Niño y Pistola foron unha das grandes sopresas de 2006 co seu album de debut Como un maldito guisante. Agora veñen de editar o seu segundo disco, Culebra, desta vez da man do mítico selo Astro Discos, reponsábel nos 90s do nacemento do Xixón Sound. A nosa compañeira Besbe puido falar con eles e isto é o que lle contaron este catro encantadores reptís do Val Miñor:

Como era o conto do batería manco? Que foi o que pasou neste disco, rebeláronse o batería e amotináronse as guitarras eléctricas? 

(Quique) Como lle sucedía a Rocío Durcal na cancion “Paquirri era gay” dos  Movidas, agora o bateria é un ciborg  e ten un brazo de titanio.

(Moncho) Unha das palabras clave en NYP é o bombo, por usalo o por deixalo de usar. 

(manolito) O que queriamos dende que pensamos en grabar outra vez era evolucionar, facer un segundo disco cun son diferente pero que aínda así cheirase a NYP.(Alvaro)...e por outra banda conseguir ter un son mais potente, con máis corpo, cara os concertos. 
 

E falando dos arranxos que fixestes, que é un kazoo? De onde provén a idea de utilizalo? 

(Quique) O Kazoo ou mirlitón é un instrumento musical simple da familia dos membranófonos; ainda que a primeira frase da definición debería ser “non hai que soplar, ostia”. É un  instrumento que costa 0,60 € e que na Rockdelux confundiron con un saxo tenor. Cágatelorito.

(manolito) O usamos por unha banda por falta de presuposto, e por outra para que se note a nosa falta de presuposto e a xente diga “que riquiños estes que non teñen cartos para trompetas e usan kazoos”

(Alvaro) De todos modos ademais do kazoo hai más instrumentos extra no disco, pinceladas de sitar, algún teclado, etc. Intentamos aportarlle “cor” ao disco a través de empregar diferentes instrumentos. 
 

Culebra sigue a liña de Como un maldito guisante, tedes medo de encasillarvos no “isto soa como The Beatles”, “isto semella british” ou tanto vos ten? 

(Moncho) Ningún. É un pracer que nos mencionen ós Beatles.

(manolito) Facemos a música que nos gusta, a que escoitamos e o seguiremos a facer mentres duremos. Culebra segue a liña do Guisante, pero é diferente. O Guisante é máis inmediato, máis naif, máis pop... Culebra é un pouco máis serio, máis denso, máis rock.  
 

Destes co estribillo perfecto? 

(Moncho) Si. Pero ímolo distribuindo intelixentemente ó longo de tódalas nosas canciós, senon a nosa carreira sería moi curta. 

Con arranxos e todo continúa sendo un disco moi agradable de escoitar, refléxase na música o voso xeito de ser ou á hora da verdade a música e o carácter non van da man? 

(manolito) Se cadra nos somos máis simpáticos que a nosa música, por exemplo, mira as respostas de Quique:

(Quique) Wagner era nazi.

(Moncho) ...sempre hai restos do caracter do artista no traballo que realiza, a música non deixa de ser unha forma máis de expresión.

(Alvaro) De todos modos esa relación debe estar en segundo plano, se tratas de buscala ou de afastarte dela desnaturalizas o proceso e corres o perigo de estar atrapado polo teu personaxe. Hai que fuxir da impostura. 
 

Se Como un maldito guistante foi editado por Mulberry Records, Culebra chéganos da man de Astro Discos e xa que estamos falando de Culebra, contádenos algo sobre a canción Mulberry fields. 

(manolito) Mulberry foi o selo que apostou por nós nun primeiro momento. As circunstancias leváronnos a cambiar de selo, pero nunca esqueceremos á xente que nos empurrou no principio, por iso fixemos esta canción. 
 

O último ano con Como un maldito guisante, percorrestes practicamente toda Galicia e España, como foi a acollida e que concerto lembrades con máis cariño. 

(Alvaro) A acollida foi estupenda. Ser dun pobo afastado dos centros neurálxicos onde suceden as cousas e conseguir editar un disco que funcione, verte tocando a centos de quilómetros, que a xente lle guste o que fas, que saiba as cancións, etc, é moi emocionante.

(Quique) Un dos concertos no que o pasamos mellor, e coido que o público tamén, foi no Costello en Madrid. E o dic-esprait moi rico tamén.

(Moncho) Esa noite tocabamos con Russian Red, e quedamos abraiados com ela... 
 

Aparte da merecida homenaxe que supuxo o disco homenaxe a Andrés do Barro, iso de ver a gran variedade de músicos que hai actualmente en Galicia, que vos fixo pensar persoalmente a vós? Como vos tomastes o proxecto? 

(Moncho) Encantados de que nos invitaran a participar no disco homenaxe e de poder facer a versión dunha canción coma O Tren.  

(manolito) Aparte diso, o proxecto fixo ver que hai moita xente facendo cousas en Galiza, moitas ideas, moitas ganas, e iso é o mellor que pode pasar. 
 

O Tren de Andrés do Barro xa forma parte do voso repertorio, que outras versións ademáis de Dancing Queen 
vos gusta tocar?

(Moncho) Pois tocamos Blue, de The Jayhawks que nos gusta moito. Tamén solíamos comezar os concertos o ano pasado cunha version dunha das primeiras canciós de Neil Young que se chama I’ve waiting for you.

(manolito) ...No Surprises de Radiohead...

(Quique) Nos ensaios tocamos moito a de La Union de “cabalgando en la pasioooon” que a  canta Álvaro. 
 

Agora andan moi de moda as colaboracións entre distintos grupos e cantantes, de poder facer unha, con quen sería? (Tanto a nivel internacional como máis local) 

(manolito) Eu tocaría con Kula Shaker, Neil Young ou Ben Harper, sen pensalo nin un minuto.

(Alvaro) Postos a pedir eu chamaría a Tom Petty para que tocase con nos ou  a Nick Cave para que fixese unha das súas voces de botar unha bronca.

(Moncho) Con Rufus Wainwright, sección de cordas, ventos, e unha chea de músicos.

(Quique) Eu, a nivel internacional, con Rihanna (ela, ela é) e local con O Parga (el baile del tio pio) 
 

Por que tardou tanto Culebra en saír? Xa estabamos agardándoo para setembro e tivéstenos en ascuas ata este ano. 

(Quique) Iso digo eu

(Alvaro) O disco plantexámolo para primeiros de ano pero retrasouse un pouco debido á disponibilidade da fábrica.

(manolito) ...e incompetencias varias. 
 

Cal é a canción favorita de cada un do disco e por que? 

(manolito) Science of Sleep, polo ton psicodélico, pola historia que conta da película de Michel Gondry e polo subidón do final.

(Quique) Moon and Sun. Un clásico no repertorio de Niño y Pistola que foi gañando cos anos. (m) é a canción máis vella do disco, coido que ten 10 anos!!!

(Alvaro) Gone to Liverpool,  ten unha melodía luminosa, bo ritmo e un final con kazoos e voces moi divertido.

(Moncho) A segunda do disco, Getting Cold. É unha canción inspira certa incertidumbre todo o tempo e fai que che pique algunha parte do corpo. Non é broma. 
 

Culebra é un nome tan inquietante como de primeiras pode semellar Niño y Pistola, por que Culebra? 

(manolito) Nun concerto na Illa de Arousa, había un home un tanto pasado que se chamaba Selu que intentou ligar con todas as mozas da nosa pandilla, pero elas pasaban del. Cando cansou de tentalo marchou rosmando, e a medio camiño deu vota e gritoulle a Raquel que bailaba coma tola,  “Culebra!” e aí quedou. 
 

Aquí en Galiza, os distintos grupos están sacando videoclips: Nadadora, Franc3s, The Homens, 6pm e vos fixestes o mesmo con Song 74. Tedes pensado facer algún con algunha canción de Culebra? 

(Moncho) Si temos pensadas varias ideas pero ainda hai que materializalo todo, así que haberá que esperar un cacho ata que chegue o video  
 

En que emisora encaixaría máis Niño y Pistola: na galega (Radio Oceánica incluída) nos 40 principais, Radio3, M-80 ou Cadena Dial? 

(Quique) Nunha de humor, como a COPE

(Alvaro) Para nós a emisora de referencia é Radio3, pero dende Radio Galega sempre nos tratan moi ben.  
 

Sei  que participastes na BSO de “Las dos vidas de Ernesto Pena” de Maragota Produccións, como surxiu o proxecto? Quedáronvos ganas de facer unha colaboración semellante? 

(Quique) Coñeciamos a Eduardo, director vocacional e contable profesional, como o protagonista da curta. Escoitara  Como Un Maldito Guisante e propúxonos facerlle a BSO a curta na que estaba a traballar. Foi a única vez que fixemos algo parecido e repetiríamos con gusto.

(manolito) En realidade o que fixo ese traballo foi Quique, que malia tocar a batería en NYP é o típico guitarrista multi-instrumentista.

Falando de curtas, películas e films, duas preguntas encadeadas: fostes ver Pradolongo e que ten de relación a vosa canción The science of sleep coa película homónima de Michel Gondry? 

(manolito) Non fomos ver Pradolongo. A letra de Science of Sleep sae das situacións que hai na película de Michel Gondry, que vin o ano pasado no cine e me deixou abraiado... gustaríanos facerlle chegar a canción ao Michel para tentar demostrarlle o que nos chegou a gustar. 
 

Tivestes moito éxito a nivel nacional co anterior disco, había presión á hora de sacar Culebra? Como está quedando a axenda de concertos? 

(Alvaro) Eramos conscientes de que a bula que se concede a un grupo novel non se repite nun segundo disco. De tódolos xeitos non hai que ser excesivamente consciente dun mesmo, ou das posibles opinións exteriores, xa que pode levarte a facer cousas máis porque se espera que as fagas que por que saian de modo natural.

(manolito) ...seguimos a facer o que nos gusta e cando nos apetece. A axenda foi unha pena, porque o disco tiña que ter saído moito antes, e tiñamos programados moitos concertos pola península que houbo que cancelar. Agora vamos centrarnos en Galicia, ata a fin do verán, entón iremos pola meseta e iso... 
 

Falabamos antes de emisoras de radio e respecto a Radio 3, a Jesús Ordovás preguntábanlle na revista GPS como cría que ía rematar a industria musical ante o auxe de internet cos myspace etc como medio de difusión. El poñía como exemplo a TAB (Triángulo de Amor Bizarro), que os grupos rematarían vivindo dos seus concertos. Vos como o vedes? Considerádesvos xa profesionais no ámbito musical? 

(manolito) Non somos profesionais no sentido de que non vivimos da música. Gustaríanos, pero o certo é que cada un de nós ten o seu traballo, e a música está no noso tempo de lecer.

(Quique) de feito a música danos para pagar a gasolina da furgoneta e as copas do día do concerto, que non é pouco.

(Alvaro) É inevitable e está ben que sexa así. Fronte aos mensaxes apocalípticos das discográficas e das entidades de xestión de dereitos advertindo de que a piratería está rematando coa música non hai máis que ver como se multiplica o número de grupos, concertos en salas e festivais ao cabo do ano. A cantidade de diñeiro que entra no negocio da música é o mesmo, pero distribúese de diferente forma.

(Moncho) Ademáis de todo isto, o diñeiro para os grupos normais, non superverntas, sempre estivo nos concertos. 
 

Nos seus tempos falouse moito da movida viguesa, agora como vedes Vigo? 

(manolito) Hai moito movemento en toda Galicia, pero se cadra eu elixiría Vigo como representante de todo isto que está a pasar...

(Alvaro) A actividade musical de Vigo é enorme para unha cidade pequena como é. Que teña dúas salas como a Iguana, e a Fábrica, ademais das novas Breogain e Mondo, programando concertos todas as fins de semana durante todo o ano, dá idea do interese pola música en directo. A gratuidade da música gravada fai que tome máis valor un espectáculo único coma é un directo. 
 

Música que vos gustaría escoitar se saídes de marcha e unha ruta de discotecas, tascas, pubs e bares galegos a recomendar. 

(Quique) A canción “Give Me Hope” de Eddie Grant facendo a conga e tomándome unha copa no Tony´s Guitar de Vigo. Momento perfecto. 
 

E con esta última recomenda, a desfrutar Culebra.

Comentarios (0)

RSS feed Comments

Escrebe o teu Comentario

Nome

Email

Website

Titulo

Comentario

+ pequeno | + grande

Adicionar Comentario