Distribuidos a través de kerfmusic.com en Canadá, gañadores do premio Talentos 2007, coa canción Childhood Soul incluída nun recopilatorio de música Creative Commons da man de Jorge Pinto, finalistas do Azkena Rock Festival, incluídos nos concertos de Festas Demoscópicas organizadas por Mondosonoro, representantes de Galicia no Midem 2008 de Cannes e semifinalistas da International Songwritting Competition tendo como xurado ao mesmísimo Tom Waits... Aínda non teñen un disco comercial editado e a banda liderada por Javier Prado xa posúe un curriculum envexable. E todo grazas a esa xoia en forma de trece cancións titulada O cadelo lunático e un contundente directo en forma de septeto con sección de metais incluida. No futuro dos Moondogs Blues Party "the sky is the limit", que cantaba Tom Petty. Alá foi a nosa compañeira Besbe na pescuda de máis información canina e isto foi o que lle contou Javier Prado:

Antes de nada, pódeme a curiosidade, gañastes o ano pasado o premio Talentos 2007 de El País, en que invertistes os 10.000 euros? 

Pois gastamos ata o último céntimo en instrumentos musicais. 

Agardabas esta difusión cando presentaches o disco no programa Perfidia na CUAC FM no 2006? 

Non agardaba nada parecido, de feito cheguei a CUAC FM coa miña guitarra acústica sen saber moi ben que ía tocar, daquela non tiña a sorte de estar rodeado dos músicos que forman hoxe Moondogs Blues Party e “O cadelo lunático” era máis un proxecto que unha realidade. 

Sei que antes tamén formaches parte no 2001 de Tirando Pa´lante, con Antonio León e con esta formación musical quedastes segundos no concurso Nordés e estivestes a piques de gañar o concurso da discográfica Duca2music. Cóntanos algo desta etapa e como foi o xiro musical que deches ata chegar a Moondogs Blues Party. 

A Antonio León coñecino aló polo 96. Sempre foi un compositor moi activo e nas súas bandas puiden introducir un toque blusero moi interesante. Eu estaba interesado pola fusión e a búsqueda de novos camiños musicais, e con Antonio iso estaba asegurado, ademáis pasaron moitísimos músicos pola banda dos que tamén aprendín moitas cousas, estivemos once anos xuntos. 

Moondogs Blues Party comezou como proxecto en solitario, ou tiñas xa intención de que fose un proxecto de banda?  

Nunca tiven a idea de montar unha banda, de feito é curioso porque Moondogs Blues Party naceu so. Ó principio unicamente grababa uns temas na casa por disfrute, grababa o que realmente me gustaba tocar. Era a primeira vez que eu cantaba os meus propios temas e tiña moitas cousas das que falar. Nun intre determinado algúns amigos escoitaron os temas e trataron de convencerme de montar un disco e unha banda, o que fixen foi poñerlle unha especie de alcume para que non se soubera quen era o músico: O cadelo lunático de Moondogs Blues Party, despois colgueino nalgúns sitios e deixello escoitar a máis xente sen dicirlle que era eu. 

E xa postos, a raíz de que  acontecementos foi surxindo a magnífica banda que te acompaña? Coñecíalos xa a todos?  

Os comentarios da xente sobre os temas, que xa conformaron un disco por si solos, fixeron que me plantexara montar unha banda, por unha parte falei con Javier Campello, guitarrista da banda Meskalina e compañeiro de festas anos atrás e por outra con Kevin Traba que fora un baterista co que eu tocara nunha banda de funk-rock mentres vivía en Carballo. Iniciamos a andadura con outro baixista amigo noso, pero as circunstancias laborais fixeron que o tivera que deixar, incorporándose Iria Novo que tamén é baixista en Meskalina. A banda comezou a rodar así en formación tradicional de dúas guitarras, baixo e batería. O trompetista Klaus Martin veu recomendado por Kevin. Incorporouse posteriormente Alicia Valle coa flauta traveseira, que era unha vella amiga e profesora na Escola Municipal de Música da Coruña e tamén en Narón, a continuación fixoo Fernando Raño ó trombón que é profesor na Escola de Música de Ribadeo, compoñendo así a actual formación de vento da que dispón a banda. A última incorporación foi o percusionista Javier Pera que é profesor no Conservatorio de Viveiro e na Escola de Música de Sada. 

De quen foi a idea dos ventos, porque dan un toque especial nos vosos directos. Teño entendido que algúns dos componentes proviñan do mundo das orquestas, aportaron cousas novas ou foi un impedimento? 

Klaus foi quen veu das orquestras por medio de Kevin que tamén traballa nunha. A idea dos ventos non foi algo concreto. O tema da orquestra aporta a experiencia musical no escenario, sen embargo a nivel musical non atopo nin impedimento nin aportación para o grupo. A Alicia Valle coñecía de anos atrás e frecuentamos os mesmos bares, simplemente un día tomando algo pregunteille se lle apetecería probar a tocar no grupo cun trompetista, ela aceptou. Fernando Raño viñera a vernos a un concerto no Clavicémbalo de Lugo, presentoumo un compañeiro meu. Quedou entusiasmado coa actuación e deume a sensación de que era un bó tipo así que lle dixen se quería vir a probar unhas cancións con nós, e así foi que se quedou. 

Deches ti concertos en solitario? Se é así, como se enfrontan os concertos en solitario e acompañado? 

Nalgunha ocasión teño tocado coa miña guitarra eu so. A min gústame sentir o calor da xente, cunha banda sénteste arroupado e moi seguro, é mais sinxelo que todo vaia rodado. Sen embargo, en solitario tes que buscar un pouco máis de complicidade coa xente que está no público, polo tanto trato de convertir o concerto nunha especie de catarse colectiva na que toda a xente participe. É unha festa entre amigos.  

Se os teus anteriores proxectos apuntaban ao éxito, con Moondogs non é menos: o productor David Broderick distribúevos a través de kerfmusic.com en Canadá, gañadores do premio Talentos 2007, a canción Childhood Soul incluída nun recopilatorio de música Creative Commons da man de Jorge Pinto, finalistas do Azkena Rock Festival, incluídos nos concertos de Festas Demoscópicas organizadas por Mondosonoro, representantes de Galicia no Midem 2008 de Cannes e semifinalistas da International Songwritting Competition tendo como xurado ao mesmísimo Tom Waits...despois de semellante curriculum tesnos que contar moitas cousas, non? Como foi surxindo todo isto? Que anécdotas destacarías de todos estes eventos? 

Pois destacaría o feito de que no verán do 2005 coñecera unha guitarra acústica nunha tenda de Aberdeen, tivera unhas sensacións especiais, de feito non era capaz de marcharme da tenda, incluso sacara unha foto con aquela guitarra. Dous anos máis tarde a guitarra da foto convertiuse na miña nova compañeira. 

Pregunta obrigada, son rentables as licenzas Creative Commons? 

Por suposto que si, penso que non só son rentables senón que son algo bo para a difusión da música e da cultura en xeral, ademáis non fan mal a ninguén convivindo coas licenzas tradicionais.

Eu non podo entender un concepto mercantilista da cultura, os cartos son unha cousa e as creacións artísticas outra completamente distintas. Ben é certo que durante boa parte da existencia humana asociaronse eses dous elementos, sen embargo, penso que o xeito correcto de que o fagan é servindo ós cartos ó mantemento e supervivencia da cultura e non o revés, é dicir, empregando a cultura como sistema de mantemento dos cartos. 

Xa destes unha manchea de concertos, con IGAEM e sen el, como notades a acollida da vosa música? 

Os concertos foron todos moi impresionantes, por unha banda pola cantidade de público, xa que foron moi poucos os locais que non estiveron casi cheos e por outra, pola acollida da xente e polo efecto que lle causamos. Non é doado acadar que o público deixe simplemente de mover o pé ó ritmo da música e comece a bailar, a saltar ou mesmo a berrar con nós, chegámolo a conseguir incluso nun auditorio onde a xente tiña que estar sentada. 

O concerto que máis disfrutastes? 

Non é sinxelo baremar o desfrute dunha actuación porque practicamente en todas a banda remataba extasiada e cun entusiasmo altísimo, sen embargo poderíamos sinalar unha que dimos en Marzo en Vilalba no Fardela, por varios motivos: por unha banda porque o Fardela foi o sitio que nos abriu as portas por primeira vez en xaneiro de 2007 e lle temos especial agarimo a César o seu dono, quen loita cada día por potenciar un pouco máis a música en directo e faino con moita dignidade, por outra porque no local non collía unha agulla, e acadamos unha intensidade altísima, tanto foi así que a xente cando quedaban catro cancións para rematar subiuse ó escenario e tocamos completamente rodeados, foi unha sensación marabillosa, éramos alomenos unha vintena de persoas alí enriba. E por último, despois do concerto xurdiu unha jam session que durou ata as seis da mañá...semella que comeza a ser xa tradición nos concertos de Moondogs no Fardela. 

Tocar nunha cárcere, como vos fixestes en Bonxe, mete medo, faite máis humano, sínteste realizando unha labor social ou é un concerto máis? 

No aspecto meramente musical, non hai dúbida de que é un concerto máis, aínda que o público ten que estar constreñido porque non lles deixan alborotarse, sen embargo sentes que hai moita receptividade pola súa parte debido a que un acto dese tipo sempre é algo diferente á súa rutina diaria.

Polo que se refiere ó lugar onde se toca, é moito máis impresionante do que se poida pensar ou ver nos filmes, todo ten un ambiente moi sórdido e da a sensación de que ó pasares cada unha das portas dobres de seguridade, vas afondando máis en máis nun sitio do que é imposible sair, é como se foras afogando. Ademáis é moi intenso o cheiro que hai no ambiente, é como unha mezcla entre humanidade e lixivia. Depois os internos son moi amables, aínda que ves moita tristura nos seus ollos, sobre todo cando ti marchas e eles quedan. A xente non da medo, é ese terrible lugar.

Quedounos por dicir antes que a túa canción Walking night in Missisipi vai ir incluída nun DVD sobre a escravitude do Instituto de Historia de América grazas ao productor Kris Kaczor...dime argumentos de películas para os que algunhas das túas cancións poderían ir de banda sonora. 

Pois supoño que todo o disco podería encarnar o argumento dunha película que se baseara na vida dunha persoa dende o punto de vista de o que a fai máis humana. As lembranzas da infancia, eses intres nos que a túa razón é libre, nos que a túa alma é como unha especie de surtidor de sensacións gratificantes. A chegada dos placeres escuros, das perversións, os vicios, os pautos co diaño nos que sen darte conta estás apostando duro e tes moitas posibilidades de fracasar. Tamén a pérdida do amor, o vacío espiritual e a confusión no camiño. Teríase que amosar á súa vez a face do descontrol que producen determinadas sensacións ou pensamentos que son máis fortes que as drogas: a paixón descontrolada, a insatisfacción sexual, o desexo e o amor. Todo iso aderezado cunha boa dose das miserias do ser humano e da súa sociedade: os enganos, a insignifancia do home e da muller, a rutina das escravitudes modernas que te convirten nun eslabón dunha cadea oxidada, a grande miseria do odio que leva o ser humano dentro e sobre todo a ira, que o convirte xusto no que non é, un asasino. 

En que te inspiras á hora de compoñer? De que che gusta falar nas túas letras? 

Fundamentalmente trato de escribir as cousas que me rodean e que me suceden, non me gusta inventarme historias que nunca ocurriron ou que simplemente están baleiras de contido, gústame chegar á xente, pero non no sentido de que as miñas cancións conecten co reproductor de mp3 da xente, senón que as cancións estean cheas de xente.

Como inspiración sérveme calquera situación que me dea voltas na cabeza e faga que nin sequera saiba o que estou a facer, por onde vou camiñando ou cal era a miña meta nese intre, un exemplo é unha das novas composicións que se chama Money Hunter que viría a traducirse como O cazador dos cartos. Nela falo dun amigo que vive obsesionado únicamente polos cartos, coma se tivera a idea de que seña como seña vai ser millonario ou algo así. O caso e que levaba uns días dándolle voltas á súa persoa e de súpeto comecei a darme conta de que facía o que fixera falla para conseguir os cartos, sáltabase todo tipo de principios morais ou éticos e por suposto tamén os principios legais, tratei de poñerme na súa situación e no seu pensamento e así foi como xurdiu o tema. 

Falando de opresións, miserias, tristezas ás que está vinculado dende a súa orixe o blues, que temática utilizarías para facer un blues sobre Galicia? 

Supoño que tentaría falar sobre a forma de ser das galegas e dos galegos, de a onde queremos ir a parar e quen somos en realidade. Nese sentido Castelao foi un gran bluseiro. 

O blues tivo influencia en todo tipo de estilos musicais e en Galicia nos últimos anos hai un resurxir de música de todo tipo: electrónica, pop, rock, punk, hip-hop...algún grupo ou solista a destacar? 

Destacaría fundamentalmente o prolífica que se está amosando Galicia no campo musical, con proxectos do máis variado e tamén o nivel de calidade que se escoita duns anos para aquí, non só nas grabacións que existen e van aparecendo, senón sobre todo nos concertos das bandas galegas. Por destacar un nome entre moitos direi Moon Cresta. 

Algo que criticar/gabar na xestión da música en Galicia? 

Loubar que comece ó fin a existir unha xestión musical. E polo que se refire ás críticas, ó non ser nin o meu campo de traballo nin un que coñeza medianamente ben, tan só podería dar unha opinión baleira, así que direi que supoño que a todo o que comeza hai que darlle un tempo e sobre todo apoialo. 

Tendo en conta que o blues é voz e guitarra na base, que é para ti unha guitarra? 

Pois un instrumento, pero non só un instrumento musical, senón un medio de liberdade, de expresión, de comunicación, é case como unha prolongación da miña alma, algo así como unha interface física que me permite convertir sentimentos en sons. Gústame moito esa frase que Woody Guthrie levaba pintada na súa guitarra que dicía: This machine kills fascists. 

Mantedes contacto con outros grupos do voso mesmo estilo? Hai algún circuito de blues ao que poder acudir ou algún local no que sexa o fío musical predominante? Danos algunhas indicacións para seguir disfrutando deste tipo de música. 

O contacto das bandas en Galicia é un tema moi pendente e bastante complexo, como en tódolos sitios un pouco pequenos créanse enfrentamentos absurdos e moitos localismos, pero é algo que estamos tratando de arranxar entre todos, sobre todo a base de moita unidade, menos crítica inútil e máis apoio das institucións. Pola nosa parte mantemos contacto con Víctor Aneiros e tamén con Albert Little Boogie Band.

Polo que respecta ó circuito, o blues móvese na misma liña que o resto das músicas en Galicia, aínda que si que é verdade que e moito máis sinxelo subirse a improvisar unhas cancións se te pasas por exemplo por un concerto de Albert Little Boogie Band.

A nós gústanos ir os xoves despois de ensaiar a un garaxe mugrento da Coruña onde fan jam sessions de jazz ata as dúas da mañá. 

E digo eu que  non so de blues vive Javier Prado, como xa vimos nas túas dez cancións xa publicadas en Sono-tone...no teu traballo que música escoitas ou alí non se escoita música? 

Escoitase, e tamén compártese entre os compañeiros o cal é moi bó, porque estás continuamente conectado cos gustos doutras persoas e tamén actualizado.

Neste momento levo dúas semanas escoitando o Blood on the tracks de Bob Dylan, teño serios problemas para desengancharme de determinados discos, aínda que trato de alternalo co 18 Essential Songs de Janis Joplin, co Grace de Jeff Buckley, co Old devil called love again de Billie Holiday e co Way to blue de Nick Drake. Se me preguntas dentro de dúas semanas direiche outros cinco discos distintos. 

Máis de música, a canción que che gustaría ter composto, a que máis che gusta cantar e a versión que máis che gusta interpretar. 

Gustaríame ter composto calquera canción do Forever Changes de Love. O tema que máis me gusta cantar é Childhood Soul. E a versión é As the years go passing by. 

Estades rematando a xira do disco “ O Cadelo Lunático”, teño entendido que para o segundo disco hai cantidade de ideas na mesa, é un problema a cantidade ou é unha bendición? Agora que hai banda detrás, é distindo o proceso de composición? 

Un pouco de problema si que se pode xerar á hora de descartar determinados temas, pero polo de pronto aínda non mo plantexei, veremos cando lle deamos a coherencia ó disco. Polo que respecta ó proceso de composición é similar aínda que agora xa teño presente outros instrumentos e posibilidades que no primeiro disco non me plantexaba. 

Hai cancións ou melodías concretadas, que nos traerá de novo? 

Xa hai un estilo bastante definido, que se achega ó primeiro disco, pero penso que se lle está aportando unha dimensión con algo máis de luminosidade ou de soul, pero nun sentido máis de folk americano que de blues. Cústame encaixar o son das novas cancións, supoño que é outra derivación do tipo de blues que facemos. Despois xa veremos como o levamos ós escenarios. 

Polo que teño entendido os amigos foron fundamentais á hora de levar adiante este primeiro disco, se aos que nos gusta a túa música tivesemos que agradecerlle a alguén o poder escoitarte, a quen sería? 

En primeiro lugar a miña nai e o meu pai e despois a Cris, a Hugo, a Jesús, a Alicia, a Dani, a Víctor, a Óscar, a Javi, a Roberto e por descontado a toda a banda. E tamén a toda a xente que veu ós concertos. 

Algo máis que contarnos? 

Agradecervos o voso traballo, a información de calidade que poñedes cada día á nosa disposición e a unidade que dalgún xeito ides forxando pouco a pouco entre as bandas galegas. Moitas gracias. 

Comentarios (0)

RSS feed Comments

Escrebe o teu Comentario

Nome

Email

Website

Titulo

Comentario

+ pequeno | + grande

Adicionar Comentario