|
ENTREVISTAS
|
|
Escrito por Besbe
|
|
Xoves, 29 de Marzo do 2007 |
| Índice de artigos |
|
SUPERPUTA
|
|
Páxina 2
|
Páxina 1 de 2
"Cando tocamos en
festivais onde hai máis público que o noso sempre hai
algún sector enfurecido con nós"
Esta semana a nosa compañeira Besbe falou con Popita
de SUPERPUTA, ese grupo coruñés que surxiu da nada e
que tan bos momentos nos fai pasar. Isto é o que lle contou.
Antes de nada cóntanos
como comezou Superputa e como foi a fusión galego-catalana.
Pois a ver, a cousa
comezou alá polo 2001 que chateabamos polas noites cun rapaz
de Barcelona, que se adicaba a facer curtas, videos de vodas e rollos
audiovisuais deses. Entón el montou cunha subvención da
Generalitat (desas que aquí en Galiza non dan) un festival de
curtas nun centro cultural moi chulo, xusto un que sae na película
de freakis de Cárdenas. Ben, pois sobrábanlle algúns
cartos e ían amenizar o festival cun concerto.
O caso é que meteu
en cartel a L-Kan, Focomelos, Shizuka, uns de Sevilla…e dixo “oye,
pavos, por que no montamos nosotros un grupo así de rápido
para echarnos unas risas así del personal?” E ocorréusenos
decir que si.
Grabamos unhas voces a
capella en Coruña do pousa, pousa, a Carolina e
xa non sei que máis. Mezcláronnos cutrisimamente alí
en Barcelona. Unha semana antes fomos a coñecernos e unha
semana despois fomos tocar.
Así foi. Despois
resulta que tivemos éxito. Imaxínate a cutrada, e a
xente tragou. Logo colgámolo en internet e Roberto e Eva
Galáctica picaron e chamáronnos para tocar tres meses
despois no Otros Mundos Pop de León e aló fomos. E así
comezou a cousa.
Entón polo que
contas, coa música electrónica o tema dos ensayos está
case acabado, non?
Para os primeiros
concertos aínda ensaiamos algo porque levabamos, ademais das
voces, unha caixa de ritmos que os cataláns tocaban online.
Logo máis adiante marchounos o que tocaba a caixa de ritmos e
comezamos a facer karaoke.
E nos concertos seguiu a
dar o mesmo resultado? O público non protestou por iso?
Que va, á xente
parece que non lle importa. Mesmo chegamos a levar todo gravado,
menos as voces, nunha minixira veraniega. Despois metemos a guitarra
e xa non é tanta estafa.
Despois dese debut no
2001 tocastes en moitos máis festivales e destes máis
concertos por toda España chegando a compartir cartel con
L-Kan, Niza, Fangoria, Astrud...apréndese nos directos e de
grupos que contan xa cunha traxectoria? Como foi a vosa experiencia
neste sentido?
Pois mira, unha gozada.
Ademais dos de Galáctica, picou máis xente, mesmo picou
o noso manager.
Cada concerto é
unha experiencia nova e da xente sempre se aprende moitísimo,
ademais da festa engadida que sempre é chachi. Anque eu
persoalmente o que máis proveito lle saquei a isto de tocar
por aí adiante, é viaxar por prácticamente toda
España e coñecer as cidades e as súas xentes. E
as comidas, isto é importante.
Falas de que coa guitarra
xa non é tanto fraude, pero a posta en escea sempre é
un punto importante no directo de tódolos grupos e a vosa é
algo agresiva. É algo buscado ou sáevos
espontáneamente? Define a personalidade do grupo?
(Risas)É certo que
coa guitarra non é tanta estafa ademais de que cambia o sonido
e que lle da un aire máis fresco. Pero mira que aínda
así a nosa guitarrista é case tan mala coma nós
cantando e compoñendo. Así que dalgún xeito hai
que compensar, por iso tratamos de animar ao público a
intervir, a picalo se queres, todo para que se enfaden coa cantante e
non se fixen tanto nos fallos musicais.
Claro que, a estas
alturas, alguén que vaia ver un concerto de Superputa ten que
saber de sobra que, musicalmente falando, non se vai atopar con nada
interesante, máis ben ao contrario. De feito cando tocamos en
festivais onde hai máis público que o noso , sempre hai
algún sector enfurecido con nós, claro que quen se
pica, allos come.
E como definiriades vos
mesmos a vosa música?
Electromierda. É que o de música
quédasenos grande.
Eso sona case a
performance.
Si. Se é que nos
terías que ver compoñer na casa, de vergonza allea.
Calquera músico de verdade, deses que saben solfeo e tocar
ben, caeríase para atrás do susto. Pero repítoche,
quen se pica, allos come que nos non queremos suplantar a ninguén
nin nada diso, cada grupo ten o seu sitio.
E xa que falas de como
compoñedes, Rerrayos y retruenos foi inspirando camiño
do Corte Inglés, La sopa por causa dunha dieta e
Nintendo ...que é o que inspirou Nintendo, se
non é moito preguntar?
Puff, pois a ver. Para
Nintendo tiñamos a base e había que poñerlle
a letra. Foi a véspera do primeiro concerto e, nun principio,
ía servir para chamar puta aos asistentes, un por un,
todo isto inspirado por unha rapaza que ía ir ao concerto,
coñecida grupi de Barcelona. Ao final pareceunos demasiado
ofensivo e mudamos de parecer e unicamente lle puxemos unha letra que
rimase.
E esperabades o éxito
e a repercusión que tivo?
Que va. O cal aínda
nos serviu máis para alimentar as nosas gargalladas. De feito
lembro que ao finalizar o concerto Edu Meteosat, que estaba entre os
presentes, díxonos “Tenéis un hit entre vuestras
canciones. Vais a tener futuro.” E claro, agradecímoslle o
cumplido pero rímonos na súa cara e, mira ti, tiña
razón.
|
|
NOVIDADES
-
08:00 - 13.11.2008
NOVIDADES
FRANC3S
Franc3s
(A regueifa, 2008)
Cando o 18 de maio de 1980 Ian Curtis decide unilateralmente poñer fin á breve singradura musical de Joy Division
pendurándose polo pescozo cunha corda, o deus máis escuro do Valhalla
da música popular fixo vibrar dolosamente as súas cordas vocais,
emitindo un berro nunha frecuencia tan aquelada que só os tímpanos
cunha maior dose de bizarrismo tebroso puideron captalo. Ese
berro multiplicouse en miles de ecos que espallaron interminabelmente a
mensaxe de loito desa deidade pagán polos catro recunchos do planeta.
Así, non podía ser doutro xeito, esa onda sonora vibrou por terras de Bergantiños, e a semente desa vibración áspera, sucia e arriscada agromou nos miolos de Alberto, María e Patuki (tamén chegou a Vilalba) para florecer en Franc3s.
A
evolución metastática destes individuos de fans incondicionais a parte
infinitesimal do universo bizarro fica fosilizada no seu propio nome,
tributo por triplicado á actriz Frances Farmer, á vocalista de The Vaselines Frances McKee e á artista circense Frances O´Connor. María coa batería, Alberto coa guitarra e coa voz e Patuky cos teclados non só homenaxean en cada distorsión a bandas como Surfin´ Bichos, Los Enemigos, The Cramps ou The Jesus and Mary Chain, senón que tratan de enchoupar a súa música das sensacións que lles transmiten as obras de, por exemplo, John Waters, William Burroughs ou Pollock.
Franc3s decidiu por fin dar o grande chimpo ao LP logo de dúas maquetas receptoras de boas críticas e gabanzas a manchea. O seu primeiro disco, Franc3s, está composto por dez temas e foi editado por A Regueifa Plataforma baixo licenza de Creative Commons; pode baixarse de balde en www.aregueifa.net. Tamén se pode adquirir en soporte físico, nunha edición limitada e feita a man a base de papel de lixa e peluche, en Discos Noni´s (A Coruña) e Cosmic Pop Club (Carballo).
Así que xa sabedes, amantes dos sons de ultratumba, do theremin, da escuridade, do veludo, da luz de neon reflectida nas pozas dunha cidade perdida,…, gozade todos do novo de Franc3s, e xa me contaredes.
Ler máis...
-
12:37 - 13.10.2008
NOVIDADES
NOUVELLE CUISINE
De memoria
(Autoeditado, 2008)
O “malo” de ter asinado xoias de pop tan perfecto como Aritmética polar ou Dos torres é a altura
á que deixas o listón para vindeiros discos. Os
herculinos Nouvelle Cuisine corrían o risco de ser vítimas
da calidade que plasmaron no seu anterior disco, o encantador
Autodictado. Por fortuna, os "cocinitas" non se enrrugaron e souberon
partir do ponto onde o deixaron para elevalo aínda uns
centímetros máis, coma uns Sergéis Bubka do pop con pértiga.
Sen perder o seu xa característco
estilo -algo ben dificil de conseguir nunha banda con dúas voces tan diferentes-
percébese nos doce temas que fan parte deste De memoria un
salto cualitativo na produción. Continúan a guisalo e
comelo eles mesmos pero no estudo de gravación a experiencia
nótase e este enriquecemento faise palpable tanto a nivel de
arranxos coma da expansión na paleta de sons e instrumentos (acordeóns, rhodes, sintes...).
O certo é que o son de Nouvelle Cuisine acada con este disco
un novo grau de madurez xa que a incoporación de sintetizador
e caixas de ritmos nalgúns temas e a falla de complexos para
meter guitarras moito máis distorsionadas afástaos do
típico e autolimitado son indie do que beben -La Buena Vida e La Habitación
Roja- explorando novos territorios que a esta altura da película
a verdade é que son de agradecer.
E como non hai bon disco de POP -con maiúsculas- sen unha boa colección de singles, ahi están eles para deixarnos xemas coma Sintonia08, Comunicación no verbal, El imperio roto ou Seremos cajeras... mostras de pop clásico preciosista dese que che queda ecoando permanentemente na testa con só un par de escoitas. A verdade é que resulta incrible que estes talentosos chefs non atopasen unha discográfica que lles editara o disco, por moita crise da industria discográfica que haxa. Neste caso é evidente que xogou máis na súa contra a deslocalización con respeito ao epicentro dos que terían de ser os seus pretendentes. No indie estatal xa se sabe que fora de Madrid e Barcelona vai moito frío. Porén a xogada non lles saiu tan mal, mais ben ao contrario, autoeditando o disco por partida doble, tanto en formato digipack de xeito comercial coma nun formato máis exclusivo: unha camisola que se vende xunto con unha memoria USB con toda a súa discografía. Se non querían caldo, dúas cuncas. E nós, claro, tan felices cun caldo tan cheo de sustancia.
Ler máis...
-
11:20 - 25.09.2008
NOVIDADES
BLOC PARTY
Intimacy
(Wichita, 2008)
A “alarma silenciosa” ca que catro rapaces do East London
decidiron comunicarlle ao mundo a súa existencia non foi tal; resultou
o estoupido xordo do primeiro foguete da alborada, que racha o silencio
da moribunda noite e pronostica xoldra. A partires dese intre máxico
pode gozarse ou non da festa, pero xa non sobrevive no interior dos
participantes esa inicial sensación de sorpresa. A Weekend In The City
convertiuse desde o seu lanzamento na primeira víctima das odiosas
comparacións as que serán sometidos todos e cada un dos traballos que Bloc Party decida facer, aos que xa de saída se lles catalogará como “inferiores a Silent Alarm”. Kele Okereke na voz e na guitarra, Russell Lissack na guitarra, Gordon Moakes no baixo e nos coros e Matt Tong na batería conforman Bloc Party.
Intimacy (Wichita Recordings, 2008), o seu terceiro traballo, veu a luz o pasado 21 de agosto
no seu formato dixital, quedando desde entón pendurado na rede coa
posibilidade de baixalo previo abono do prezo estipulado. Os
interesados en adquirilo no seu formato físico deberán agardar ata o 28 de outubro; neste formato inclúense algúns cortes non presentes no dixital. O disco foi producido por Paul Epworth e Jacknife Lee, quenes xa colaboraran coa banda nos seus anteriores traballos (...)
Ler máis...
-
08:00 - 11.09.2008
NOVIDADES
JUGOPLASTIKA
The 6th is the 7
(Astro Discos, 2008)
Co dos revivals é mellor
non chegar a última hora. De poder escoller, o ideal sería chegar cando a cousa xa despegou pero aínda non invade
masivamente as páxinas da NME e derivados, entrando de cheo no
momento álxido do hype. Como mal menor, non estaría mal
ser dos primeiros, o que sexa con tal de non ser dos últimos
en chegar. Porén, ser pioneiro na recuperción dun son pasado garante certa frescura e non soar clónico pero tamén ten a
desvantaxe de que van ser outros os que desfruten do verdadeiro
recoñecemento. Non se pode ter todo.
E no caso de Jugoplastika dá a impresión de que é exactamente isto último o que lles vai pasar. Asi que é
de xustiza reivindicalos dende xa coma iniciadores dun revival que
aínda está por chegar, o do indie guitarreiro dos
primeiros 90s, con ecos de radio universitaria americana, voces pouco afinadas e producións
precarias de son garaxeiro. Porque no seu último album -The
6th is the 7- non hai banda da época que non faga
acto de presenza dunha ou outra maneira nalgunha das once cancións
que fan parte do disco, dende os Pixies a Weezer pasando por
Pavement, Guided by Voices, e Grandaddy. Un traballo, por certo, maxistralmente
producido por Paco Loco, que demostra ser un auténtico
todoterreno, recreando perfectamente o son suxo dominado polas
frecuencias medias tan característico daqueles tempos dando forma ao que probablemente é o disco galego máis xenuinamente americano de todos os tempos.
Dubido que Kukoc,
Perasovic e Radja escoitasen aos Pixies nos vestiarios pero o certo
é que as coordenadas temporais deste novo son de Jugoplastika teñen
perfecto sentido e danlle coherencia absoluta á estética
do grupo. Iso si, só asimilable en todos os seus matices polos que nacimos
antes dos 80s, as novas xeracións van ter que agardar a que chegue o revival noventeiro -remastigado e actualizalo- para desfrutalo ao 100%. Sexa coma sexa, sempre poderemos dicer o de "pero se isto xa o facían Jugoplastika no 2008".
Ler máis...
-
06:52 - 02.09.2008
NOVIDADES
DEATH CAB FOR CUTIE
Narrow Stairs
(Atlantic, 2008)
Atópome de fronte e a máis de 200 km/h con Narrow Stairs;
o choque é brutal, anaquiños de disonantes melodías dunha beleza
inusual perforan diversos órganos do meu corpo e préñanme as vísceras
dun sotaque agridoce de saudade. Atópome de fronte ante o sexto traballo da banda formada por Ben Gibbard, Chris Walla, Nicholas Harmer e Jason McGerr;
atópome de fronte cunha auténtica delicia de comezo a fin, tanto no seu
formulación como na súa execución, un río que nace e transcorre cara o
mar entre meandros sinuosos e violentas fervenzas.
Nace Narrow Stairs cun corte duns cinco minutos que lembra por veces á primeira canción de Plans, aquela Marching Bands of Manhattan
que nos marabillara, aínda que esta posúe un ton máis sutil. Comeza
amodo para ir acadando maior contundencia segundo pasa o tempo,
apoiados sempre nun enorme baixo (...)
Ler máis...
-
11:34 - 12.05.2008
NOVIDADES
ESQUIOS
Un tipo normal
(Autoeditado Distribuciones, 2008)
Os estradenses Esquíos
deron un xiro importante á banda con este Un tipo normal, o
seu segundo disco longo. A incorporación de Miguel Castro na
voz en sustitución de Fidel Castro -non sei se serán
irmáns- marca en grande medida o seu novo son, moito máis
punk-rock, case alonxado por completo das querencias metaleiras do
seu debut. O certo é que o xiro parece moi meditado xa que a
nova voz -moito máis axeitado para o punk-rock con maior
carrega melódica que fan agora- dálle a Esquios un son
moito máis actual.
Pero non é a voz a
única novidade desta nova etapa. Agora atopamos unha cota
maior de temas cantados en galego e unhas letras, entre o social e o
festeiro, que encaixan mellor co seu estilo e o seu público
potencial. Especialmente agora que contan no seu repertorio con
temasda forza de “A rapa” ou “Galiza festa rachada” -sen
dúbida os dous singles máis potentes do disco- que
prometen ser verdadeiros furacáns ao vivo, cuns retrousos
deses que son carne de pogo. Dous temas, ademais, que incorporan un
par de detalles -aire funk e sección de metais, o primeiro, e
ritmo skatalítico, o segundo- que alén de demostrar a
versatilidade dos novos Esquíos tamén van facer de
efectivo anzol para atraer a novos siareiros á banda.
Ler máis...
-
06:56 - 06.05.2008
NOVIDADES
REM
Accelearte
(Warner, 2008)
Facía xa catro anos que a banda de Athens non daba sinais de vida; foi por aquel entón cando publicaron o deostado (inxustamente baixo o meu criterio) Around the Sun. Por fin en abril de 2008 saíu á luz Accelerate, anunciado polos iluminados e entendidos como “a volta as súas orixes”. ¿Pero iso non o fixeran xa con Monster? ¿non se volvera de novo a falar do mesmo cando saíron New Adventures in Hi-Fi e Up? en resumo, máis peras mentais de flipados ou pura estratexia de marketing por parte da Warner (ou ambas cousas, claro) (...)
Ler máis...
-
11:53 - 17.04.2008
NOVIDADES
DELUXE
Reconstrucción
(Virgin, 2008)
Reconstrucción é o quinto disco do coruñés Xoel López, que saíu á luz o pasado 18 de marzo, aproximadamente un ano despois do lanzamento de Fin de un Viaje Infinito, o seu anterior traballo. O álbum ofrécenos dez temas inéditos e cinco remesturas das cancións
que foi publicando mes a mes en internet ao longo do 2007. A primeira
edición desta Reconstrucción, limitada ás súas 5.000 primeiras copias, traerá a maiores un DVD que inclúe imaxes en directo do Piano Bar Sessions, os tres vídeos de Fin de un Viaje Infinito e parte do concerto (unha hora e media) que Xoel ofreceu o 24 de novembro de 2007 en La Riviera, acompañado de xente como Josele Santiago, Eva Amaral e Juan Aguirre de Amaral, Amaro Ferreiro, Eladio Santos ou Julián López do programa Muchachada Nui.
No audio deste DVD inclúense quince temas máis, compostos por versións
acústicas, maquetas, as tres “cancións do mes” non incluídas no CD e
catro temas do directo en La Riviera (...)
|
RSS feed Comments
según a RAE:
bizarro, rra.
(De it. bizzarro, iracundo).
1. adj. valiente (‖ esforzado).
2. adj. Generoso, lucido, espléndido.
FRANC3S molan trogollón!
bicos pra eles