusión a moitos grupos. Saíu en todas partes e é un disco que o ten moita xente.

H: A min dáme certa sensación de C-86, ese famoso cassette do New Musical Express onde saíron todos os grupos da escena inglesa dos oitenta e que logo anos máis tarde algúns se converterían en estrelas, como The Jesus & Mary Chain ou Primal Scream... Aí hai un compendio de todos os grupos... É como unha foto.

A: Si, hai grupos, pero eu non creo que sexa un remedio para que haxa salas onde se poida tocar sen ningún problema. Mentres non haxa ninguén que poña pasta...

J: Si, ben, pero agora mesmo si que hai bastantes salas funcionando. Claro que tamén está o tema ese do IGAEM, que coarta bastante a actividade...

Non vos gusta a idea da rede de música galega ao vivo?

A: As iniciativas institucionais sempre teñen unha dobre cara. Se te collen está moi ben, caralludo. O problema é a xente que non collen, e que logo ten máis problemas para tocar porque moitas salas teñen sábado tras sábado comprometidos os concertos do IGAEM. Nós mandamos as cousas, pero non nos colleron. Ficamos fóra.

Tedes algunha relación con outros grupos galegos?

H: Si, con Burgas Beat.

J: En xeral, coa xente coa que tocamos sempre hai boas relacións. Coincidimos tamén varias veces cos 6PM, con Niño y Pistola, con Sebastopol, con Nouvelle Cuisin...

E que lle fai falla a esta nova escena galega?

A: Sería interesante que se formase unha tradición de concertos, que houbese unha sala en cada cidade que programase un ou dous concertos con grupos grandes cada mes, e ao mesmo tempo que durante a semana dese a oportunidade de tocar aos grupos pequenos. Os grupos galegos poderían ver aos grupos grandes, ver como tocan, ver que equipo levan... Ter un referente real. Hai salas como Capitol, en Santiago, que programa xente consagrada, pero logo aos demais nos resulta inviable tocar alí. Tes que pagar moitísimo. Capitol é unha sala caralluda, pero non cumpre unha función social para a música, para os grupos. Na Iguana de Vigo ou na Mardi Gras da Coruña hai máis posibilidades de tocar, é máis económico, pero tamén son sitios máis pequenos.

Ben, e indo agora a cuestións máis persoais... Como comezou o grupo?

A: Héctor e mais eu xa nos coñeciamos de antes. Fomos a unha viaxe provincial a Benicassim, no ano de Pulp e de James, e aí tivemos a idea.

H: Si, foi no noso verán de COU. Tiñamos dezasete anos. Un par de anos despois comezamos a ensaiar co grupo, en novembro de 2002. Botamos un ano enteiro para logo tocar uns cantos concertos, para comprobar que a cousa ía para diante. E a primeira maqueta debeu saír sobre marzo de 2004.

E como compoñedes as cancións? Cada un trae a súa ou é un proceso colectivo?

A: Ao comezo era Héctor o que tiña catro ou cinco cancións, as da primeira maqueta. Despois de que saíse e dos primeiros concertos xa empecei eu a gravar tamén algún tema, e a partir de aí é cando cambia un pouco a dinámica de composición. Agora xa tamén Jaime trae cousas, e hai cancións que non as trae ninguén. Aparece a idea, un riff, que logo se vai construindo: alguén fai a melodía, outro cambia a letra...

H: Agora xa estamos nunha idea de grupo total. Xa non ten tanta importancia quen chega coa canción.

Que tal a gravación con Paco Loco en Cádiz?

H: A min gustoume moitísimo máis a experiencia que o resultado. Sempre che queda a sensación de que poderías telo feito moitísimo mellor.

A: Pero iso... pasa sempre. O importante é que aprendimos moitísimo. Houbo un salto no coñecemento que tiñamos das cancións. É que Paco é un fóra de serie, de primeira división, ao nivel de calquera músico indie americano.

Volveríades gravar con el?

H: Eu penso que agora sería máis sinxelo gravar en Madrid. Somos cinco, e dous estamos vivindo aló... Ía ser máis barato...

A: Ou mesmo gravar nun estudo de Vigo, levando a Pedro de Lamatumbá como productor... Pero non nolo plantexamos agora...

H: É que creo que non estamos na fase de pensar no segundo disco. Máis ben estamos pensando nas cancións para o segundo disco.

E como conseguístedes os cartos para esa gravación?

H: Tocando. Nós en ningún momento repartimos diñeiro. Nunca. Nin sequera para pagar os propios gastos dun concerto, sempre corría da conta de cada un.

A: Gardamos todos eses cartos. Como moito pagamos a gasolina con eles. Dese xeito o de Cádiz pagámolo con todos os concertos que dimos antes de ir.

Sodes máis un grupo de directo ou de estudo?

A: Non tanto de estudo senón de local de ensaio. Gústanos moito tocar xuntos sen que teña que ser diante de xente. Gústanos moito ensaiar. Porque a experiencia que temos en estudos é que sempre tes a presión aí: tes uns días, tes que gravar, sae mal, tes que repetir... Mesmo en Cádiz, que estivemos moito tempo, e era un ambiente que estaba ben. Igual son as primeiras veces, non sei, quizais despois sexa outra cousa. Tampouco gravamos en directo, gravamos por pistas. Ao mellor gravando en directo é máis divertido, tocando todos á vez, coma nun ensaio.

Levades tempo sen tocar en público...

H: Ao mudar de residencia tanto María coma min trastoca moito as cousas á hora de tocar este ano, pero así tamén tivemos máis tempo para pensar temas novos, estivemos moi centrados en compoñer. A min cada día me gusta máis ensaiar que actuar.

Como compaxinades a vida do grupo coa vida laboral?

H: É moi complicado. Eu aínda estou tratando de afacerme á vida profesional. Volvo á cidade, chego á miña casa, vexo á familia, estou canso, veño dunha semana de traballo de moitísimas horas e ao mellor non estou de humor para ir a tocar a... calquera sitio onde quizais non vaia ter unha satisfacción inmediata máis aló do feito de tocar. É moito máis duro que cando estabamos eiquí en Ourense. Por iso penso que cada vez obteño máis satisfacción da creación e da composición. Coido que estou perdendo bastante o lado “exhibicionista” de ter un grupo.

Haberá máis concertos en breve?

J: Agora cando comecemos a preparar os novos temas, coa novidade, haberá tamén moitas máis ganas de saír a tocar.

A: Collemos un mes, alugamos unha furgoneta, e imos onde sexa.

H: Pero esta vez non quero tocar en directo antes de sacar o disco. Con Haga clic para encender fixemos os concertos antes de sacar o disco. Non foi moi boa estratexia

J: Pero é que por collós tiñamos que tocar sen sacar o disco...

A: Claro, nós queriamos tocar

Estades contentos coa recepción do disco?

A: Vender, vendemos uns cantos, pero porque temos moitos amigos. Mais o que é recepción, non notamos prácticamente ningunha. Non houbo promoción, estamos totalmente fóra de calquera circuito de grupos, de distribuidoras ou de promotoras.... Levamos o disco ás tendas pola nosa conta e a xente que nos coñece vaino mercar.

E para cando ese segundo disco?

H: Non temos présa ningunha, non temos ningunha presión, non temos nada. Simplemente agardamos ate facelo ben.

A: Se vas ensinarlle algo novo á xente, mellor que haxa unha evolución, que haxa un salto cualitativo.

Nas vosas cancións hai pasaxes que soan como The Stone Roses, como Los Planetas, como Yo La Tengo, como Wilco, como The Wedding Present, como Australian Blonde... E vós de quen sodes?

A: Para min, ao que máis soa Haga clic para encender é á música inglesa dos noventa. Penso que era o primeiro punto en común que había no grupo. Pero cando tocamos tampouco se nos pode identificar exactamente nin co brit-pop nin co indie americano.

H: Agora tiramos máis cara os ianquis...

A: ... e cara o clásico.

H: Non sei., facemos unha música que non ten porqué estar de moda. Non me gustan as cousas que están de moda. Nós sempre soubemos que non iamos salientar moito nun intre determinado porque facemos máis ben música atemporal, e cada vez imos máis ao pop clásico. Burgas Beat nunca van estar de moda, por exemplo. Os Byrds... ao mellor no 67 estaban de moda, pero de aí para adiante...

A: Big Star nunca estiveron de moda e nunca van a estar. E a Wilco o peor que lle puido pasar foi porse de moda. Non ao grupo, senón á repercusión que ten.

Burgas Beat, os Byrds, Big Star, Wilco… Unha declaración de influenzas, non? Que é o que valorades neles, nos grupos que vos gustan?

A: O que importa é o nivel do artista. Xente como PJ Harvey, Nick Cave, Jeff Buckley ou calquera que che guste moito non a escoitas só por festa e por pasalo ben, senón porque é algo importante na túa vida. Para min, Wilco é algo importante na miña vida. Ou Bob Dylan. É un artista pop? Si, claro, porque todo o mundo o coñece, porque ten Blowin’ in the wind e Like a rolling stone. Pero é un artista, e a función que tiveron sempre foi a de transmitir emocións, a de contar cousas importantes. Aos poetas facémoslles caso porque din aquelas cousas que ninguén máis di.

Seica grupos como Apeiron ou The Homens venden algúns discos no Xapón... E vós? Pensades internacionalizarvos?

J: Ese tipo de cousas funcionan a través de distribuidoras. Ter unha ábreche as portas para poder levar polo menos o disco a Xapón, a Australia, a Estados Unidos... Pero no noso caso somos nós a nosa propia distribuidora.

H: A min é unha cousa que me queda bastante lonxe.

Daquela da profisionalización xa nen falamos... 

J: Iso vai directamente en liña coa involucración. Conta máis involucrado estás, máis profesional es. Pero non no sentido de gañar cartos, senón no de ensaiar máis, tomarse as cousas moito máis en serio, falar directamente con discográficas, con promotoras...

H: Nós agora non poderíamos facer unha xira como vén de facer Triángulo de Amor Bizarro, tocar sesenta bolos ao ano. A min, o meu traballo non mo permite. Se todos fosemos funcionarios... Pero cada un ten unha carreira profesional que é do que vive. Se eu tivese que vivir da música, teño claro que viviría peor.

http://www.anniehall.es/
http://www.myspace.com/anniehalltheband

Comentarios (1)

RSS feed Comments

Escrebe o teu Comentario

Nome

Email

Website

Titulo

Comentario

+ pequeno | + grande

Adicionar Comentario