|
ENTREVISTAS
|
|
Escrito por Vincent Jalo
|
|
Xoves, 29 de Novembro do 2007 |
"UTILIZAMOS OS CONCERTOS PARA ABDUCIR E INTRODUCIR A MENSAXE IRIBARNE NAS CONCIENCIAS
TERRESTRES"
A mediados de 2006 o trío intergaláctico IRIBARNES editou o seu primeiro disco, Planeta Iribarne. Dende entón non deixaron de percorrer o país abducindo coa súa música a canto incauto se interpuña nos seus perversos plans de dominación da Terra. Hai uns días Sono-Tone decidiu arriscar a vida dun dos seus redactores e envialo en misión de intelixencia. Esta é toda a información que puido sacar destas encantadoras criaturas do espazo exterior.
Coma sempre, comezemos polo principio. Como foi que se xuntaron alieníxenas de galaxias tan alonxadas?
O Gran Iribarne, dirixente único do noso planeta natal, escolleunos pra
formar unha avanzadilla no planeta Terra e preparar a grande oleada
Iribarne. Cada un ten o seu papel dentro da nosa misión: mentres Rafa
Iribarne distrae e hipnotiza ó público con sons de baixa frecuencia,
Cris Iribarne fai mover os seus osos ata rompelos e Seve Iribarne
abduce as conciencias terrestres con mensaxes cifrados.
E cuais foron as referencias musicais iniciais? A quen vos queriades "parecer"?
Cando chegamos a este planeta e escomenzamos a escoitar música
sentiamonos confusos con tanta referencia musical ata que logramos
integralas todas nunha soa: o son iribarne!. Mais ca en grupos musicais
fixámonos en épocas ou tendencias que realmente tiveron moita influenza
coma toda a serie B dos anos 50 ata os 70, ou os movementos hardcore
e postpunk. Todos aqueles que racharon coas convencións establecidas.
Sempre nos quixemos parecer a eses grandes xenios da comunicación
terraquea coma Uri Geller, Xesucristo ou Che Guevara, mais polo momento
adoptamos apariencias mais discretas como terrícolas.
Teñen variado co tempo esas referencias? Que escoitades agora con respeito os comezos?
Non
levamos tanto tempo neste planeta como para variar moito das nosas
preferencias pero ó manter un bo ritmo de concertos, temos a
oportunidade de coñecer grupos que doutra forma non coñeceriamos como
Coprolitos ou Muchachos Excelentes. Tamén a escena galega de grupos
emerxentes que non existía cando escomenzamos nos chama atencion con
"tarados" da categoría de "Los Santos" ou "Novedades Carminha".
Cris Iribarne decantase por: todos ou case todos
os grupos de Jay Reatard e él en solitario tamén. Ademáis: Tyrades,
Epoxies, Mika Miko, Rip Offs, Feelers, Causey Way, Human Eye, The Ponys. Seve Iribarne está pensando retirarse nunha aldea da Fonsagrada cos seus discos de Frusciante, Neil Young e Bob Log III. Rafa Iribarne dentro da súa atemporalidade segue a escoitar punk, garage, instro, noise, electronica, pop, tecno pop, ambient.
Que tal levades os proxectos paralelos de Cris e Rafa (Jimenez del Oso,
Sr Anido, Fumadora...), interfiren nos vosos plans de conquista da
Terra ou hai tempo para todo?
Que o día na Terra dure 24 horas, 8 das cales as pasemos durmindo,
3 comendo, e outras 8 facendo expedicións de integración laboral, non é
o máis propicio para desenvolver os proxectos diversificados que temos
de dominación.
Jimenez del Oso acaba de sacar un EP compartido
cos madrileños "Coprolitos", e Sr. Anido resucitou ó quinto ano para
amenizar vodas, banquetes e festivais durante o veran e para sacar o seu
traballo numero 16. E non olvidarse do novo proxecto que dará que
falar: Metralletas Lecheras. En calquera caso, NON TEMOS PRESA.
Como van esas tensións entre os que queredes tirar pola vía instrumental e os que queredes tirar pola vocal?
Tensión? Quen dixo tal! Todos sabemos quen manda...
Xa vai mais dun ano dende que viu a luz Planeta Iribarne. Que novos plans tedes en canto a edición?
Información clasificada... pi pi piri pi pi.
Este ano estades na RGMV, cantos concertos vos quedan de 2007? Onde tedes máis curiosidade por tocar?
Pois
quédannos cinco concertos para o que resta de ano, o que significa case
unha minixira galaica :P. Os sitios con mais tradición de concertos
como o Aturuxo ou o Clavicémbalo sempre chaman mais a atención, pero
tamén temos ganas de tocar en Pontevedra e en Portonovo. Nengun lugar do mundo escapará a abducción iribarne.
Ides estar na RGMV 2008?
Non.
Que tal a experiencia de tocar en Portugal? Notastes moita diferencia co público galego?
Pois
fantástica. Grazas a Audiencia Zero poidemos tocar no Porto Rio (un
local nun barco atracado en Porto) con Green Machine. Existen
moitisimas diferencias no público e mais nas salas do pais veciño. Eles
teñen unha auténtica cultura do rock con salas preparadas para dar
concertos e con público variopinto.
E a pregunta de rigor, como vedes a saúde da escena galega? O mellor
intre que se recorda ou simple consecuencia das novas dinámicas creadas
polas novas circunstancias tecnolóxicas?
Por
suposto que internet axuda a dar a coñecer moitas propostas que doutra
forma serían tremendamente difíciles de atopar. Está claro que o "Faino
ti Mesmo" ten unha repercusión moito más grande hoxe, da que nunca se
pensou. E a difusión de proxectos de outras latitudes fainos perder
complexos e confiar na nosa identidade. Porque está claro que con
grupos coma "Samesugas" ou "The Homens" a calidade existe.
A unidade Iribarne 3 cre, ademáis, que tamén a recuperación de Cañita Brava para
o gran público seguro que ten algo que ver, e por suposto, todos
esperamos o glorioso retorno do gran John Balam.
Por certo que vos dádelles moito uso e abuso ao myspace e aos fotologs,
que ultimas descubertas fixestes en Myspace? Que grupos nos
recomendades?
Seve
Iribarne aposta por Chiquita e Chatarra e Le Paper Dolls e Rafa
Iribarne por Grupo de Presión. Cris Iribarne ten unha coñecida
animadversión polos fotologs e productos derivados.
E que grupos da escena galega son os que máis vos gustan?
Schizophrenic Housewives, boísimos! Mequetrefe moi orixinal!.
Ademais dos xa mencionados "Los Santos", "Novedades Carminha", "Black
Panda", "The Homens", "Samesugas", "Lorchas". Tamén Vale tudo, Triangulo de Amor Bizarro, Frances, Justicicieros, Les Telephones Rouges.
E os que menos?
Todos
os que teñan unha frecuencia valvular incompatible coa nosa, xa que se
poden crear unhas interferencias sónicas que nos poden facer
convulsionar ata a deflagración.
Tags: IRIBARNES PUNK ROCK SURF JIMENEZ DEL OSO FUMADORA SR. ANIDO |
|
NOVIDADES
-
08:00 - 13.11.2008
NOVIDADES
FRANC3S
Franc3s
(A regueifa, 2008)
Cando o 18 de maio de 1980 Ian Curtis decide unilateralmente poñer fin á breve singradura musical de Joy Division
pendurándose polo pescozo cunha corda, o deus máis escuro do Valhalla
da música popular fixo vibrar dolosamente as súas cordas vocais,
emitindo un berro nunha frecuencia tan aquelada que só os tímpanos
cunha maior dose de bizarrismo tebroso puideron captalo. Ese
berro multiplicouse en miles de ecos que espallaron interminabelmente a
mensaxe de loito desa deidade pagán polos catro recunchos do planeta.
Así, non podía ser doutro xeito, esa onda sonora vibrou por terras de Bergantiños, e a semente desa vibración áspera, sucia e arriscada agromou nos miolos de Alberto, María e Patuki (tamén chegou a Vilalba) para florecer en Franc3s.
A
evolución metastática destes individuos de fans incondicionais a parte
infinitesimal do universo bizarro fica fosilizada no seu propio nome,
tributo por triplicado á actriz Frances Farmer, á vocalista de The Vaselines Frances McKee e á artista circense Frances O´Connor. María coa batería, Alberto coa guitarra e coa voz e Patuky cos teclados non só homenaxean en cada distorsión a bandas como Surfin´ Bichos, Los Enemigos, The Cramps ou The Jesus and Mary Chain, senón que tratan de enchoupar a súa música das sensacións que lles transmiten as obras de, por exemplo, John Waters, William Burroughs ou Pollock.
Franc3s decidiu por fin dar o grande chimpo ao LP logo de dúas maquetas receptoras de boas críticas e gabanzas a manchea. O seu primeiro disco, Franc3s, está composto por dez temas e foi editado por A Regueifa Plataforma baixo licenza de Creative Commons; pode baixarse de balde en www.aregueifa.net. Tamén se pode adquirir en soporte físico, nunha edición limitada e feita a man a base de papel de lixa e peluche, en Discos Noni´s (A Coruña) e Cosmic Pop Club (Carballo).
Así que xa sabedes, amantes dos sons de ultratumba, do theremin, da escuridade, do veludo, da luz de neon reflectida nas pozas dunha cidade perdida,…, gozade todos do novo de Franc3s, e xa me contaredes.
Ler máis...
-
12:37 - 13.10.2008
NOVIDADES
NOUVELLE CUISINE
De memoria
(Autoeditado, 2008)
O “malo” de ter asinado xoias de pop tan perfecto como Aritmética polar ou Dos torres é a altura
á que deixas o listón para vindeiros discos. Os
herculinos Nouvelle Cuisine corrían o risco de ser vítimas
da calidade que plasmaron no seu anterior disco, o encantador
Autodictado. Por fortuna, os "cocinitas" non se enrrugaron e souberon
partir do ponto onde o deixaron para elevalo aínda uns
centímetros máis, coma uns Sergéis Bubka do pop con pértiga.
Sen perder o seu xa característco
estilo -algo ben dificil de conseguir nunha banda con dúas voces tan diferentes-
percébese nos doce temas que fan parte deste De memoria un
salto cualitativo na produción. Continúan a guisalo e
comelo eles mesmos pero no estudo de gravación a experiencia
nótase e este enriquecemento faise palpable tanto a nivel de
arranxos coma da expansión na paleta de sons e instrumentos (acordeóns, rhodes, sintes...).
O certo é que o son de Nouvelle Cuisine acada con este disco
un novo grau de madurez xa que a incoporación de sintetizador
e caixas de ritmos nalgúns temas e a falla de complexos para
meter guitarras moito máis distorsionadas afástaos do
típico e autolimitado son indie do que beben -La Buena Vida e La Habitación
Roja- explorando novos territorios que a esta altura da película
a verdade é que son de agradecer.
E como non hai bon disco de POP -con maiúsculas- sen unha boa colección de singles, ahi están eles para deixarnos xemas coma Sintonia08, Comunicación no verbal, El imperio roto ou Seremos cajeras... mostras de pop clásico preciosista dese que che queda ecoando permanentemente na testa con só un par de escoitas. A verdade é que resulta incrible que estes talentosos chefs non atopasen unha discográfica que lles editara o disco, por moita crise da industria discográfica que haxa. Neste caso é evidente que xogou máis na súa contra a deslocalización con respeito ao epicentro dos que terían de ser os seus pretendentes. No indie estatal xa se sabe que fora de Madrid e Barcelona vai moito frío. Porén a xogada non lles saiu tan mal, mais ben ao contrario, autoeditando o disco por partida doble, tanto en formato digipack de xeito comercial coma nun formato máis exclusivo: unha camisola que se vende xunto con unha memoria USB con toda a súa discografía. Se non querían caldo, dúas cuncas. E nós, claro, tan felices cun caldo tan cheo de sustancia.
Ler máis...
-
11:20 - 25.09.2008
NOVIDADES
BLOC PARTY
Intimacy
(Wichita, 2008)
A “alarma silenciosa” ca que catro rapaces do East London
decidiron comunicarlle ao mundo a súa existencia non foi tal; resultou
o estoupido xordo do primeiro foguete da alborada, que racha o silencio
da moribunda noite e pronostica xoldra. A partires dese intre máxico
pode gozarse ou non da festa, pero xa non sobrevive no interior dos
participantes esa inicial sensación de sorpresa. A Weekend In The City
convertiuse desde o seu lanzamento na primeira víctima das odiosas
comparacións as que serán sometidos todos e cada un dos traballos que Bloc Party decida facer, aos que xa de saída se lles catalogará como “inferiores a Silent Alarm”. Kele Okereke na voz e na guitarra, Russell Lissack na guitarra, Gordon Moakes no baixo e nos coros e Matt Tong na batería conforman Bloc Party.
Intimacy (Wichita Recordings, 2008), o seu terceiro traballo, veu a luz o pasado 21 de agosto
no seu formato dixital, quedando desde entón pendurado na rede coa
posibilidade de baixalo previo abono do prezo estipulado. Os
interesados en adquirilo no seu formato físico deberán agardar ata o 28 de outubro; neste formato inclúense algúns cortes non presentes no dixital. O disco foi producido por Paul Epworth e Jacknife Lee, quenes xa colaboraran coa banda nos seus anteriores traballos (...)
Ler máis...
-
08:00 - 11.09.2008
NOVIDADES
JUGOPLASTIKA
The 6th is the 7
(Astro Discos, 2008)
Co dos revivals é mellor
non chegar a última hora. De poder escoller, o ideal sería chegar cando a cousa xa despegou pero aínda non invade
masivamente as páxinas da NME e derivados, entrando de cheo no
momento álxido do hype. Como mal menor, non estaría mal
ser dos primeiros, o que sexa con tal de non ser dos últimos
en chegar. Porén, ser pioneiro na recuperción dun son pasado garante certa frescura e non soar clónico pero tamén ten a
desvantaxe de que van ser outros os que desfruten do verdadeiro
recoñecemento. Non se pode ter todo.
E no caso de Jugoplastika dá a impresión de que é exactamente isto último o que lles vai pasar. Asi que é
de xustiza reivindicalos dende xa coma iniciadores dun revival que
aínda está por chegar, o do indie guitarreiro dos
primeiros 90s, con ecos de radio universitaria americana, voces pouco afinadas e producións
precarias de son garaxeiro. Porque no seu último album -The
6th is the 7- non hai banda da época que non faga
acto de presenza dunha ou outra maneira nalgunha das once cancións
que fan parte do disco, dende os Pixies a Weezer pasando por
Pavement, Guided by Voices, e Grandaddy. Un traballo, por certo, maxistralmente
producido por Paco Loco, que demostra ser un auténtico
todoterreno, recreando perfectamente o son suxo dominado polas
frecuencias medias tan característico daqueles tempos dando forma ao que probablemente é o disco galego máis xenuinamente americano de todos os tempos.
Dubido que Kukoc,
Perasovic e Radja escoitasen aos Pixies nos vestiarios pero o certo
é que as coordenadas temporais deste novo son de Jugoplastika teñen
perfecto sentido e danlle coherencia absoluta á estética
do grupo. Iso si, só asimilable en todos os seus matices polos que nacimos
antes dos 80s, as novas xeracións van ter que agardar a que chegue o revival noventeiro -remastigado e actualizalo- para desfrutalo ao 100%. Sexa coma sexa, sempre poderemos dicer o de "pero se isto xa o facían Jugoplastika no 2008".
Ler máis...
-
06:52 - 02.09.2008
NOVIDADES
DEATH CAB FOR CUTIE
Narrow Stairs
(Atlantic, 2008)
Atópome de fronte e a máis de 200 km/h con Narrow Stairs;
o choque é brutal, anaquiños de disonantes melodías dunha beleza
inusual perforan diversos órganos do meu corpo e préñanme as vísceras
dun sotaque agridoce de saudade. Atópome de fronte ante o sexto traballo da banda formada por Ben Gibbard, Chris Walla, Nicholas Harmer e Jason McGerr;
atópome de fronte cunha auténtica delicia de comezo a fin, tanto no seu
formulación como na súa execución, un río que nace e transcorre cara o
mar entre meandros sinuosos e violentas fervenzas.
Nace Narrow Stairs cun corte duns cinco minutos que lembra por veces á primeira canción de Plans, aquela Marching Bands of Manhattan
que nos marabillara, aínda que esta posúe un ton máis sutil. Comeza
amodo para ir acadando maior contundencia segundo pasa o tempo,
apoiados sempre nun enorme baixo (...)
Ler máis...
-
11:34 - 12.05.2008
NOVIDADES
ESQUIOS
Un tipo normal
(Autoeditado Distribuciones, 2008)
Os estradenses Esquíos
deron un xiro importante á banda con este Un tipo normal, o
seu segundo disco longo. A incorporación de Miguel Castro na
voz en sustitución de Fidel Castro -non sei se serán
irmáns- marca en grande medida o seu novo son, moito máis
punk-rock, case alonxado por completo das querencias metaleiras do
seu debut. O certo é que o xiro parece moi meditado xa que a
nova voz -moito máis axeitado para o punk-rock con maior
carrega melódica que fan agora- dálle a Esquios un son
moito máis actual.
Pero non é a voz a
única novidade desta nova etapa. Agora atopamos unha cota
maior de temas cantados en galego e unhas letras, entre o social e o
festeiro, que encaixan mellor co seu estilo e o seu público
potencial. Especialmente agora que contan no seu repertorio con
temasda forza de “A rapa” ou “Galiza festa rachada” -sen
dúbida os dous singles máis potentes do disco- que
prometen ser verdadeiros furacáns ao vivo, cuns retrousos
deses que son carne de pogo. Dous temas, ademais, que incorporan un
par de detalles -aire funk e sección de metais, o primeiro, e
ritmo skatalítico, o segundo- que alén de demostrar a
versatilidade dos novos Esquíos tamén van facer de
efectivo anzol para atraer a novos siareiros á banda.
Ler máis...
-
06:56 - 06.05.2008
NOVIDADES
REM
Accelearte
(Warner, 2008)
Facía xa catro anos que a banda de Athens non daba sinais de vida; foi por aquel entón cando publicaron o deostado (inxustamente baixo o meu criterio) Around the Sun. Por fin en abril de 2008 saíu á luz Accelerate, anunciado polos iluminados e entendidos como “a volta as súas orixes”. ¿Pero iso non o fixeran xa con Monster? ¿non se volvera de novo a falar do mesmo cando saíron New Adventures in Hi-Fi e Up? en resumo, máis peras mentais de flipados ou pura estratexia de marketing por parte da Warner (ou ambas cousas, claro) (...)
|
RSS feed Comments
