|
ENTREVISTAS
|
|
Escrito por Vincent Jalo
|
|
Mércores, 20 de Xuño do 2007 |
| Índice de artigos |
|
GUEZOS
|
|
Páxina 2
|
Páxina 1 de 2
"COMEZAMOS CENTRADOS NA MÚSICA TRADICIONAL PERO A DERIVA A
MESTURALA CON OUTROS ESTILOS DIVERSOS XURDIU BEN AXIÑA"
Para
comezar, como non, a pregunta de rigor. ¿Que significa Guezos
e por que o tomastes coma nome do grupo?
A
pregunta de rigor...Guezos quere decir “nenos, cativos, así
duns 10-12 anos” e o tomamos un pouco de casualidade coa axuda do
noso amigo o diccionario barallete-galego. Se
aínda hai alguén que non o saiba, o barallete era a
fala dos afiadores ourensáns.
¿Como vos
xuntastes?¿Estiverades nalgun outro grupo
antes?
Algúns de nós xa
estiveran noutros grupos antes, de diversas tendencias (pop, folk,
rock, etc), e otros dos nosos membros formaron parte da Banda de
Gaitas da Deputación. O grupo formouse a partir de catro
actuais compoñentes e o noso primeiro ex-cantante que se
xuntaron e decidiron sacar adiante un proxecto musical sen excesivas
pretensións.
Xa
levades un "tempiño" xuntos, nada menos que sete
anos, ¿que ten cambiado no grupo dende os inicios? ¿Seguides
sendo os mesmos compoñentes?
O
núcleo duro dos catro primeiros compoñentes foi
engadindo xente ata formar os nove que somos na actualidade (once, se
contamos a Andi, técnico de son e a Tito, manaller). De feito
atopámonos metidos nunha remodelación do grupo por mor
da marcha de dous compoñentes.
A
idea de grupo foi evolucionando dende aquel primeiro momento e xa
temos sacado dous traballos “físicos” e un compilatorio
“virtual” que resume o mellor destes sete aniños.
¿E
a nivel de estilo, como ten sido a evolución?
O
grupo comezou centrado na música tradicional, pero a deriva a
mesturar esa música con outros estilos diversos xurdiu pronto,
pero pasiño a pasiño. As novas incorporacións
tamén axudaron a incorporar novos sons ó grupo. Por
exemplo, cando chegou a guitarra eléctrica houbo unha
evidente influencia rock. Hoxe en día xa metimos no noso
repertorio cancións con influencias do rock, pop, reagge,
rumba, funk e demais.
¿Algunha tentación de
fusionar o folk con outros estilos ademáis do rock nos novos
temas?
Moitas,
agora andamos metidos en engadir bases rítmicas, sons de
sintetizador, e demais trangalladas electrónicas, pero nunca
corremos moito e deixamos que os cambios vaian pouco a pouco. Soemos
probar os temas en directo, e se non nos apedrean e vemos que quedan
decentemente no conxunto do repertorio, incorporámolos a este,
e se non, van ó lixo ou se remodelan.
Cantos
sodes en directo e que tocades cada un?
Na
actalidade Anxo canta coros e dalle os teclados, Adrián canta
e racha algunha corda na guitarra acústica, Puntxa aporrea a
batería, Roberto, Rafa e David rífanse a guitarra
eléctrica e o baixo según dispoñibilidade
(cousas da remodelación), Pablo mete ruidos cun mini-Korg e
tamén lle dá á acústica, Roi completa as
cordas cun violín azul sen caixa e nas cousas de soprar como
gaitas,flautas e demais perversións andan o Morta e o Modesto.
De momento temos a Fran quecendo nas bandas, mais en breve se
incorporará ó equipo.
Tedes intención
de incorporar algún "invento do diaño" do
estilo das gaitas MIDI ou as baterías electrónicas coma
fan Hevia ou Bonovo?
O
diaño xa o temos no corpo, he, he. Andamos en tratos cun
sintetizador mini-Korg, un violín eléctrico e non
descartamos meter algunha trasnada máis.
Acabades
de editar en www.aregueifa.net
un compilatorio que fai un percorrido pola vosa carreira, poderíades
facer unha pequena guia para neófitos no guezismo ilustrado
comentado un pouco e contextualizando cada un dos temas que
incluistes?
Hai
temas do primeiro disco, do segundo e o tema “A das Festas” co
que nos presentamos ó concurso A Polo Ghit 2006 no cal gañamos
o premio do público e o quinto premio do xurado. Asimesmo
incorporamos temas do primeiro disco en directo pasados polo taller
do tempo e que soan moi distintos a como o fixeron no seu día.
É o caso da canción “Pedida de man” que, salvo a
letra, todo nela é novo. Hai tamén un tema novo
que se chama “Manoliño” interpretado en directo.
¿Para
cando haberá un disco de Guezos con temas novos?
A nós
tamén nos gustaría sabelo. Todo depende dos cartos que
saquemos este verán, sobre todo no tocante á duración
do novo traballo. Polo de agora, andamos a
compoñer e a preparar o concerto estival. Pero nos gustaría
preparar un novo disco antes do 2008. Xa veremos.
¿Como
vedes a escena do folk en Galiza a día de hoxe en comparación
coa que había na época que vos veu nacer?
Na
época que Guezos naceu (1999) o folk estaba nun bum que xa
decaía, mais bum ó fin e o cabo. Nesa época
parecía que se non facías folk non existías na
Galiza. O bum hoxe rematou, e inda que quedan bandas e intérpretes
consagrados daquela época que seguen a tocar moito, hoxe en
día un grupo folk (ou pseudo-folk coma nós, he, he)
teno tan difícil coma calquera outro. Sen embargo, séguense
a presentar propostas de gran calidade e o folk é un estilo a
ter moi en conta no panorama actual galego, inda que na actualidade
parece que prima a diversificación e a fusión de
estilos máis que a música tradicional máis
purista.
|
|
NOVIDADES
-
08:00 - 13.11.2008
NOVIDADES
FRANC3S
Franc3s
(A regueifa, 2008)
Cando o 18 de maio de 1980 Ian Curtis decide unilateralmente poñer fin á breve singradura musical de Joy Division
pendurándose polo pescozo cunha corda, o deus máis escuro do Valhalla
da música popular fixo vibrar dolosamente as súas cordas vocais,
emitindo un berro nunha frecuencia tan aquelada que só os tímpanos
cunha maior dose de bizarrismo tebroso puideron captalo. Ese
berro multiplicouse en miles de ecos que espallaron interminabelmente a
mensaxe de loito desa deidade pagán polos catro recunchos do planeta.
Así, non podía ser doutro xeito, esa onda sonora vibrou por terras de Bergantiños, e a semente desa vibración áspera, sucia e arriscada agromou nos miolos de Alberto, María e Patuki (tamén chegou a Vilalba) para florecer en Franc3s.
A
evolución metastática destes individuos de fans incondicionais a parte
infinitesimal do universo bizarro fica fosilizada no seu propio nome,
tributo por triplicado á actriz Frances Farmer, á vocalista de The Vaselines Frances McKee e á artista circense Frances O´Connor. María coa batería, Alberto coa guitarra e coa voz e Patuky cos teclados non só homenaxean en cada distorsión a bandas como Surfin´ Bichos, Los Enemigos, The Cramps ou The Jesus and Mary Chain, senón que tratan de enchoupar a súa música das sensacións que lles transmiten as obras de, por exemplo, John Waters, William Burroughs ou Pollock.
Franc3s decidiu por fin dar o grande chimpo ao LP logo de dúas maquetas receptoras de boas críticas e gabanzas a manchea. O seu primeiro disco, Franc3s, está composto por dez temas e foi editado por A Regueifa Plataforma baixo licenza de Creative Commons; pode baixarse de balde en www.aregueifa.net. Tamén se pode adquirir en soporte físico, nunha edición limitada e feita a man a base de papel de lixa e peluche, en Discos Noni´s (A Coruña) e Cosmic Pop Club (Carballo).
Así que xa sabedes, amantes dos sons de ultratumba, do theremin, da escuridade, do veludo, da luz de neon reflectida nas pozas dunha cidade perdida,…, gozade todos do novo de Franc3s, e xa me contaredes.
Ler máis...
-
12:37 - 13.10.2008
NOVIDADES
NOUVELLE CUISINE
De memoria
(Autoeditado, 2008)
O “malo” de ter asinado xoias de pop tan perfecto como Aritmética polar ou Dos torres é a altura
á que deixas o listón para vindeiros discos. Os
herculinos Nouvelle Cuisine corrían o risco de ser vítimas
da calidade que plasmaron no seu anterior disco, o encantador
Autodictado. Por fortuna, os "cocinitas" non se enrrugaron e souberon
partir do ponto onde o deixaron para elevalo aínda uns
centímetros máis, coma uns Sergéis Bubka do pop con pértiga.
Sen perder o seu xa característco
estilo -algo ben dificil de conseguir nunha banda con dúas voces tan diferentes-
percébese nos doce temas que fan parte deste De memoria un
salto cualitativo na produción. Continúan a guisalo e
comelo eles mesmos pero no estudo de gravación a experiencia
nótase e este enriquecemento faise palpable tanto a nivel de
arranxos coma da expansión na paleta de sons e instrumentos (acordeóns, rhodes, sintes...).
O certo é que o son de Nouvelle Cuisine acada con este disco
un novo grau de madurez xa que a incoporación de sintetizador
e caixas de ritmos nalgúns temas e a falla de complexos para
meter guitarras moito máis distorsionadas afástaos do
típico e autolimitado son indie do que beben -La Buena Vida e La Habitación
Roja- explorando novos territorios que a esta altura da película
a verdade é que son de agradecer.
E como non hai bon disco de POP -con maiúsculas- sen unha boa colección de singles, ahi están eles para deixarnos xemas coma Sintonia08, Comunicación no verbal, El imperio roto ou Seremos cajeras... mostras de pop clásico preciosista dese que che queda ecoando permanentemente na testa con só un par de escoitas. A verdade é que resulta incrible que estes talentosos chefs non atopasen unha discográfica que lles editara o disco, por moita crise da industria discográfica que haxa. Neste caso é evidente que xogou máis na súa contra a deslocalización con respeito ao epicentro dos que terían de ser os seus pretendentes. No indie estatal xa se sabe que fora de Madrid e Barcelona vai moito frío. Porén a xogada non lles saiu tan mal, mais ben ao contrario, autoeditando o disco por partida doble, tanto en formato digipack de xeito comercial coma nun formato máis exclusivo: unha camisola que se vende xunto con unha memoria USB con toda a súa discografía. Se non querían caldo, dúas cuncas. E nós, claro, tan felices cun caldo tan cheo de sustancia.
Ler máis...
-
11:20 - 25.09.2008
NOVIDADES
BLOC PARTY
Intimacy
(Wichita, 2008)
A “alarma silenciosa” ca que catro rapaces do East London
decidiron comunicarlle ao mundo a súa existencia non foi tal; resultou
o estoupido xordo do primeiro foguete da alborada, que racha o silencio
da moribunda noite e pronostica xoldra. A partires dese intre máxico
pode gozarse ou non da festa, pero xa non sobrevive no interior dos
participantes esa inicial sensación de sorpresa. A Weekend In The City
convertiuse desde o seu lanzamento na primeira víctima das odiosas
comparacións as que serán sometidos todos e cada un dos traballos que Bloc Party decida facer, aos que xa de saída se lles catalogará como “inferiores a Silent Alarm”. Kele Okereke na voz e na guitarra, Russell Lissack na guitarra, Gordon Moakes no baixo e nos coros e Matt Tong na batería conforman Bloc Party.
Intimacy (Wichita Recordings, 2008), o seu terceiro traballo, veu a luz o pasado 21 de agosto
no seu formato dixital, quedando desde entón pendurado na rede coa
posibilidade de baixalo previo abono do prezo estipulado. Os
interesados en adquirilo no seu formato físico deberán agardar ata o 28 de outubro; neste formato inclúense algúns cortes non presentes no dixital. O disco foi producido por Paul Epworth e Jacknife Lee, quenes xa colaboraran coa banda nos seus anteriores traballos (...)
Ler máis...
-
08:00 - 11.09.2008
NOVIDADES
JUGOPLASTIKA
The 6th is the 7
(Astro Discos, 2008)
Co dos revivals é mellor
non chegar a última hora. De poder escoller, o ideal sería chegar cando a cousa xa despegou pero aínda non invade
masivamente as páxinas da NME e derivados, entrando de cheo no
momento álxido do hype. Como mal menor, non estaría mal
ser dos primeiros, o que sexa con tal de non ser dos últimos
en chegar. Porén, ser pioneiro na recuperción dun son pasado garante certa frescura e non soar clónico pero tamén ten a
desvantaxe de que van ser outros os que desfruten do verdadeiro
recoñecemento. Non se pode ter todo.
E no caso de Jugoplastika dá a impresión de que é exactamente isto último o que lles vai pasar. Asi que é
de xustiza reivindicalos dende xa coma iniciadores dun revival que
aínda está por chegar, o do indie guitarreiro dos
primeiros 90s, con ecos de radio universitaria americana, voces pouco afinadas e producións
precarias de son garaxeiro. Porque no seu último album -The
6th is the 7- non hai banda da época que non faga
acto de presenza dunha ou outra maneira nalgunha das once cancións
que fan parte do disco, dende os Pixies a Weezer pasando por
Pavement, Guided by Voices, e Grandaddy. Un traballo, por certo, maxistralmente
producido por Paco Loco, que demostra ser un auténtico
todoterreno, recreando perfectamente o son suxo dominado polas
frecuencias medias tan característico daqueles tempos dando forma ao que probablemente é o disco galego máis xenuinamente americano de todos os tempos.
Dubido que Kukoc,
Perasovic e Radja escoitasen aos Pixies nos vestiarios pero o certo
é que as coordenadas temporais deste novo son de Jugoplastika teñen
perfecto sentido e danlle coherencia absoluta á estética
do grupo. Iso si, só asimilable en todos os seus matices polos que nacimos
antes dos 80s, as novas xeracións van ter que agardar a que chegue o revival noventeiro -remastigado e actualizalo- para desfrutalo ao 100%. Sexa coma sexa, sempre poderemos dicer o de "pero se isto xa o facían Jugoplastika no 2008".
Ler máis...
-
06:52 - 02.09.2008
NOVIDADES
DEATH CAB FOR CUTIE
Narrow Stairs
(Atlantic, 2008)
Atópome de fronte e a máis de 200 km/h con Narrow Stairs;
o choque é brutal, anaquiños de disonantes melodías dunha beleza
inusual perforan diversos órganos do meu corpo e préñanme as vísceras
dun sotaque agridoce de saudade. Atópome de fronte ante o sexto traballo da banda formada por Ben Gibbard, Chris Walla, Nicholas Harmer e Jason McGerr;
atópome de fronte cunha auténtica delicia de comezo a fin, tanto no seu
formulación como na súa execución, un río que nace e transcorre cara o
mar entre meandros sinuosos e violentas fervenzas.
Nace Narrow Stairs cun corte duns cinco minutos que lembra por veces á primeira canción de Plans, aquela Marching Bands of Manhattan
que nos marabillara, aínda que esta posúe un ton máis sutil. Comeza
amodo para ir acadando maior contundencia segundo pasa o tempo,
apoiados sempre nun enorme baixo (...)
Ler máis...
-
11:34 - 12.05.2008
NOVIDADES
ESQUIOS
Un tipo normal
(Autoeditado Distribuciones, 2008)
Os estradenses Esquíos
deron un xiro importante á banda con este Un tipo normal, o
seu segundo disco longo. A incorporación de Miguel Castro na
voz en sustitución de Fidel Castro -non sei se serán
irmáns- marca en grande medida o seu novo son, moito máis
punk-rock, case alonxado por completo das querencias metaleiras do
seu debut. O certo é que o xiro parece moi meditado xa que a
nova voz -moito máis axeitado para o punk-rock con maior
carrega melódica que fan agora- dálle a Esquios un son
moito máis actual.
Pero non é a voz a
única novidade desta nova etapa. Agora atopamos unha cota
maior de temas cantados en galego e unhas letras, entre o social e o
festeiro, que encaixan mellor co seu estilo e o seu público
potencial. Especialmente agora que contan no seu repertorio con
temasda forza de “A rapa” ou “Galiza festa rachada” -sen
dúbida os dous singles máis potentes do disco- que
prometen ser verdadeiros furacáns ao vivo, cuns retrousos
deses que son carne de pogo. Dous temas, ademais, que incorporan un
par de detalles -aire funk e sección de metais, o primeiro, e
ritmo skatalítico, o segundo- que alén de demostrar a
versatilidade dos novos Esquíos tamén van facer de
efectivo anzol para atraer a novos siareiros á banda.
Ler máis...
-
06:56 - 06.05.2008
NOVIDADES
REM
Accelearte
(Warner, 2008)
Facía xa catro anos que a banda de Athens non daba sinais de vida; foi por aquel entón cando publicaron o deostado (inxustamente baixo o meu criterio) Around the Sun. Por fin en abril de 2008 saíu á luz Accelerate, anunciado polos iluminados e entendidos como “a volta as súas orixes”. ¿Pero iso non o fixeran xa con Monster? ¿non se volvera de novo a falar do mesmo cando saíron New Adventures in Hi-Fi e Up? en resumo, máis peras mentais de flipados ou pura estratexia de marketing por parte da Warner (ou ambas cousas, claro) (...)
Ler máis...
-
11:53 - 17.04.2008
NOVIDADES
DELUXE
Reconstrucción
(Virgin, 2008)
Reconstrucción é o quinto disco do coruñés Xoel López, que saíu á luz o pasado 18 de marzo, aproximadamente un ano despois do lanzamento de Fin de un Viaje Infinito, o seu anterior traballo. O álbum ofrécenos dez temas inéditos e cinco remesturas das cancións
que foi publicando mes a mes en internet ao longo do 2007. A primeira
edición desta Reconstrucción, limitada ás súas 5.000 primeiras copias, traerá a maiores un DVD que inclúe imaxes en directo do Piano Bar Sessions, os tres vídeos de Fin de un Viaje Infinito e parte do concerto (unha hora e media) que Xoel ofreceu o 24 de novembro de 2007 en La Riviera, acompañado de xente como Josele Santiago, Eva Amaral e Juan Aguirre de Amaral, Amaro Ferreiro, Eladio Santos ou Julián López do programa Muchachada Nui.
No audio deste DVD inclúense quince temas máis, compostos por versións
acústicas, maquetas, as tres “cancións do mes” non incluídas no CD e
catro temas do directo en La Riviera (...)
|
RSS feed Comments
según a RAE:
bizarro, rra.
(De it. bizzarro, iracundo).
1. adj. valiente (‖ esforzado).
2. adj. Generoso, lucido, espléndido.
FRANC3S molan trogollón!
bicos pra eles