Un ano máis as leitoras e os leitores de Sono-Tone escolleron os seus discos favoritos, que non necesariamente os mellores. Unha listaxe longa e variada que de novo amosa o excepcional estado de saúde da escena galega, con sorprendentes discos de debut pero tamén bastantes segundos e até terceiros discos que poñen de manifesto a solidez de moitas bandas galegas. Aqui tedes a lista defintiva coas puntuacións acadadas por cada disco. Premendo en "Ler artigo completo" poderedes acceder a unha compilación das reseñas dos dez primeiros clasificados.

217    TRIANGULO DE AMOR BIZARRO - Triángulo de Amor Bizarro
195    THE HOMENS - Tres
178    FANNY + ALEXANDER - Finais dos 70s, comezos dos 80s
171    ATAQUE ESCAMPE - Ed Wood e a invasións dos paraugas asasinos
169    NADADORA - Hablaremos del miedo
167    NARF - Totem
165    APENINO - Un rayo de sol
161    NOISE PROJECT - Teleclube
158    GALEGOZ - Revolution Dance
146    NOUVELLE CUISINE - Autodictado
142    VV. AA. - 120 Capadores
140    NAO - As palabras espidas
128    VV. AA. - Manifesto Dobarrista
119    MEU - Did you hear?
116    COLECTIVO ORUGA - Ricos modernos
114    FRANC3S - Ascensión a las cloacas
113    ARREDEMO - Nin sequera a choiva
111    ELODIO Y LOS SERES QUERIDOS - Esto que tienes delante
109    MOONDOGS BLUES PARTY - O cadelo lunático
91    MERCEDES PEON - Sihá
90    ESQUIOS - Un tipo normal
86    MANOS DE TOPO - Ortopedias bonitas
83    TELEMACO - Terra
78    XOSE MANUEL BUDIÑO - Home
77    XABIER DIAZ - Coplas para Icía
66    VALE TUDO - Vale Tudo
65    QUANT - In It for the Fun
64    SONHOS - Sonhos
63    MEQUETREFE - Mequetrefe EP
62    CORNELIUS - Greatest Hits
59    OS TRASNOS DE MOSCOSO - Rap do País
57    JABON BLUE - La música va por dentro
53    NOVA GALEGA DE DANZA - Alento
49    KATHAARSYS - Verses in Vain
44    MALANDROMEDA - Os estraños sempre traen malas novas
42    JIMENEZ DEL OSO + COPROLITOS - EP split
41    CAPITAN FURILO - Capitán Furilo
40    THE TELEPHONE ROUGES - Marxe I
39    TWENTY FIGHTERS - From this Day
39    SILVIA PENIDE - Desafinante crónica
38    GRAN PURISMO - Spifire
37    CANTADEIRAS DO BERBES - Todos a bordo
34    CREMA DE GAITA - TanGalego
32    A TABERNA DE MOU - Vol. 1
29    BONOVO - Demo
29    LORETTA MARTIN - Paraiso distante
26    ALMAX
21    BLIXDEINA
15    ABRAHAM BOBA - Abraham Boba
11    Carmen Rey - Meu
9    SEÑORA CARMEN - Na flor dos meus anos
2    XE - aliaXe

1.-TRIANGULO DE AMOR BIZARRO
Triángulo de Amor Bizarro
(Mushroom Pillow, 2007)

Moitos falan xa de Triángulo de Amor Bizarro coma os novos Los Planetas e a verdade é que se dan todas as condicións para que recollan a testemuña xeracional e se convirtan no grupo de referencia do indie estatal. A saber: aínda que son máis intensos e acelerados, beben das mesmas fontes que os de J; as súas melodías tamén teñen o mesmo feo costume de se che incrustar no cerebro tras un par de escoitas; as súas letras (con versos da carga filosófica de llevar navaja siempre es conveniente, portaos bien hijos de puta que Jesús os vigila desde las alturas ou la Universidad es el mejor lugar para descansar) teñen moitas posiblidades de rematar facendo parte da cultura popular e recurso habitual da típica conversa nocturna, tal como lle aconteceu aos granaínos; ademáis teñen unha baixista –con a- que aínda por riba canta ben, igual que os primeiros Planetas, e son capaces de facer pop de altura sen que a filia noise empantane a melodía. De novo, ighualiño que Los Planetas. Por se todo isto non fora suficiente, están no selo indie de moda, Mushroom Pillow –calquera selo que fiche a Sr Chinarro se pon de moda automaticamente, asumámolo-, tiveron a inmensa sorte de só ser semifinalistas e non gañar o Proyecto Demo do FIB de hai dous anos (está demostrado empíricamente que só os grupos que se quedan ás portas sobreviven...) e teñen o componente xusto de friquismo para se diferenciar de propostas semellantes pero moito máis solemnes e por tanto aburridas.

Porén hei de confesar que collín este disco con alfinetes, e non foi até a cuarta ou quinta escoita que comezei a caer nas súas redes. Nunca os vin ao vivo –tendo escoitado no pasado cousas máis ben malas sobre a súa destreza sobre as táboas- e isto sumado á produción infernal das súas demos fixo que tivera máis prexuizos que un membro do Foro de la Familia tomando unhas copas con Jorge Javier Vázquez. Por sorte para todos a espera de dous anos valeu a pena e o resultado é indiscutíbel. O primeiro disco deste –agora- trío herculino mexa polo Super 8 de Los Planetas, polo que se albisca un futuro para eles aínda máis glorioso que os motores de autobuses metidos en unidades de desprazamentos. Xa nos entendemos.

 
2.-THE HOMENS
#3
(Falcatruada, 2007)

“Por 1 euro a resposta dígame grupos que fagan pop e canten en galego. Un, dous, tres... responda outra vez!” Sinceramente creo que coas respostas posibles non sacaba nen para tomarlle un licor-café. Claro que se botamos un olliño á nosa historia musical recente, dende os 70s o pop galego entendido á maneira de Andrés Do Barro, isto é, só o cantado en galego, andaba orfo de pai, nai e avoa (...)

Porén nos últimos anos unha serie de grupos veñen enchendo este imperdoable baleiro dunha escena dominada polo rock, o punk, os sons xamaicanos e máis recentemente o Hip Hop. De tres anos para aquí abrollaron unha serie de propostas lideradas por xente que non era precisamente nova nisto da música -case todos chegados de grupos doutros paus- e que pouco a pouco van ocupando as pólas que restaban por poboar na polo de agora pouco frondosa árbore do pop galego: falo do techno-pop de Projecto Mourente e Zimmer103, do pop electrónico de Fanny + Alexander, do pop guitarreiro de Capitán Furilo e, por suposto... do power-pop de The Homens.

Lembro que a primeira vez que escoitei o que os tres de raias propuñan case non o podía crer: pop de tradición Mod con querencias pola estética indie, cantado en galego, con letras mundanas e retrousos pegañentos? Demasiado bon para ser certo. Pero o era, e trás dous EPs nos que a precariedade da gravación non facía xustiza á calidade do seu repertorio e do seu directo chega por fin este “#3”, un disco longo que, xunto a outros que se aviziñan, certifica que este outono de 2007 será lembrado coma a data en que o pop galego acadou a maioría de idade ou, cando menos, existiu.

Coma primeiro single os tres tripulantes da Carriña escolleron “Calamar”, o tema que abre o disco, pero a verdade é que lles debeu resultar unha decisión dificil xa que todos e cada un dos once temas que fan parte do disco -incluida a lenta e moi compostelanita “Opositora”- tiñan papeletas de sobra para selo. Son as cousas que pasan cando gravas once hinos pop redondos, que logo non sabes cal escoller. O mesmo problema que teremos os fans, que non saberemos que tema poñer cando queramos enganchar a algún amigo a The Homens. Porque a verdade é que este disco, con esa colección de xoias pop e con esa coidada produción que tanto precisaba o son de The Homens, é un disco para fachendear por ai do que se fai en Galiza e dende logo unha magnífica primeira dose para introducir a calquera nese bicho raro chamado pop galego.

Pero o coidado que The homens puxeron neste seu primeiro disco longo non remata no son, os fans dos formatos físicos agradecemos infinitamente o luxo da edición xa que alén de poderse descargar de balde  na súa web, está publicado baixo licenza Creative Commons, tamén se pode adquirir tanto en CD coma en formato único vinilo+CD+MP3 con póster incluido, algo inédito até a data pero que se pode converter nun standard, sobre todo agora que bandas de referencia mundial coma Radiohead seguen camiños parellos.

 
3.-FANNY + ALEXANDER
Finais dos 70s, comezos dos 80s
(A Regueifa, 2007)

Escoitando as primeiras cancións de The Homens, alguén comentou a novidade que supuña para a música galega escoitar canción sinxelas, directas, nas que as letras tiñan unha función complementaria, non protagonista, o mesmo papel que teñen no rock de calquera país. E é que a música galega enleábase en contar historias demasiado complexas e narrativas. Pero curiosamente tamén esquecera aos poetas. Nos anos setenta Voces Ceibes, Suso Vaamonde, Bibiano, Miro Casabella, Benedicto, Luis E. Batallán ou Fuxan os Ventos levaron a voz de Celso Emilio, Manuel María e doutros poetas ás súas guitarras. E leváronas ao pobo, de xeito que aínda hoxe “Quen poidera namorala”, “Irmaus” ou “María Soliña” son algunhas das cancións/poemas máis populares en Galicia. Fanny + Alexander recuperan esa tradición de transformación e relectura de poemas, convertidos en cancións. Esa é a función do pop.

Si, pop, coas tres letras ben grandes. F+A soan máis pop, máis accesibles, neste álbum. En Lusco e Fusco amosaban unha vontade de creación de novos escenarios musicais, de experimentar, de colocarse (colocarnos) na vangarda. Pero a vangarda en estado puro non é para todos os estómagos. “Finais dos 70, comezos dos 80” é apto para todos os públicos, con retrousos que mesmo sorprenden aos propios autores dos poemas orixinais: “é logo como fixeches unha canción con isto?”

O título do álbum tampouco é casual. Alén da relación clara a moitos referentes musicais deses anos, é unha chamada xeracional. A todos os nacidos entre “finais dos 70, comezos do 80”, unha xeración que comparte moitas cousas, o feito de ter naciodo e vivido nunha Galicia constitucional e autonómica, e no musical unha xeración “post”, post-moitas cousas, e que escoitou e asumiu a música electrónica dende a súa adolescencia. É tamén a xeración de moitos dos poetas escollidos. Daniel Salgado, María do Cebreiro, ou mesmo Elvira Riveiro. Música contemporánea, poesía contemporánea. Tan só Carvalho Calero escapa dese nexo común, mais cun poema, “María Silenzo”, de temática absolutamente actual: a sinistralidade laboral. Pero isto non é moi sorprendente. Hai xente que morreu hai xa tempo que é moito máis moderna que moitos que están vivos e mesmo van de modernos.

Pero F+A son, evidentemente, algo máis ca spoken word.  F+A son poesía, pero son tamén unha brillante bola de discoteca, como deixan claro en todas as cancións, pero sobre todo en “Pánico”, canción pangalaica, e retrouso que moitos dj’s terán que escoitar nos vindeiros anos: “merda de dj, merda de dj”. Morrissey segue estando en todos os lugares. Escoitando o álbum, entre brillantes ambientacións, e ritmos imparables que un desexaría que durasen algúns minutos máis, un pregúntase se algún día poderemos escoitar estas cancións nos pubs e discotecas de Galicia. Falla a distibución? Falta que tomemos máis en serio as nosas creacións culturais? Falta un sistema cultural  de noso?

Un disco para ler, e para falar del, para escoitar sentado e para bailar de pé, ou para escoitar de pé e bailar acostado. Unha e outra vez.

4.-ATAQUE ESCAMPE
Ed Wood e a invasión dos paraugas asasinos
(ARP, 2007)

"Que nome tan feo", pensei cando escoitei o nome do grupo, por primeira vez. Nen feito a propósito, se aínda fosen punkarras... Pero igual que son os actos das persoas os que fan que os seus nomes sexan sinónimo dalgo fermoso, é a música a que fai o nome dun grupo encantador ou non. Só así se pode explicar que nomes rematadamente feos coma Os Escaravellos ou Os rapaces da praia sexan hoxe sinónimo das máis talentosas músicas. E Ataque Escampe tamén son dos que cambian o significado do seu nome a base de talento e cancións para a -nosa- historia.

Adoptando unha fórmula desparafusada a medio camiño entre Violent Femmes, Del Amitri, The Pogues e incluso The Go-betweens (máis en concreto: guitarras acústicas, violin, percusións varias, kazoo e voz) son quen de construír un discurso propio con unha personalidade da que poucos grupos galegos poden fachendear, sobre todo coa súa media de idade, non superior ao cuarto de século. Axuda nesta tarefa, e moito, a incríbel voz rachada e grave de Alex -case inaudita no pop galego-, fillo bastardo de Tom Waits e Nick Cave e curmán lonxano de Josele Santiago e Enrique Bunbury. No seu ton profundo e desesperado as historias que contan estes galegos -imposíbeis de localizar concretamente xa que cada membro provén de cada unha das catro provincias- adquiren novos sensos e matices tan particulares que fan que as súas cancións sexan case imposíbeis de versionar. E xunto coa voz son precisamente as letras o máis característico de Ataque Escampe, versos cercanos por momentos á antipoética de Nicanor Parra, que fuxen coma do demo da nosa lírica pop-rock tradicional onde poucas veces se viron tratados temas coma a sexualidade dende o ponto de vista feminino (“ás veces frega a súa pube unha flor vermella ou azul e algo sóbelle (ou báixalle) todo através do seu corpo na espiña dorsal” cantan en Ana e o caracol), o fracaso do amor no seo do matrimonio (“ti fálasme da hipoteca, da túa nai, do seu reuma, doutra parella que dura e da televisión” din no Tango do Sintasol) ou acedas chamadas de auxilio desesperado fronte á realidade que lles tocou viver (“auxilio, teño corazón, non lle abonda o mundo no que estou, faime ser un móbel-bar cando soa o reggaetón” declaran en Móbel-Bar). Pesimismo controlado coa suficiente dose de ironía como para non caer no laio interminábel e saudoso tan característico doutras décadas.

Estes catro rapaces, dos que ao principio desconfiei coma bon galego, téñense convertido a base de cancións -como senón?- nun dos meus grupos de culto, deses dos que apenas te preocupas cando sacan o próximo disco porque aínda non cansaches das cancións do anterior. E os temas do seu debut, Ed Wood e a invasión dos paraugas asasinos, dubido moito que algún día me cheguen a saturar. Coma sempre soe acontecer cos clásicos.

 
5.-NADADORA
Hablaremos del miedo
(Jabalina, 2007)

Un bon indicador do nivel de reivindicación e actualidade de grupos xa desaparecidos soe ser o prezo que acadan as súas obras maiores no mercado de vinilo usado na edición orixinal. No caso de Slowdive a cousa vai dende os 60 euros do Souvlaki aos máis de 100 de Pygmalion polo que cumpre deducir que o seu legado debe estar ben presente na escena actual dun xeito ou outro. Efectivamente nos últimos anos vimos asistindo a un pequeno revival do shoegazing, con bandas tan dispares coma os suecos The Radio Dept. ou os ianquis Fleeting Joys. Pero xa e 2003 nunha pequena vila da fin do mundo andaban uns rapaces argallando unha banda que partía dos postulados estéticos dos de Reading para dar forma a unha fórmula de pop saudoso, reverberado e cun xogo de voces -as de Sara e Gonzalo- que lembraba feliz e irremediábelmente ao de Neil Halstead e Rachel Goswell. Eran Nadadora e viñan do Grove.

 

 

 

 

 

 

 

 
6.-NARF
Tótem
(Falcatruada, 2007)

Na traxectoria de Fran Pérez pódese resumir con precisión a evolución da escena galega do último cuarto de século, partindo da Movida -Nicho Varullo-, pasando pola post-Movida pre-Bravú -Os Quinindiolas- e rematando co Bravú -Psicofónica de Conxo-, todo isto sen sen ter en conta a súa prolífica carreira coma compositor de bandas sonoras. O incansábel Fran foi parte activa de todo o que se coceu naqueles anos pero non foi até o cambio de século que o seu talento como compositor, arranxista e intérprete abrollou individualizado co seu proxecto en solitario baixo o nome de NARF (...)

Agora, tras editar un primeiro disco que non tivo toda a difusión que merecía pero que o levou coa súa guitarra polo mundo adiante colleitando algún que outro premio internacional, chega Tótem, o seu segundo disco no que reflexa o froito de máis de dúas décadas escribindo cancións. Abofé que NARF é un artista dificil de etiquetar. Nas súas xiras británicas emparentábanno co movemento tropicalista, tras as súas visitas a Mozambique voltaba co difuso carimbo da World Music máis étnica, polo seu vencello a Nordesía sempre se lle relacionaba co folk galego... pero o certo é que Fran Pérez é en esencia un songwriter de toda a vida -de Guthrie a Dylan pasando por Cohen, Buckley ou Drake, escollede o que vos praza- dos que parten da sinxeleza do folk saxón para abrazar calquera influenza e estilo que lles pase por diante e lles toque o corazón, dende o rock ao blues pasando polos ritmos étnicos ou o jazz.

E precisamente isto é o que acontece neste Tótem, que os únicos denominadores comúns que achamos son a voz lene e a moi virtuosa guitarra de Fran porque cada un dos trece temas que contén posúe as súas propias coordenadas estilísticas, poñéndollo aínda máis dificil aos encarregados das tendas de discos á hora de colocar o disco nunha sección ou outra. Pero por riba de todo o que agocha este disco inmenso son cancións, con clásicos automáticos coma Galician Lullaby, Afroblues ou -pola parte que me toca coma picheleiro- Santiago. Foi este un disco que se cociñou moi a modo e, igual que as cousas que se fan con coidado e detalle, as súas músicas non van ser das que se esquencen facilmente. Felizmente vannos acompañar moito, moito tempo.

 

 

 

 

 

 

 
7.-APENINO
El chico de la camiseta a rayas
(Jabalina, 2007)

Con pouco mais de trinta anos Marco Maril -Apenino- ven ser un dos músicos galegos cunha traxectoria máis interesante por variada. Xa fose facendo radio, fundando selos ou impulsando o primeiro indie compostelán militando en grupos tan avanzados na época coma Hemisferio Izquierdo ou Fulsomes. Posteriormente foi o 50% de Dar Ful Ful, unha evolución dende os sons máis experimentais ao pop máis "familyar" que cristaliza agora neste segundo disco coma Apenino ao abandonar definitivamente a guitarra en favor do Ukulele.

Pero esta renuncia non é máis que a ponta do iceberg do novo Marco xa que neste "El chico de la camiseta a rayas" hai cambios bastante máis significativos que esa transición de seis a catro cordas, nomeadamente a penetración progresiva en terrenos máis inditrónicos a niveis de bases, achegados ao IDM e ao Glitch. A herdanza Family/New Order segue tan viva coma sempre pero resulta evidente que as novas formas do novo pop electrónico xa fan parte do son de Apenino, tras este disco moito máis perto da órbita vangardista de xente coma Electric President, Mùm ou 6PM que da austera tristeza dos fillos do Donosti Sound. Porén, a súa capacidade para a composición sigue invariábel, un talento ao que hai que engadir o persoal da súa voz que -sen ser a mellor do mundo, nen falta que fai- emociona cando non a conmociona ao enchoupar de saudade cada unha das súas xema preciosas. É o caso de El amor nos hace viajar, Nos sienta grande ou Días de septiembre, a peza máis bailábel do disco e un dos singles indiscutíbeis de 2007.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

8.-NOISE PROJECT
Teleclube
(ARP, 2007)

 

Asumámolo. Dende Os Resentidos a música con vocación vangardista cantada en galego andaba de capa caída. Correntes coma o noise, o shoegaze ou o post-rock foron chegando ao País en pequenas doses e sempre con formas de expresión saxonas. Semellaba que o magnífico exemplo que nos deron Reixa e os seus –o de poder estar na avangarda estatal e mundial e trunfar sen despegar os pés da nosa terra- non valera para nada. E que só se pode empuñar unha Fender Jaguar con intencións antiacadémicas se vas cantar en inglés? Por fortuna hai novas formacións coma Noise Project capaces de demostrar que non.

 

Teleclube é o primeiro traballo deste sexteto, nove temas nos que os de Valga son capaces de non parecerse a nengún grupo concreto e, ao mesmo tempo, deixar que as súas moi ricas influenzas (Pavement, Sonic Youth, Mogwai, Godspeed You Black Emperor!, Slowdive, Yo la tengo, My Bloody Valentine...) enchoupen sen prexuizos cada anaco do disco. Atopamos a pegada post-rock en temas coma Máxico Lugar ou A pedra de afiar, con certo parecido en dous temas concretos –A aposta e I- ao mítico grupo compostelán N.H.U., toda unha sopresa xa que me consta que nunca os escoitaran antes. Resulta curioso coma pode aparecer unha liña estilística involuntaria que una dous grupos tan lonxanos no tempo –trinta anos!- pero tan semallantes na súa proposta, a de facer música experimental cantada en galego.

 

Porén, unha das maiores virtudes de Noise Project –que tamén foi dos Resentidos no seu tempo- é a de non fecharse en sí mesmos na opacidade do artista que experimenta sen máis, sendo capaces de facturar tamén temas coma Marcial, O bronceado de Zaplana ou II, máis roquistas e acelerados, nunha liña máis noise e shoegaze que post-rock e con moitas máis posiblidades de engaiolar a un siareiro de, por exemplo, Los Planetas, Surfin’ Bichos ou Triángulo de Amor Bizarro. Este factor, sumado á duración dos seus temas –cunha media de tres minutos- e ao seu sentido do humor fai que Noise Project sexan candidatos a penetrar tanto en audiencias na percura da aventura sonora coma nas posuidoras dos ouvidos máis aburguesadas. Algo que –como dixen- fixeron Os Resentidos pero poucos grupos con anceios artísticos foron capaces de conseguir.

 

 

 

 

 

9.-GALEGOZ
Revolution Dance
(Vir, 2007)

Se quixera enumerar todos e cada un dos estilos que se dan cita neste segundo traballlo de GALEGOZ tería que escreber a reseña na sección de ESPECIAIS por mor da súa extensión. Do acid-jazz ao drum n' bass, do dub á pachanga... verdadeiramente xa non quedan etiquetas que non pasen pola batidora liderada por Marcos Payno e Denis Mutante. O conceito de mestizaxe nascido nos primeiros Mano Negra é levado á súa máxima expresión neste Revolution Dance, un disco no que o título sintetiza  como nada o conceito que se agocha trás a proposta de GALEGOZ, festa e loita a partes iguais pero sen tomarse demasiado en serio. De feito todas e cada unha das letras mínimamente políticas -tamén as hai puramente festeiras coma as de Verbena Eléctrica e Os fillos da Pachanga- foron pasadas polo filtro da carallada, facendo que a mensaxe sexa moito máis dixeríbel. E tamén risíbel, coma ben se ve no hit Capitán GZ. Mesmo as máis "serias" Igreja Catódica -na que se menta até a Jiménez Losantos!- e Nom quero ir fora teñen a dose xusta de carraxe intelixente como para fuxir da consigna barata. Parabéns para este trouleiros revolucionarios, non é nada fácil escreber letras mínimamente politizadas sen caer no agit-prop máis cutroso.

Algo que sorprende e moito, coñecendo a traxectoria dalguns dos membros da banda, é a inclusión de dous temas en castelán. Isto é algo que alporizará a moitos pero que dende unha perpectiva normalizadora cumpre celebrar, que mellor signo de nomalidade para a língua na música popular que que un grupo de impecábel coherencia lingüística  coma GALEGOZ se poda permitir o luxo de incluir dous temas nada menos que en castelán. É certo que resulta bastante dificil de imaxinar que iso tivese acontecido nun disco de Fuxan os Ventos, Os Resentidos ou mesmo Xenreira pero está claro que os tempos son distintos e isto non se pode interpretar en clave entreguista senon en clave internacionalista. Outra cousa é que algúns prefiramos o internacionalismo monolingüe de Negu Gorriak ao de Kortatu. Unha pura cuestión de gostos. O que está claro é que eses dous temas poden ser unha xanela aberta na conquista de audiencias máis alá do Bierzo, a ver se teñen sorte na misión.
Este Revolution Dance ven confirmar que o que nasceu coma un grupo virtual a imaxe de Gorillaz é xa unha realidade e estamos seguros de que se van fartar de tocar este verán levando a súa danza revolucionaria por todas as vilas do país e, quen sabe, do estranxeiro.

 

 

 

 

 

 

10.-NOUVELLE CUISINE
Autodictado
(Autoeditado, 2007)

Da primeira gravación de Nouvelle Cuisine - Nouvelle Essai- até este Autodictado teñen pasado catro anos e catro maquetas, o que para calquera grupo da escena galega -onde abundan as carreiras fugaces e escasas en gravacións- non é pouco. Moito menos se no camiño és nomeado grupo revelación do ano polo Festival Contempopránea. A verdade é que escoitando os temas deste seu primeiro disco longo hai que admitir que aos coruñeses lles ten cundido moito este tempo, pulindo o son e construindo un estilo que aínda que etiquetábel ten moito de propio. E digo etiquetábel pero propio porque aínda que a pegada de La Buena Vida -na música e o ton- e La Habitación Roja -nas voces e en temas coma Mapa- segue a ser evidente estes chefs da alta cociña teñen engadido un par de merecidas estrelas Michelín ao seu menú de pop preciosista manufacturando singles deses que non se esquencen -Aritmética Polar e 2 torres, por poñer un par de exemplos- e ralentizando un chisco algunhas das súas composicións, achegándose en ocasións á saudade shoegazer de Nadadora. De feito este casamento estético cos grovenses debería cristalizar nalgo semellante ao que foi precisamente fonte común dos dous, o Donosti Sound, desta vez con epicentro atlántico no canto de cantábrico. Os medios estaremos ben atentos a esa posíbel consolidación.

Pero non só a madurez no musical é o que destaca neste Autodictado, tamén o formato de edición é revolucionario, cun complexo procedimento de individualización -podedes velo en imaxes no seu fotolog - de cada disco vendido, asociándoo para sempre ao seu propietario. Novas ideas que tentan devolver o valor engadido ao disco coma item, aínda que, coma neste caso, o valor e calidade da súa música sexa máis que suficiente para xustificar a inversión.

Comentarios (2)

RSS feed Comments

...
escrito por faneca brava , Xaneiro 16, 2008

tanto na vosa lista coma na do Mondosonoto hai moita representación de grupos que cantan en galego, un magnífico síntoma para a nosa música, os tempos da normalidade son chegados

O melhor disco...
escrito por Sabela , Xaneiro 18, 2008

O melhor disco de 2007 sem dúvida é Raw & Loud, de Última Sacudida. Já gostavam muitíssimos discos dos que estám aí ter a qualidade deste! foda-se!

Escrebe o teu Comentario

Nome

Email

Website

Titulo

Comentario

+ pequeno | + grande

Adicionar Comentario