|
Páxina 1 de 2 Unha crónica de Mr. Jones e Atilano Liberado
Levo tres anos seguidos indo a Paredes. Comezo xa a ter esas rutinas
que pronto se farán vellas e detestables, pero que seguen
tendo ese halo de nostalxia, do gusto da familiariedade. As curvas
desa estrada surrealista que comunica a vila coa autoestrada, as rúas
decoradas “á portuguesa” para as festas, os
“cachorros quentes” do pouco hixiénixo
Psicológico. Paredes pegou un gran cambio o pasado ano.
No 2006 entraron novos patrocinadores (Heineken desprazou á
Superbock, MTV...), despois do exitazo colleitado en 2005, cando foi
considerado un dos mellores festivais da Península, con
apostas polos daquela descoñecidos (e baratos –actuaron
a cambio da viaxe e a manutención, ou iso se di) Arcade Fire
ou !!!, e bandas doutra década, mais aínda en plena
forma, como Pixies, Nick Cave e Foo Fighters. E agora hai Pizza Hut,
KFC, radio en directo, concursos de autos, e vendas de todo tipo.
Pero a esencia segue, no escenario.
Paredes aínda non repetiu a calidade do cartaz de 2005, e
tanto o pasado ano como este combina apostas exitosas con outras máis
falidas. En xeral o esquema de PdC é predicíbel: grupos
novos, colocados na vangarda musical, nun pop-rock bailable e
arriscado (Arcade Fire- 2005, !!! - 2005 e 2006, Bloc Party- 2006,
Broken Social Scene – 2006, e este ano MIA, Peter, Bjorn and
John, Sunshine Underground, ou Architecture in Helsinki) con
actuacións revival, rescatando bandas dos setenta (New York
Dolls) e sobre todo dos oitenta (Pixies, Bauhaus, The Cramps,
Morrisey, Dinosaur Jr ou Sonic Youth). Claro, tanto unhas apostas
como outras teñen riscos e producen resultados dispares: os
concertos de Sonic Youth (bo) e Gang of Four (malo) son
incomparables, ou o de Morrisey e o de New York Dolls. Hai bandas que
soan igual que o primeiro día e outras ás que o tempo
non perdoa.
Paredes está moi cerca de Galicia, e diso nos alegramos todos.
Sobre todo porque pódese, chegado o caso, pasar toda a
tarde-noite nos concertos e durmir na casa (sobre todo se se traballa
ao día seguinte). Tan cerca de Galicia que tanto o ano pasado
como este lle deu por chover; en agosto, e moito. O que fai moi
incómoda a acampada, pero tamén o desfrute dos
concertos.
DÍA
1, LUNS
A praia
fluvial do río Tabuão arrecendía a margaridas a
última hora da tarde, escasos minutos antes de ser arrasadas
por unha nova estampida de festivaleiros. A xente agardaba polo
inicio dos concertos no Palco Heineken deitada na herba, tomando o
sol. De lonxe, do Palco Ibero Sounds, chegaba a música de The
Blows. Os vigueses lucían a súa versión galaica
do actual pop británico ante máis público do que
agardaban, aproveitando a oportunidade que lles deron os Mando Diao.
Os suecos cancelaron o seu concerto por “doenza do vocalista”,
retrasando unha hora toda a xornada, deixando aos espectadores máis
puntuais en mans de The Blows. Bo apaño, en todo caso. O sol
tinxía o verde de laranxa para cando os New Young Pony Club
subiron ao Palco Heineken...
New Young
Pony Club: Nostalxia dos oitenta para ir quentando. Tahita Bulmer
felicitaba ao contubernio de bailaríns que se agrupaban á
dereita do escenario tentando que a súa enerxía
contaxiase ao resto dos presentes. Comezaron coa potente ‘Get
Lucky’: protagonismo do baixo, eloxio do sintetizador e batería
con chocallos. Tahita desfacíase por ser todo actitude. New
Rave, chámanlle nas revistas de tendencias, pero fóra
dos chocallos non teñen tantos paralelos con The Klaxons,
Datarock, Shitdisco ou Simian Mobile Disco. As súas cancións
son demasiado limpas, demasiado pop. O hedonismo de LCD Soundsystem
fica atrapado entre capas e capas de vintage. ‘Hiding on the
Staircase’, por exemplo, resultou inxenua de máis como
para seducir a ninguén. A cousa mellorou con ‘Ice Cream’
(anunciada como unha canción para “xente sexy”), e
non houbo queixa de ‘Jerk Me’ ou de ‘The Get Go’.
As cancións do Fantastic Playroom íanse
enlazando unha tras outra mentres a xente se soltaba sen entregarse.
Había máis movementos de cabeza que de cadeira.
Demasiado cedo, quizais, demasiado ríxidos como para
gañarnos.
Blasted
Mechanism: Máxima expectación entre os adolescentes
portugueses, concentrados en corear o nome da súa banda
preferida: “bla-a-a-a-s-s-s... t-e-e-e-d, bla-a-a-a-s-s-s...
t-e-e-e-d”. Mentres, no escenario, acumulábase un
arsenal de instrumentos de persución, dúas guitarras de
dobre mastro, dous pedestais con iluminación contrapicada...
Un set complexo agardando pola entrada triunfal de cinco roqueiros
disfrazados de extraterrestres. Incredulidade, pasmo, consternación.
Euforia entre o público. Uf... Os Blasted Mechanism
debéronlle encargar o seu vestiario a un entomólogo
xaponés admirador de David Cronenberg: Traxes de plástico
con luces incorporadas, polainas estilo Dragon Ball, cinturóns
con adornos tribalistas e aparatosos cascos con forma animal.
Valdjiu, o guitarrista, viña sendo una cobra. Ary, o baixista,
tiña un aire a un mosquito. Máis que extraterrestres
semellaban unha confusa mestura entre power rangers e peliqueiros.
Unha labazada para os ollos. Digna de verse, aínda que só
por curiosidade, pola atracción do maligno. E logo estaba a
música...
Percusións
bakaladeiras, solos de guitarra cun pouso heavy, un didgeridoo
epiléptico, berros guturais apelando aos instintos primarios
(“chop! chop! chop!”) e toda esta bacanal sonora
sostida por unhas bases pregravadas de orixe descoñecida: de
onde saía toda aquela sección de vento metal? Non había
nin unha soa trompeta no escenario. Nin un sampler sequera. Ritmo
frenético e enxordecedor. E o público desaforado,
convertido nun remuíño que cuspía hormonas.
Golpes a esquerda e dereita. Ósos machucados. A épica
era esto? Aos portugueses gustábanlles, sen dúbida.
Ningún outro artista triunfou con tanta contundencia nesa
primeira xornada. Malia ser un atentado contra ouvidos sensíbeis.
M.I.A: Un
escenario minimalista. Soamente unha mesa para lanzar ritmos
abstractos. Nada máis. A portada do Kala nun enorme
tapiz, ao fondo. Moito espazo para encher. Despois de Blasted
debiamos estar curados de espantos, cando menos no tocante á
imaxe dos artistas. Mais o vestiario estridente de Mathangi ‘Maya’
Arulpragasam esixía moita flexibilidade e condescendencia.
Levaba uns leggins cinguidos, prateados e brillantes, cuns tenis e
unha camisola a xogo; e a maiores cubría a súa
cabeleira unha perruca violeta estilo Cleopatra, a mesma que na imaxe
do fondo, tocada por un casquete a xeito de dictador africano. A moza
que lle facía a voz acompañante íalle a xogo.
Levaba outros leggins escintilantes, con bandas de purpurina negra,
verde, amarela e vermella. Dúas choqueiras executando unhas
coreografías propias dunha exhibición de ximnasia
rítmica. Mentres, o DJ, moi sobrio, protexido detrás da
mesa, lanzando de entrada as percusións e efectos de ‘Banboo
Banga’. M.I.A. presentábase ante o público en
estado puro, sen concesións, co primeiro corte do seu último
disco, un tema moi difícil para descubrir en directo. Suor
frío. Un intre de inseguridade e tensión. Viaxar dende
Galiza, ida e volta no mesmo día, para... isto?
‘Bucky
Done Gun’ e ‘Pull Up the People’ viñeron de
seguida ao rescate dos incrédulos. En canto se escoitaron os
samplers máis recoñecíbeis, unha simbólica
minoría de incondicionais sumámonos ao seu recitado:
“pull-up-the-pí-pol---pull-up-the-po-o-r! /
pull-up-the-pí-pol---pull-up-the-po-o-r!!!”. As
complexas produccións do Arular non chegaron a lucir
tanto como deberían no directo, cos baixos demasiado sucios,
perdendo moitos matices. Mais non estabamos nunha audición.
Estabamos nun concerto, para bailar, para enchouparnos da forza vital
que transmite a gran ‘Maya’ Arulpragasam, capaz de
compensar coa súa enerxía calquera limitación do
espectáculo. Cara a metade do concerto tirou perruca e
casquete. Ceibou a cabeleira. Mellor. Moi falangueira co público,
moi coloquial, ‘Maya’ enchía coa súa
presenza o escenario baleiro, percorréndoo dunha banda a
outra, rubindo polos altavoces laterais, descolgándose polos
dianteiros... Do Arular tamén interpretou ‘Sunshowers’
e ‘10 Dollar’, o mellor do seu repertorio, pero o
concerto estaba centrado nas cancións do Kala, o álbum
que ía sacar á venda apenas unha semana despois.
Escoitar
novos temas en directo sempre causa estrañamento, á
marxe da súa calidade. Algúns, como ‘Jimmy’,
fíxéronse difíciles de encaixar. A outros, como
‘World Town’ ou ‘20 Dollar’, o directo non
lles fixo moita xustiza. Mellor quedou ‘Paper Planes’,
aínda que non se distinguise case o sampler de The Clash,
afogado polos disparos. Os singles si que funcionaron: ‘Bird
Flu’ tivo unha estrea portuguesa máis que digna, e
‘Boyz’ demostrou que o presente de M.I.A. inclúe
tamén moito futuro. A despedida, como non podía ser
doutro xeito, foi con ‘Galang’, o seu primeiro e
incombustíbel single, pura munición incandescente desta
guerrilleira tamil, sen prexuízos para botarse ao público
e deixarse suxeitar de costas mentres cantaba o mantra final. O
escenario faríaselle grande, pero o tempo quedoulle curto.
Babyshambles:
Pete Doherty é un bo compositor de cancións pop,
tan bo como impresentábel sobre o escenario. Será Kate
Moss, serán as drogas, serán os tabloides. Será
el así. Un tío pagado de si mesmo. Difícil non
cabrearse co menor dos seus xestos. Nada peor que deixarse ver para
que o público te adore cando aínda te están
preparando o escenario. Daquela non só recibía
aplausos. Tamén insultos. Merecidos.
Logo, sen
facerse agardar en exceso, saíu a tocar. Desta vez, os
Babyshambles eran tres. Doherty á guitarra, Drew McConnell no
baixo e Adam Ficek á batería. Vestían con
elegancia: Longos gabáns negros, pantalóns de pinzas,
americanas, camisas brancas. Nos primeiros temas resultou que Doherty
non estaba tan pasado como de costume, gardaba certa compostura. Ate
que se lle comezou a desprender a banda que lle suxeitaba a guitarra.
Unha e outra vez, en todas as cancións. Tiñan que vir
do staff, en medio dos temas, a colocarlla de novo. Xa non é
un gran guitarrista como para aínda por riba tocar con
atrancos. Ao caérselle, perdía a nota, deixaba de
tocar, ignoraba o desastre e seguía cantando, sostendo nun
acto reflexo desesperado esa maldita guitarra. Nin se lle ocorreu
cambiala sequera.
Doherty
fumaba con rabia, dúas caladas e guindaba o cigarro. McConnell
e Ficek facían o imposíbel por abstraerse dos problemas
do seu líder, mantendo o ritmo sempre aceso, respectando esas
cancións tan ben compostas estragadas no directo polo seu
propio creador. Cando menos, con esa guitarra fuxidía na man,
a Doherty non se lle ocorría guindar o micrófono ao
chan compulsivamente, como fixo o ano pasado en Barcelona. Non estaba
tan rabioso, mais ben só frustrado. Tentaba refacerse, tentaba
cantar. Puña cara de estar matinando “a seguinte
vaime saír ben dunha vez, carallo!”. Tocaron só
corenta minutos, despedíndose cun tema espléndido.
Deixáronnos ansiosos durante outros longuísimos dez
minutos, facéndose de rogar. E volveron saír,
concentrados, ao seu. Seguían cos mesmos problemas, pero
gardaran para o bis o mellor do seu repertorio. Recuperaron mesmo
algunha cancións dos Libertines. Tocaron ‘Can’t
stand me now’, xunguindo forma e contido, fartos todos dese
diaño de Doherty, pero recoñecéndolle o xeito
que ten.
|
|
NOVIDADES
-
08:00 - 13.11.2008
NOVIDADES
FRANC3S
Franc3s
(A regueifa, 2008)
Cando o 18 de maio de 1980 Ian Curtis decide unilateralmente poñer fin á breve singradura musical de Joy Division
pendurándose polo pescozo cunha corda, o deus máis escuro do Valhalla
da música popular fixo vibrar dolosamente as súas cordas vocais,
emitindo un berro nunha frecuencia tan aquelada que só os tímpanos
cunha maior dose de bizarrismo tebroso puideron captalo. Ese
berro multiplicouse en miles de ecos que espallaron interminabelmente a
mensaxe de loito desa deidade pagán polos catro recunchos do planeta.
Así, non podía ser doutro xeito, esa onda sonora vibrou por terras de Bergantiños, e a semente desa vibración áspera, sucia e arriscada agromou nos miolos de Alberto, María e Patuki (tamén chegou a Vilalba) para florecer en Franc3s.
A
evolución metastática destes individuos de fans incondicionais a parte
infinitesimal do universo bizarro fica fosilizada no seu propio nome,
tributo por triplicado á actriz Frances Farmer, á vocalista de The Vaselines Frances McKee e á artista circense Frances O´Connor. María coa batería, Alberto coa guitarra e coa voz e Patuky cos teclados non só homenaxean en cada distorsión a bandas como Surfin´ Bichos, Los Enemigos, The Cramps ou The Jesus and Mary Chain, senón que tratan de enchoupar a súa música das sensacións que lles transmiten as obras de, por exemplo, John Waters, William Burroughs ou Pollock.
Franc3s decidiu por fin dar o grande chimpo ao LP logo de dúas maquetas receptoras de boas críticas e gabanzas a manchea. O seu primeiro disco, Franc3s, está composto por dez temas e foi editado por A Regueifa Plataforma baixo licenza de Creative Commons; pode baixarse de balde en www.aregueifa.net. Tamén se pode adquirir en soporte físico, nunha edición limitada e feita a man a base de papel de lixa e peluche, en Discos Noni´s (A Coruña) e Cosmic Pop Club (Carballo).
Así que xa sabedes, amantes dos sons de ultratumba, do theremin, da escuridade, do veludo, da luz de neon reflectida nas pozas dunha cidade perdida,…, gozade todos do novo de Franc3s, e xa me contaredes.
Ler máis...
-
12:37 - 13.10.2008
NOVIDADES
NOUVELLE CUISINE
De memoria
(Autoeditado, 2008)
O “malo” de ter asinado xoias de pop tan perfecto como Aritmética polar ou Dos torres é a altura
á que deixas o listón para vindeiros discos. Os
herculinos Nouvelle Cuisine corrían o risco de ser vítimas
da calidade que plasmaron no seu anterior disco, o encantador
Autodictado. Por fortuna, os "cocinitas" non se enrrugaron e souberon
partir do ponto onde o deixaron para elevalo aínda uns
centímetros máis, coma uns Sergéis Bubka do pop con pértiga.
Sen perder o seu xa característco
estilo -algo ben dificil de conseguir nunha banda con dúas voces tan diferentes-
percébese nos doce temas que fan parte deste De memoria un
salto cualitativo na produción. Continúan a guisalo e
comelo eles mesmos pero no estudo de gravación a experiencia
nótase e este enriquecemento faise palpable tanto a nivel de
arranxos coma da expansión na paleta de sons e instrumentos (acordeóns, rhodes, sintes...).
O certo é que o son de Nouvelle Cuisine acada con este disco
un novo grau de madurez xa que a incoporación de sintetizador
e caixas de ritmos nalgúns temas e a falla de complexos para
meter guitarras moito máis distorsionadas afástaos do
típico e autolimitado son indie do que beben -La Buena Vida e La Habitación
Roja- explorando novos territorios que a esta altura da película
a verdade é que son de agradecer.
E como non hai bon disco de POP -con maiúsculas- sen unha boa colección de singles, ahi están eles para deixarnos xemas coma Sintonia08, Comunicación no verbal, El imperio roto ou Seremos cajeras... mostras de pop clásico preciosista dese que che queda ecoando permanentemente na testa con só un par de escoitas. A verdade é que resulta incrible que estes talentosos chefs non atopasen unha discográfica que lles editara o disco, por moita crise da industria discográfica que haxa. Neste caso é evidente que xogou máis na súa contra a deslocalización con respeito ao epicentro dos que terían de ser os seus pretendentes. No indie estatal xa se sabe que fora de Madrid e Barcelona vai moito frío. Porén a xogada non lles saiu tan mal, mais ben ao contrario, autoeditando o disco por partida doble, tanto en formato digipack de xeito comercial coma nun formato máis exclusivo: unha camisola que se vende xunto con unha memoria USB con toda a súa discografía. Se non querían caldo, dúas cuncas. E nós, claro, tan felices cun caldo tan cheo de sustancia.
Ler máis...
-
11:20 - 25.09.2008
NOVIDADES
BLOC PARTY
Intimacy
(Wichita, 2008)
A “alarma silenciosa” ca que catro rapaces do East London
decidiron comunicarlle ao mundo a súa existencia non foi tal; resultou
o estoupido xordo do primeiro foguete da alborada, que racha o silencio
da moribunda noite e pronostica xoldra. A partires dese intre máxico
pode gozarse ou non da festa, pero xa non sobrevive no interior dos
participantes esa inicial sensación de sorpresa. A Weekend In The City
convertiuse desde o seu lanzamento na primeira víctima das odiosas
comparacións as que serán sometidos todos e cada un dos traballos que Bloc Party decida facer, aos que xa de saída se lles catalogará como “inferiores a Silent Alarm”. Kele Okereke na voz e na guitarra, Russell Lissack na guitarra, Gordon Moakes no baixo e nos coros e Matt Tong na batería conforman Bloc Party.
Intimacy (Wichita Recordings, 2008), o seu terceiro traballo, veu a luz o pasado 21 de agosto
no seu formato dixital, quedando desde entón pendurado na rede coa
posibilidade de baixalo previo abono do prezo estipulado. Os
interesados en adquirilo no seu formato físico deberán agardar ata o 28 de outubro; neste formato inclúense algúns cortes non presentes no dixital. O disco foi producido por Paul Epworth e Jacknife Lee, quenes xa colaboraran coa banda nos seus anteriores traballos (...)
Ler máis...
-
08:00 - 11.09.2008
NOVIDADES
JUGOPLASTIKA
The 6th is the 7
(Astro Discos, 2008)
Co dos revivals é mellor
non chegar a última hora. De poder escoller, o ideal sería chegar cando a cousa xa despegou pero aínda non invade
masivamente as páxinas da NME e derivados, entrando de cheo no
momento álxido do hype. Como mal menor, non estaría mal
ser dos primeiros, o que sexa con tal de non ser dos últimos
en chegar. Porén, ser pioneiro na recuperción dun son pasado garante certa frescura e non soar clónico pero tamén ten a
desvantaxe de que van ser outros os que desfruten do verdadeiro
recoñecemento. Non se pode ter todo.
E no caso de Jugoplastika dá a impresión de que é exactamente isto último o que lles vai pasar. Asi que é
de xustiza reivindicalos dende xa coma iniciadores dun revival que
aínda está por chegar, o do indie guitarreiro dos
primeiros 90s, con ecos de radio universitaria americana, voces pouco afinadas e producións
precarias de son garaxeiro. Porque no seu último album -The
6th is the 7- non hai banda da época que non faga
acto de presenza dunha ou outra maneira nalgunha das once cancións
que fan parte do disco, dende os Pixies a Weezer pasando por
Pavement, Guided by Voices, e Grandaddy. Un traballo, por certo, maxistralmente
producido por Paco Loco, que demostra ser un auténtico
todoterreno, recreando perfectamente o son suxo dominado polas
frecuencias medias tan característico daqueles tempos dando forma ao que probablemente é o disco galego máis xenuinamente americano de todos os tempos.
Dubido que Kukoc,
Perasovic e Radja escoitasen aos Pixies nos vestiarios pero o certo
é que as coordenadas temporais deste novo son de Jugoplastika teñen
perfecto sentido e danlle coherencia absoluta á estética
do grupo. Iso si, só asimilable en todos os seus matices polos que nacimos
antes dos 80s, as novas xeracións van ter que agardar a que chegue o revival noventeiro -remastigado e actualizalo- para desfrutalo ao 100%. Sexa coma sexa, sempre poderemos dicer o de "pero se isto xa o facían Jugoplastika no 2008".
Ler máis...
-
06:52 - 02.09.2008
NOVIDADES
DEATH CAB FOR CUTIE
Narrow Stairs
(Atlantic, 2008)
Atópome de fronte e a máis de 200 km/h con Narrow Stairs;
o choque é brutal, anaquiños de disonantes melodías dunha beleza
inusual perforan diversos órganos do meu corpo e préñanme as vísceras
dun sotaque agridoce de saudade. Atópome de fronte ante o sexto traballo da banda formada por Ben Gibbard, Chris Walla, Nicholas Harmer e Jason McGerr;
atópome de fronte cunha auténtica delicia de comezo a fin, tanto no seu
formulación como na súa execución, un río que nace e transcorre cara o
mar entre meandros sinuosos e violentas fervenzas.
Nace Narrow Stairs cun corte duns cinco minutos que lembra por veces á primeira canción de Plans, aquela Marching Bands of Manhattan
que nos marabillara, aínda que esta posúe un ton máis sutil. Comeza
amodo para ir acadando maior contundencia segundo pasa o tempo,
apoiados sempre nun enorme baixo (...)
Ler máis...
-
11:34 - 12.05.2008
NOVIDADES
ESQUIOS
Un tipo normal
(Autoeditado Distribuciones, 2008)
Os estradenses Esquíos
deron un xiro importante á banda con este Un tipo normal, o
seu segundo disco longo. A incorporación de Miguel Castro na
voz en sustitución de Fidel Castro -non sei se serán
irmáns- marca en grande medida o seu novo son, moito máis
punk-rock, case alonxado por completo das querencias metaleiras do
seu debut. O certo é que o xiro parece moi meditado xa que a
nova voz -moito máis axeitado para o punk-rock con maior
carrega melódica que fan agora- dálle a Esquios un son
moito máis actual.
Pero non é a voz a
única novidade desta nova etapa. Agora atopamos unha cota
maior de temas cantados en galego e unhas letras, entre o social e o
festeiro, que encaixan mellor co seu estilo e o seu público
potencial. Especialmente agora que contan no seu repertorio con
temasda forza de “A rapa” ou “Galiza festa rachada” -sen
dúbida os dous singles máis potentes do disco- que
prometen ser verdadeiros furacáns ao vivo, cuns retrousos
deses que son carne de pogo. Dous temas, ademais, que incorporan un
par de detalles -aire funk e sección de metais, o primeiro, e
ritmo skatalítico, o segundo- que alén de demostrar a
versatilidade dos novos Esquíos tamén van facer de
efectivo anzol para atraer a novos siareiros á banda.
Ler máis...
-
06:56 - 06.05.2008
NOVIDADES
REM
Accelearte
(Warner, 2008)
Facía xa catro anos que a banda de Athens non daba sinais de vida; foi por aquel entón cando publicaron o deostado (inxustamente baixo o meu criterio) Around the Sun. Por fin en abril de 2008 saíu á luz Accelerate, anunciado polos iluminados e entendidos como “a volta as súas orixes”. ¿Pero iso non o fixeran xa con Monster? ¿non se volvera de novo a falar do mesmo cando saíron New Adventures in Hi-Fi e Up? en resumo, máis peras mentais de flipados ou pura estratexia de marketing por parte da Warner (ou ambas cousas, claro) (...)
Ler máis...
-
11:53 - 17.04.2008
NOVIDADES
DELUXE
Reconstrucción
(Virgin, 2008)
Reconstrucción é o quinto disco do coruñés Xoel López, que saíu á luz o pasado 18 de marzo, aproximadamente un ano despois do lanzamento de Fin de un Viaje Infinito, o seu anterior traballo. O álbum ofrécenos dez temas inéditos e cinco remesturas das cancións
que foi publicando mes a mes en internet ao longo do 2007. A primeira
edición desta Reconstrucción, limitada ás súas 5.000 primeiras copias, traerá a maiores un DVD que inclúe imaxes en directo do Piano Bar Sessions, os tres vídeos de Fin de un Viaje Infinito e parte do concerto (unha hora e media) que Xoel ofreceu o 24 de novembro de 2007 en La Riviera, acompañado de xente como Josele Santiago, Eva Amaral e Juan Aguirre de Amaral, Amaro Ferreiro, Eladio Santos ou Julián López do programa Muchachada Nui.
No audio deste DVD inclúense quince temas máis, compostos por versións
acústicas, maquetas, as tres “cancións do mes” non incluídas no CD e
catro temas do directo en La Riviera (...)
|
RSS feed Comments
según a RAE:
bizarro, rra.
(De it. bizzarro, iracundo).
1. adj. valiente (‖ esforzado).
2. adj. Generoso, lucido, espléndido.
FRANC3S molan trogollón!
bicos pra eles