FPSS slide image
FPSS slide image
FPSS slide image
FPSS slide image
FPSS slide image
ART FUTURA 2006 PDF Imprimir Correo-e
ESPECIAIS - MUSICA
Escrito por Ling Ling   
Domingo, 18 de Febreiro do 2007
Chuza!

 

artfutura

 

 ART FUTURA 2006
De paseo polo M.A.R.C.O. de Vigo

Por Ling Ling

Unha fin de semana de Novembro. Lugar, O Museo de Arte Contemporáneo de Vigo. O programa, Art Futura 2006 e unha exposición de instalacións de arte sonora. En resumo, a fin de semana perfecta. Imos logo por partes:

Art futura 2006
XVII Edicion do encontro de animacion audiovisual máis importante destes tempos tras o referente mundial Resfest. Unha impresionante exposicion baseada ou titulada : Estetica de Datos / Data Aesthetics. Unha clara alusión aos tempos nos que vivimos e o entorno "dataestético" que nos rodea. Verdadeiras obras de arte se nos referimos a algúns dos videos expostos, que se poderían traducir en sensacions viscerais, espirituais, etc... Bandas sonoras de moita clase, o mellor 3D -deixando latente que o xénero goza de moi boa saude-. En conclusion, se estás por aí e Art Futura anda perto nom o dubides, entra, senta, reláxate e desfruta. A continuación unha mostra dos títulos e artitas que expoñen nesta edición.

PROGRAMA A

------------------------

-Racing Beats, de Alexander Kiesl e Steffen Hacker

-The building, de Eric Riewer

-Tread Softly, de Heebok Lee

-Into Pieces, de Guilherme Marcondes

-Carlitopolis, de Luis Nieto

-Paintings, de Aardman

-Caps, de Moritz Mayenhofer e Jan Locher

-Noggin, de Alex Cannon

-Hitchhiker´s Guide to the galaxy, de Cinesite

-Suba, de Alastair Graham

-Musashino Plateau, de Nobuo Takahashi

-The Fly, de HanJin Song

-Doll Face, de Andrew Huang

-Scope, de Tangram

-Do Robots Dream of Bunnies?, de Piotr Karwas

-One Rat Short, de Charlex


Duracion da sesion: 60´


Renaissance making off, de Christian Volckman.


Duración : 30´


PROGRAMA B

------------------------

-Brush, de Lei Chen

-Monster Farm 5 Circus Caravan, de Digital Media Lab

-Rama, de Eric Bruneton

-Color Dream Nº.246, de Michael Theodore

-Theros, de Georgios Cherouvim

-Wojna, de Agnieszka Kruczek

-Good is Good, de Todd Mueller e Kylie Matulick

-Oh Hisse, de Hikaru Yamakawa

-Relighting Human Locomotion, de Paul Debevec

-Discord: Metal and Meat, de Stephan Larson

-Fall of Antioch, de Stephan Betz,Magid Hoff e Florian Witzel

-Reflect, de Dennis H.Miller

-Á Tort ou á Raiso, de Joris Clerté e Philippe Massonnet

-458nm, de Jan Bitzer, Ilija Brunck e Tom Weber


Duración da sesión: 60´


A Scanner Darkly (making off) escrita por Philip K.Dick dirixida por Richard Linklater

Duración: 30´

Unha breve documental de coma se fixo a innovadora película protagonizada por Keanu Reeves, Robert Downey Jr e Wynona Rider. Filme feito con técnicas de rotoscopiado que consiste en recalcar dixitalmente os frames reais e pasalos a vectores dixitais, tratando así de alonxarse de stándares coma os da factoria Pixar ou Dreamworks. Unha verdadeira obra de arte no campo da animación.


PROGRAMA C

------------------------

Unha interesante sesión e selección sobre as partes non interactivas do mundo dos videoxogos.

Secuencias de intros de xogos e partes medias muy interesantes no campo da animación, unha selección de Full Motion Theatre.

Titulos a destacar:


-Assassin´s Creed, War hawk, Alone in the Dark, Elveon,Tony Hawk´s Project 8,Metal Gear Solid 4 Ps 3 entre outros grandes títulos do mundo dos videogames.


Duración: 60´


Retrospectiva Moebius

Todos os anos Art Futura adica unha amplia retrospectiva a un artista de especial relevancia. Nesta edición introdúcenos na imaxe de Jean Giraud ( Francia 1938 ) mais coñecido coma Moebius. Unha das grandes figuras no campo da animacion e creación de videoxogos fundador da agrupación "Humanoides Asociados" e gran colaborador de Alejandro Jodorowsky.


Duración: 30´

PROGRAMA D

-------------------------

Premios 3D en España


Resumo e exposición dos traballos da convocatoria mais antiga de España no campo da animación 3D.


-Bungle in the Jungle, de Miguel Cabot

-Changes, de daniel Martinez Lara

-En Pañales, de Antonio Pol

-Perpetuum Mobile, de Enrique Garcia e Raquel Afofrín

-Garto, de Luis Gómez Guzman

-La Pieza, de Imanol Garazaibal

-Victor,Empleado del Mes, de David F. Barruz

-Karma Hunters, de El Miku

-Exit, de Angel Pascual Berlanga

-Policia de Autopista, de Javier Garcia Escudero

-The Wrong Glasses, de Alberto Rodriguez

-Khuda-Yana, de Javier Martinez

-Nina, de Cristian Ibañez Gea

-Gallygows / The users, de Alex Villagrasa

-Niebla, de Emilio Ramos


Cabe destacar a boa saude do xenero estatal, na que os traballos amosados gozan dunha calidade que da moi boas expectativas ao sector.


Duración da sesión : 60´


Avance Resfest-10


Avance da décima edicién do Resfest Festival adicado única y exclusivamente a amosar os traballos da primeira xeración de cineastas dixitais: curtametraxes, videoclips, documentais, etc........
Resfest comezou o mes pasado en Chicago e terémolo no Estado a principos de Decembro. Art futura ofrece un pequeno adianto do que será este grande festival das artes dixitais.

Entre sesión e sesión tivemos tempo de visitar as instalacións do museu para contemplar outra grande exposición .Non tan visual coma Art Futura, máis ben todo o contrario (ouvidos ao tanto) pero non así igual de sorprendente.

Baixo o título:"A Mostra Invisible" entramos nunha serie se salas e atopamos as obras de 20 artistas contemporáneos que nos expoñen simplemente dispositivos de audio, sen máis, pero no momento no que se lle presta atención cambia o entorno. ¿que como e posible isto? Pois mois sinxelo:

Instalacións de altofalantes, cadeiras cun reproductor de audio e os seus respectivos auriculares, todas elas reproducindo grandes obras do pasado e do presente da investigación sonora, pasaxes sonoras dando forma a realidades ficticias, creando espazos sonoros. Dende o Dadaismo pasando polo primitivismo ata unha das mais grandes instalacións sonoras que xamáis contemplei:

Janet Cardiff e a sua "The Forty Part Motet", todo moi ben documentado polo museu, para dar a comprender ao receptor o sentido das obras. Esta mencionada obra de Cardiff impresiona a simple vista.

Unha sala con 40 altofalantes, todos eles cableados independientemente e guiados por un ¿disco duro? ,representando cada un, por un tipo de voz coral e creando un coro de 40 voces en formación circular, no que o receptor pode chegar a sentirse nunha catedral sentándose no medio cun coro de fondo. De feito esta obra foi interpretada pola Salisbury Cathedral Choir. En fin, escoitalo para creelo.

Seguindo de roteiro pola exposición atopamos dende salas cúbicas con bucles vocais interminables ata unha sala onde hai dous altofalantes tumbados no chan e un representa un home cavando cunha pala e o otro a porción de chan onde se crava esta misma pala (obra de Ceal Floyer) dando a sensación de estar presenciando unha excavación real, ou outra sala onde a baixa luminosidade e unha especie de pufs nos invitan a sentar e escoitar unha serie de discursos que parecen ser unha homenaxe a audiencia (Stadium de Antoni Muntadas) , contas numéricas dende épocas remotas do tempo (One Million Years de On Kawara) e historias a modo de "audiobook" nas que nos relatan sucesos da vida na periferia das cidades ou en habitáculos, casas, etc....... en resumo: ver o mundo a través dos ouvidos e darlle forma ao son nas nosas mentes. Unha experiencia única. A continuación deixovos unha lista cos artistas presentes nesta mostra, asi que collede nota, escoitade e construide con atención e precaución ;).

Vito Acconci Joseph Beuys
Juan Hidalgo Louise Bourgeois
Joan Jonas James Lee Byars
On Kawara Janet Cardiff
Antoni Muntadas Martin Creed
Bruce Nauman Luisa Cunha
Luigi Russolo Ceal Floyer
Juliäo Sarmento Rodney Graham
Kurt Schwitters Raoul Hausmann
Michael Snow Stephen Vitielo

Links relacionados:
http://www.marcovigo.com/
http://www.artfutura.org/

Comentarios (0)add
Escrebe o teu Comentario
quote
bold
italicize
underline
strike
url
image
quote
quote
smile
wink
laugh
grin
angry
sad
shocked
cool
tongue
kiss
cry
+ pequeno | + grande

busy
Tags:  ESPECIAIS MUSICA ART FUTURA
 
< Ant.
 

COMENTADO RECENTEMENTE

JOHN CALE 06.12.2008...
Seguro que tocou "Mercenaries" ?? Que mal ando log...
CONTACTO
Boas, somos un grupo d santiago da Ponte Pedriña...
SEGUNDO EP DOS GROVE...
Xa vai sendo hora de que este grupo teña o recoñ...
GZ POP! A NOVA FORNA...
Precisamente por eso non se lle pode chamar POP, p...
IRIA ABOI
Pois iso que está moi boa
CONTACTO
ola. Son Xabier Mera. Gustaría de enviaros inform...
FRANC3S - Franc3s (G...
penso que o termo "bizarro" está demasiado sobado...
PRIMEIRO DISCO LONGO...
xa o puiden escoitar, as miñas felicitacións aos...
PRIMEIRO DISCO LONGO...
xenial, que ganas que lle tiña!
PROJECTO ['TREPJA], ...
flipante a música que se está facer na terra nos...

NOVIDADES

  • 08:00 - 13.11.2008 NOVIDADES

    franc3s

     

     

     

     

     

     

    FRANC3S
    Franc3s
    (A regueifa, 2008)

    Cando o 18 de maio de 1980 Ian Curtis decide unilateralmente poñer fin á breve singradura musical de Joy Division pendurándose polo pescozo cunha corda, o deus máis escuro do Valhalla da música popular fixo vibrar dolosamente as súas cordas vocais, emitindo un berro nunha frecuencia tan aquelada que só os tímpanos cunha maior dose de bizarrismo tebroso puideron captalo. Ese berro multiplicouse en miles de ecos que espallaron interminabelmente a mensaxe de loito desa deidade pagán polos catro recunchos do planeta. Así, non podía ser doutro xeito, esa onda sonora vibrou por terras de Bergantiños, e a semente desa vibración áspera, sucia e arriscada agromou nos miolos de Alberto, María e Patuki (tamén chegou a Vilalba) para florecer en Franc3s.

    A evolución metastática destes individuos de fans incondicionais a parte infinitesimal do universo bizarro fica fosilizada no seu propio nome, tributo por triplicado á actriz Frances Farmer, á vocalista de The Vaselines Frances McKee e á artista circense Frances O´Connor. María coa batería, Alberto coa guitarra e coa voz e Patuky cos teclados non só homenaxean en cada distorsión a bandas como Surfin´ Bichos, Los Enemigos, The Cramps ou The Jesus and Mary Chain, senón que tratan de enchoupar a súa música das sensacións que lles transmiten as obras de, por exemplo, John Waters, William Burroughs ou Pollock.

    Franc3s decidiu por fin dar o grande chimpo ao LP logo de dúas maquetas receptoras de boas críticas e gabanzas a manchea. O seu primeiro disco, Franc3s, está composto por dez temas e foi editado por A Regueifa Plataforma baixo licenza de Creative Commons; pode baixarse de balde en www.aregueifa.net. Tamén se pode adquirir en soporte físico, nunha edición limitada e feita a man a base de papel de lixa e peluche, en Discos Noni´s (A Coruña) e Cosmic Pop Club (Carballo).

    Así que xa sabedes, amantes dos sons de ultratumba, do theremin, da escuridade, do veludo, da luz de neon reflectida nas pozas dunha cidade perdida,…, gozade todos do novo de Franc3s, e xa me contaredes.

    Comentarios (1)add
    franc3s rules
    escrito por Óscar , Novembro 14, 2008
    penso que o termo "bizarro" está demasiado sobado xa

    según a RAE:

    bizarro, rra.

    (De it. bizzarro, iracundo).


    1. adj. valiente (‖ esforzado).

    2. adj. Generoso, lucido, espléndido.



    FRANC3S molan trogollón!
    bicos pra eles
    Escrebe o teu Comentario
    quote
    bold
    italicize
    underline
    strike
    url
    image
    quote
    quote
    smile
    wink
    laugh
    grin
    angry
    sad
    shocked
    cool
    tongue
    kiss
    cry
    + pequeno | + grande

    busy

    Ler máis...
  • 12:37 - 13.10.2008 NOVIDADES

    nouvelledemmemoria

     

     

     

     

     

     

     

     

    NOUVELLE CUISINE
    De memoria
    (Autoeditado, 2008)

    O “malo” de ter asinado xoias de pop tan perfecto como Aritmética polar ou Dos torres é a altura á que deixas o listón para vindeiros discos. Os herculinos Nouvelle Cuisine corrían o risco de ser vítimas da calidade que plasmaron no seu anterior disco, o encantador Autodictado. Por fortuna, os "cocinitas" non se enrrugaron e souberon partir do ponto onde o deixaron para elevalo aínda uns centímetros máis, coma uns Sergéis Bubka do pop con pértiga.

    Sen perder o seu xa característco estilo -algo ben dificil de conseguir nunha banda con dúas voces tan diferentes- percébese nos doce temas que fan parte deste De memoria un salto cualitativo na produción. Continúan a guisalo e comelo eles mesmos pero no estudo de gravación a experiencia nótase e este enriquecemento faise palpable tanto a nivel de arranxos coma da expansión na paleta de sons e instrumentos (acordeóns, rhodes, sintes...). O certo é que o son de Nouvelle Cuisine acada con este disco un novo grau de madurez xa que a incoporación de sintetizador e caixas de ritmos nalgúns temas e a falla de complexos para meter guitarras moito máis distorsionadas afástaos do típico e autolimitado son indie do que beben -La Buena Vida e La Habitación Roja- explorando novos territorios que a esta altura da película a verdade é que son de agradecer.

    E como non hai bon disco de POP -con maiúsculas- sen unha boa colección de singles, ahi están eles para deixarnos xemas coma Sintonia08, Comunicación no verbal, El imperio roto ou Seremos cajeras... mostras de pop clásico preciosista dese que che queda ecoando permanentemente na testa con só un par de escoitas. A verdade é que resulta incrible que estes talentosos chefs non atopasen unha discográfica que lles editara o disco, por moita crise da industria discográfica que haxa. Neste caso é evidente que xogou máis na súa contra a deslocalización con respeito ao epicentro dos que terían de ser os seus pretendentes. No indie estatal xa se sabe que fora de Madrid e Barcelona vai moito frío. Porén a xogada non lles saiu tan mal, mais ben ao contrario, autoeditando o disco por partida doble, tanto en formato digipack de xeito comercial coma nun formato máis exclusivo: unha camisola que se vende xunto con unha memoria USB con toda a súa discografía. Se non querían caldo, dúas cuncas. E nós, claro, tan felices cun caldo tan cheo de sustancia.

    Comentarios (0)add
    Escrebe o teu Comentario
    quote
    bold
    italicize
    underline
    strike
    url
    image
    quote
    quote
    smile
    wink
    laugh
    grin
    angry
    sad
    shocked
    cool
    tongue
    kiss
    cry
    + pequeno | + grande

    busy

    Ler máis...
  • 11:20 - 25.09.2008 NOVIDADES

     

     

     

     

     

     

    BLOC PARTY
    Intimacy
    (Wichita, 2008)

    A “alarma silenciosa” ca que catro rapaces do East London decidiron comunicarlle ao mundo a súa existencia non foi tal; resultou o estoupido xordo do primeiro foguete da alborada, que racha o silencio da moribunda noite e pronostica xoldra. A partires dese intre máxico pode gozarse ou non da festa, pero xa non sobrevive no interior dos participantes esa inicial sensación de sorpresa. A Weekend In The City convertiuse desde o seu lanzamento na primeira víctima das odiosas comparacións as que serán sometidos todos e cada un dos traballos que Bloc Party decida facer, aos que xa de saída se lles catalogará como “inferiores a Silent Alarm”. Kele Okereke na voz e na guitarra, Russell Lissack na guitarra, Gordon Moakes no baixo e nos coros e Matt Tong na batería conforman Bloc Party.

    Intimacy (Wichita Recordings, 2008), o seu terceiro traballo, veu a luz o pasado 21 de agosto no seu formato dixital, quedando desde entón pendurado na rede coa posibilidade de baixalo previo abono do prezo estipulado. Os interesados en adquirilo no seu formato físico deberán agardar ata o 28 de outubro; neste formato inclúense algúns cortes non presentes no dixital. O disco foi producido por Paul Epworth e Jacknife Lee, quenes xa colaboraran coa banda nos seus anteriores traballos (...)

    Comentarios (0)add
    Escrebe o teu Comentario
    quote
    bold
    italicize
    underline
    strike
    url
    image
    quote
    quote
    smile
    wink
    laugh
    grin
    angry
    sad
    shocked
    cool
    tongue
    kiss
    cry
    + pequeno | + grande

    busy

    Ler máis...
  • 08:00 - 11.09.2008 NOVIDADES

    jugoplastika

     

     

     

     

     

     

     

     

    JUGOPLASTIKA
    The 6th is the 7
    (Astro Discos, 2008)

    Co dos revivals é mellor non chegar a última hora. De poder escoller, o ideal sería chegar cando a cousa xa despegou pero aínda non invade masivamente as páxinas da NME e derivados, entrando de cheo no momento álxido do hype. Como mal menor, non estaría mal ser dos primeiros, o que sexa con tal de non ser dos últimos en chegar. Porén, ser pioneiro na recuperción dun son pasado garante certa frescura e non soar clónico pero tamén ten a desvantaxe de que van ser outros os que desfruten do verdadeiro recoñecemento. Non se pode ter todo.

    E no caso de Jugoplastika dá a impresión de que é exactamente isto último o que lles vai pasar. Asi que é de xustiza reivindicalos dende xa coma iniciadores dun revival que aínda está por chegar, o do indie guitarreiro dos primeiros 90s, con ecos de radio universitaria americana, voces pouco afinadas e producións precarias de son garaxeiro. Porque no seu último album -The 6th is the 7- non hai banda da época que non faga acto de presenza dunha ou outra maneira nalgunha das once cancións que fan parte do disco, dende os Pixies a Weezer pasando por Pavement, Guided by Voices, e Grandaddy. Un traballo, por certo, maxistralmente producido por Paco Loco, que demostra ser un auténtico todoterreno, recreando perfectamente o son suxo dominado polas frecuencias medias tan característico daqueles tempos dando forma ao que probablemente é o disco galego máis xenuinamente americano de todos os tempos.

    Dubido que Kukoc, Perasovic e Radja escoitasen aos Pixies nos vestiarios pero o certo é que as coordenadas temporais deste novo son de Jugoplastika teñen perfecto sentido e danlle coherencia absoluta á estética do grupo. Iso si, só asimilable en todos os seus matices  polos que nacimos antes dos 80s, as novas xeracións van ter que agardar a que chegue o revival noventeiro -remastigado e actualizalo- para desfrutalo ao 100%. Sexa coma sexa, sempre poderemos dicer o de "pero se isto xa o facían Jugoplastika no 2008".

    Comentarios (1)add
    ...
    escrito por xoel , Setembro 15, 2008
    bluff
    bluff
    Escrebe o teu Comentario
    quote
    bold
    italicize
    underline
    strike
    url
    image
    quote
    quote
    smile
    wink
    laugh
    grin
    angry
    sad
    shocked
    cool
    tongue
    kiss
    cry
    + pequeno | + grande

    busy

    Ler máis...
  • 06:52 - 02.09.2008 NOVIDADES

    death_cab_narrow_stairs

     

     

     

     

     

     

    DEATH CAB FOR CUTIE
    Narrow Stairs
    (Atlantic, 2008)

    Atópome de fronte e a máis de 200 km/h con Narrow Stairs; o choque é brutal, anaquiños de disonantes melodías dunha beleza inusual perforan diversos órganos do meu corpo e préñanme as vísceras dun sotaque agridoce de saudade. Atópome de fronte ante o sexto traballo da banda formada por Ben Gibbard, Chris Walla, Nicholas Harmer e Jason McGerr; atópome de fronte cunha auténtica delicia de comezo a fin, tanto no seu formulación como na súa execución, un río que nace e transcorre cara o mar entre meandros sinuosos e violentas fervenzas.

    Nace Narrow Stairs cun corte duns cinco minutos que lembra por veces á primeira canción de Plans, aquela Marching Bands of Manhattan que nos marabillara, aínda que esta posúe un ton máis sutil. Comeza amodo para ir acadando maior contundencia segundo pasa o tempo, apoiados sempre nun enorme baixo (...)

    Comentarios (0)add
    Escrebe o teu Comentario
    quote
    bold
    italicize
    underline
    strike
    url
    image
    quote
    quote
    smile
    wink
    laugh
    grin
    angry
    sad
    shocked
    cool
    tongue
    kiss
    cry
    + pequeno | + grande

    busy

    Ler máis...
  • 11:34 - 12.05.2008 NOVIDADES

    esquios2gif

     

     

     

     

     

     

    ESQUIOS
    Un tipo normal
    (Autoeditado Distribuciones, 2008)

    Os estradenses Esquíos deron un xiro importante á banda con este Un tipo normal, o seu segundo disco longo. A incorporación de Miguel Castro na voz en sustitución de Fidel Castro -non sei se serán irmáns- marca en grande medida o seu novo son, moito máis punk-rock, case alonxado por completo das querencias metaleiras do seu debut. O certo é que o xiro parece moi meditado xa que a nova voz -moito máis axeitado para o punk-rock con maior carrega melódica que fan agora- dálle a Esquios un son moito máis actual.

    Pero non é a voz a única novidade desta nova etapa. Agora atopamos unha cota maior de temas cantados en galego e unhas letras, entre o social e o festeiro, que encaixan mellor co seu estilo e o seu público potencial. Especialmente agora que contan no seu repertorio con temasda forza de “A rapa” ou “Galiza festa rachada” -sen dúbida os dous singles máis potentes do disco- que prometen ser verdadeiros furacáns ao vivo, cuns retrousos deses que son carne de pogo. Dous temas, ademais, que incorporan un par de detalles -aire funk e sección de metais, o primeiro, e ritmo skatalítico, o segundo- que alén de demostrar a versatilidade dos novos Esquíos tamén van facer de efectivo anzol para atraer a novos siareiros á banda.

    Comentarios (1)add
    MOI BO GRUPO
    escrito por abel , Xuño 19, 2008
    Vinnos en directo e a verdade e que son a ostia, montanche unha festa que flipas e son cañeiros. Ali comprei este cd e gustoume moito, ademais e bastante variado, ten algun tema que non me acaba de chegar pero en xeral e un disco moi recomendable para os amantes do rock cañeiro
    Escrebe o teu Comentario
    quote
    bold
    italicize
    underline
    strike
    url
    image
    quote
    quote
    smile
    wink
    laugh
    grin
    angry
    sad
    shocked
    cool
    tongue
    kiss
    cry
    + pequeno | + grande

    busy

    Ler máis...
  • 06:56 - 06.05.2008 NOVIDADES

    rem_-_accelerate

     

     

     

     

     

     

    REM
    Accelearte
    (Warner, 2008)

    Facía xa catro anos que a banda de Athens non daba sinais de vida; foi por aquel entón cando publicaron o deostado (inxustamente baixo o meu criterio) Around the Sun. Por fin en abril de 2008 saíu á luz Accelerate, anunciado polos iluminados e entendidos como “a volta as súas orixes”. ¿Pero iso non o fixeran xa con Monster? ¿non se volvera de novo a falar do mesmo cando saíron New Adventures in Hi-Fi e Up? en resumo, máis peras mentais de flipados ou pura estratexia de marketing por parte da Warner (ou ambas cousas, claro) (...)

    Comentarios (0)add
    Escrebe o teu Comentario
    quote
    bold
    italicize
    underline
    strike
    url
    image
    quote
    quote
    smile
    wink
    laugh