PRIMAVERA SOUND 2008
29, 30 e 31 de Maio de 2008
Barcelona, Parc del Fòrum
Menos xente ca outros anos para un cartaz tan atractivo (en teoría)
coma o doutros anos. Dos grandes nomes, algúns cumpriron e
outros non tanto. A xulgar polo escrito noutros medios, o dobre
concerto de Portishead foi o acontecemento desta edición,
un sentir común que non se discute, mais que cómpre
contrastar con outros grandes momentos, se cadra máis valiosos
no plano musical: o directo crúo e xenial de Shellac, o
humor e o espectáculo de Devo, o recital de electrónica
avanzada de Animal Collective ou o maxisterio flamenco-noise
de Enrique Morente e Lagartija Nick. Entre as decepcións,
uns Public Enemy avellentados, unha Cat Power falta de
voz, e un Rufus Wainwright engruñado ao que se lle fixo
grande tanto escenario para un Solo Tour. Os descubrementos,
na era de myspace e do emule, non foron moitos, nada
comparábel á revelación do ano pasado dos
excelentes Battles. En liñas xerais, dende o máis
novo (o hype da tempada: Vampire Weekend) até o
máis vello (o dignos retornos de The Sonics), tivemos o
pracer escoitar unha mostra bastante satisfactoria dun ínfimo
fragmento do panorama musical, onde mesmo houbo oco para a
representación galaico-catalana: Manos de Topo. Pasen e
lean, sen prexuízo, que de todo se aprende:
Xoves 29.05.08
Public Enemy
A. L. Vinte anos despois, os temas de It
takes a nation of millions to hold us back, seguen queimando,
potentes e rabiosos. Vinte anos que trataron mellor á
música que aos músicos. Primeira alarma: Chuck D e
Flavor Flav fixéronse agardar máis dun cuarto de hora,
encaixando nese tempo unha actuación sorpresa de Bomb Squad
que lles restaría os minutos necesarios para completar o seu
repertorio. Segunda alarma: ‘Bring the Noise’, ‘Don’t
believe the Hype’ e ‘Cold Lampin with Flavor’
soaron moito máis frouxos do que deberían, coma se
estivesen ralentizados. Ameaza de catástrofe?
Non, o sangue non chegou ao río. Os dous MCs foron recuperando
o flow: non faltaron as consignas políticas de Chuck D
(“Fuck United States!”) nin as extravagancias de
Flavour Flav, fiel ao seu vestiario rechamante, incluída a
dentadura dourada e o peluco diamantino. A partir de ‘Terminator
X to the Edge of the Panic’ o concerto gañou en
intensidade. Os temas fóronse enlazando con solvencia até
chegar a ‘She watch Channel Zero?!’, mais o problema foi
que daquela, por mor do retraso inicial, xa estaban a piques de
converterse en cabaza. Faltaba un tercio do disco, mais o horario
obrigoulles a enfiar a traca final, culminada coa mítica
‘Fight the Power’.
Houbo que conformarse: a interpretación en directo de It
takes a nation of millions to hold us back ficou moi lonxe de
igualar a súa forza orixinal, quizais por tentar imitar todos
os seus detalles, dispostos na mesma secuencia coma se fose un guión
pechado. Case sempre, e aínda máis tratándose de
hip-hop, os mellores concertos son aqueles que transforman as
cancións ante o público e non os que tentan calcar as
gravacións. Ao tentar reproducir aquel disco ao milímetro,
Public Enemy caeron nunha trampa publicitaria. Sobroulles fórmula
e faltoulles impacto.
Portishead
A. L. Un calafrío percorreu o público cando
arrincaron as percusións de ‘Silence’, o primeiro
corte de Third. Logo, a voz desconsolada de Beth Gibbons
fíxonos un nó na gorxa. Os seus laios en directo soan
aínda máis desesperados ca nos discos. Durante a hora
que seguiu, tanto ela coma nós tiñamos que tragar
saliva para recuperar os folgos despois de cada descarga emocional. A
tristura saudosa dos tempos do trip-hop converteuse agora nunha
xenreira case post-punk: o pasado e o presente dunha música
sempre empática.
Tras ‘Silence’ veu ‘Hunter’, tamén do
Third, e xusto despois recuperaron ‘Mysterons’, o
primeiro corte do Dummy. Un desaxuste inicial entre os sons
graves e oa agudos desluciu o comezo, mais o problema xa case estaba
amañado para cando chegou ‘The Rip’. Unha vez
afinada a maquinaria, tanta expectación atopou premio: a
beleza lánguida de ‘Sour Times’, ‘Over’
ou ‘Glory Box’ deixounos pampos, para de seguida
reaccionar ante as arroutadas industriais das últimas
cancións, moitas delas interpretadas con sorpresas: o inferno
mecanicista de ‘Machine Gun’ redimiuse grazas a unha
inesperada colaboración de Chuck D, e ‘Threads’
soou máis contundente ca nunca cunha Beth Gibbons desfacéndose
de rabia ante o micrófono. O concerto pechouse con ‘We
carry on’, mais o seu punto culminante foi, quizais, a espiral
envolvente de ‘Cowboys’. Por pedir, faltou ‘All
Mine’, mais iso se cadra xa é esixir de máis a
quen se entregou por completo.
Ao día seguinte, venres, o trío de Bristol repetiu este
mesmo concerto coa perfección acústica do Auditorio do
Fòrum, mais desta vez para un público restrinxido.
Había que pagar dous euros só pola reserva de praza,
nunha manobra mesquiña do festival para ampliar os seus
ingresos, que logo non deu máis ca problemas á hora
acceder á sala. A idea era que fose unha actuación
diferente, mais seica os organizadores se esqueceron de clarexarllo á
banda na letra pequena. Ao final, os mesmos temas igualaron a emoción
da véspera, con mellor son, mais tamén a maior prezo.
De
La Soul
A. L. Ritmos enlatados para uns MCs efervescentes. Posdnuos,
Trugoy the Dove e Pasemaster Mase ían rotando entre os platos
e a lírica, entrando e saíndo das cancións
segundo lles cadraba, argallando regueifas entre as dúas
metades do público, sempre con humor, con moito saque para
darlle vida a unhas cancións que, sen eles, non eran máis
ca un esquelete de samples. Tras vinte anos xuntos seguen
recuncando nos temas do seu primeiro álbum, 3 Feet High and
Rising, mais esa noite, ao contrario ca Public Enemy, ‘My,
Myself & I’ ou ‘The Magic Number’ soaron en
presente, sen reconstruccións nostálxicas, con gags
diferentes (un exemplo, calzaron a letra de ‘Like a Virgin’
na metade de ‘The Magic Number’). Gran festa con pouco
máis ca o seu flow, todo actitude, aforrando os
problemas de son das instrumentacións complexas.
Vampire
Weekend
A. L. Houbo un detalle anómalo durante a actuación
de De La Soul: había máis espazo do habitual para
bailar ao pé do escenario. Onde estaba todo o público
que ateigara o concerto de Portishead? Abducidos polo enésimo
hype: unha banda neoiorquina que, en teoría, cruza as
composicións de Paul Simon cos ritmos do afro-pop. Soaban
realmente a iso? Ben, a min parecéronme máis ben uns
epígonos americanos de The Libertines, cuns animados punteos
de guitarra que tanto podían lembrar a Fela Kuti como a The
Pogues. En fin, éche o mesmo. Cando xorde un grupo novo todo é
unha sopa de referentes. A leria é que soaron bastante mellor
que a media do festival. E o máis importante: nunca vira a
tantos guiris dándoo todo cunhas cancións que non teñen
nin un ano, cantándoas de memoria, bailando desaforados. Non
nego que teñan o seu interese, mais por min: Don’t,
don’t, don’t don’t don’t believe the hype!
Venres 30.05.08
Nick
Lowe
T.3 Nick Lowe voltaba a Barcelona despois de dez anos
presentando un dos mellores discos do ano pasado, At My Age.
Abriu en solitario con ‘People Change’ e ‘Soulful
Wind’, antes da saída da banda. Xa co conxunto sobre as
táboas, o británico desgranou unha serie de temas
procedentes dos seus catro últimos discos, con contadas
referencias ao pasado coma ‘When I Write The Book’,
‘Cruel To Be Kind’ ou ‘What's So Funny About
(Peace, Love and Understanding)’ como traca final. Malia o
sinxelo da proposta, o británico atinaba unha e outra vez
pasando da nostalxia dun ‘Long Limbed Girl’ á
épica de ‘Indian Queens’. O seu son actual
permítelle pasar do blue-eyed soul ao country, o folk e o
blues, demostrando ter aprendida a lección do que fora o seu
sogro, o gran Johnny Cash, quen precisamente fixo uha inolvidable
versión do tema de Lowe ‘The Beast In Me’ para o
seu American Recordings. Nick reservou esta estremecedora peza
para tocala en solitario no primeiro bis, nun dos momentos máis
emocionantes de todo o festival. Un concerto soberbio, tal vez o
mellor do venres, que amosa a un gran compositor e intérprete
en en actual estado de gracia.
The
Sonics
A. L. Labios partidos, móbiles polo chan, remuíños
de fans enaxenados... A entrega dalgúns espectadores
contrastou coa frialdade doutros: hai quen se aburriu, hai a quen os
aldraxou definíndoos como unha puta orquesta. Certo que
soaron limpos, nada punks, case nin garaxeiros: en corenta anos cando
menos aprenderon a tocar. Mais tiñan ao seu favor un
repertorio incandescente. Ogallá todas as orquestas fixeran
versións coma eles, húmidas e suorosas lembranzas dos
anos cincuenta e sesenta: ‘Money (That’s what I want)’
entrou de segunda, ‘Night time is the right time’ quentou
o ambiente e ‘Have love will travel’ desencadeou unha
apoteose colectiva.
Emboscado detrás dunha muralla de teclados, Gerry Roslie
cantaba sen deixarse ver. O traballo de front-menIt’s Only
Rock’n’Roll (But I Like It).
correspondíalles a medias a Rob Lind (ao saxo) e a Andy Parypa
(á guitarra). A forza púñaa case máis o
público ca eles, algo sorprendidos ante o desfase das
primeiras liñas. Para o final reservaron ‘Louie Louie’,
a canción que todos queriamos escoitar, aínda que
daquela xa estaban lanzados a rescatar os seus mellores temas: tras
as notabeis ‘The Hustler’ e ‘Strychnine’
chegou o intre de ‘Psycho’ e ‘The Witch’,
dúas pezas inmensas que soaron a pleno rendimento. Nin punk
nin garaxe nin lerias.
Bob
Mould Band
A. L. Atrapado nos horarios entre The Sonics e o segundo
concerto de Portishead, Bob Mould tivo que facerse valer a base de
ruído. Semella un truco sinxelo, mais non era un ruído
calquera: era o ruído máis nítido que se
escoitou en todo o festival, con diferenza. Os trallazos compulsivos
da batería eran tan precisos como calquera melodía de
Portishead, só que a moitísimos decibelios máis.
Dese magma eléctrico de guitarras distorsionadas foron
emerxendo algúns temas de Sugar e, sobre todo, moitos clásicos
de Hüsker Dü, con ‘New Day Raising’ como
despedida heroica. Lonxe de xubilarse, Bob Mould mantén
intacta a potencia do seu directo. Que sexa por moitos anos.
Devo
A. L. Maceteiros vermellos invertidos na cabeza (os seus
sonados cubículos de enerxía) e uniformes de
plástico amarelo. Acenos robóticos. Vídeos
introductorios escarallantes. Fieis á súa estética,
estes estrañabeis cincuentóns seguen ofrecendo un
espectáculo lúcido e lúdico ateigado de grandes
cancións: ‘Girl U Want’, ‘Uncontrollable
Urge’, ‘Whip It’, ‘Mongoloid’, ‘Freedom
of Choice’, e, por suposto, a grandiosa ‘Jocko Homo’.
Cando Mark Mothersbaugh pregunta iso de “are we not men?”
segue tendo a todo o público respondéndolle a berros
“we are devo!!!”.
Nun primeiro bloque, máis new wave, fixeron a parodia
dunha distopía industrial de discapacitados psíquicos.
Logo, cun pseudo-striptease premeditadamente badoco, Mothersbaugh foi
arrincando anacos das bolsas de lixo que cubrían aos seus
compañeiros para revelar un novo uniforme: camiseta negra e
pantalón curto a xogo propios dun equipo de fútbol de
obreiros prexubilados. Comezaba daquela o segundo bloque, máis
post-punk, con guitarras en troques de sintetizadores, mantendo a
batería sempre en primeira liña
Á cita non faltou nin o seu icónico Booji Boy, a
regresión infantil na que se encarnou Mothersbaugh na última
peza, cantando con voz aguda baixo a súa máscara. A
esas alturas da noite xa lle estaban pisando o horario a outros
grupos, de xeito que a organización decidiu cortar o son
deixando toda esa feira sobre o escenario, algo nunca visto antes nin
neste nin en ningún festival. Ao comezo, os de Devo nin se
enteraron. Seguiron tocando. Logo, cando souberon o que pasaba,
insistiron sen electricidade, só coa forza da súa
batería e o pouco que se escoitaba dos seus amplificadores. Ao
final gañaron o pulso. Devolvéronlles o son e puideron
rematar o tema.
Ver a Mothersbaugh facendo todas estas paridas é absolutamente
impagábal, e máis á súa idade, co seu
bandullo de bocoi e os lentes de nerd irredento. Canto máis
vello vai máis gracia ten. Algunhas críticas
queixáronse de que este show foi idéntico ao que
deran hai un ano no Sónar, mais tamén Portishead deron
dous concertos idénticos e as mesmas críticas non
deixaron de gabalos. Hai tempo que o repertorio de Devo está
ancorado a finais dos setenta, mais a súa interpretación
mantense no presente, sexa de 2007 ou de 2008. Non caduca, en todo
caso de-evoluciona.
Cat
Power
A. L. Ningún tema do You Are Free
nin do Moon Pix. Nesta tempada, Chan Marshall só
olla ao pasado para facer versións, e non demasiado ben a
xulgar por este concerto. Os seus directos teñen sona de ser
desastrosos por mor dun medo escénico sempre hipersensíbel,
mais desta vez fallou algo máis simple: o son. Nin os Dirty
Three como banda de acompañamento puideron salvarse do
naufraxio. Chan Marshall compareceu nun avanzado estado etílico
que limitou o alcance da súa voz, sobre todo cando tentaba
cantar soul. Como virtude, cómpre lembrar que encheu escenario
só coa súa presenza, a base de moventos erráticos,
entregándose en cada tema malia que os resultados non a
acompañasen. Iso dáballe igual. Nese sentido, foi un
concerto punk. O problema foi que o importante, a música,
fallou.
A súa versión de ‘(I Can’t Get No)
Satisfaction’ resultou penosa, e aínda máis para
os que viñamos de escoitar a de Devo. As cousas non melloraron
nin con ‘Metal Heart’, e nin sequera con ‘The
Greatest’. Para maior escarnio, ocorréuselle facer unha
versión bilingüe dalgo que difícilmente
recoñecimos como ‘Angelitos Negros’. No derradeiro
tema até se lle escoitou un sospeitoso “sorry”
que non estaba na letra orixinal... En fin, por non facer sangue,
deixémolo en que foi o mellor peor concerto que vin na vida...
aínda que quizais debería ter ido a ver a Juan Atkins,
o padriño do techno, que a esa mesma hora sentaba cátedra
noutro escenario como Model 500.
The
Go! Team
A. L. Non porque Ian Parton, o guitarrista, dea un chimpo de
dous metros cada catro notas vai soar mellor o seu instrumento. Unha
regra así é sinxela de comprender e, con todo, o
directo de The Go! Team contradi esta caste de proposicións
lóxicas. A súa enerxía refuta calquera dogma.
Eles pásano ben tocando, e tanta ledicia vólvese
contaxiosa. O seu concerto foi, con permiso de De La Soul, a maior
festa destes días. Como non soltarse con
‘The Power Is On’ ou con ‘Bottle Rocket’? The
Arcade Fire pode tremer polo seu trono indie se os seis de
Brighton perseveran nesta fórmula, máis compenetrados
ca un grupo de krautrock: en primeira liña contan cunha
vocalista sobrada de flow (Ninja) e a unha multiinstrumentista
virtuosa (Kaori Tschida: toca os teclados, a guitarra, a batería,
a melódica e mesmo canta), e logo da retagarda xa se encarga
Ian Parton, todo un cerebro esculpindo melodías. Con eles, o
pop non ten porqué ser triste.
El
Guincho
A. L. Tropicalismo electrónico ou house borralleiro?
Pablo Díaz-Reixa transformouse en home orquesta para defender
de madrugada o seu Alegranza, equipado segundo o modelo Panda
Bear: sampler, timbal, baqueta e micrófono para tocar
todo á vez, cunha man atenta á percusión, outra
aos pregravados e a voz proxectada cara adiante. Dúas
pantallas ateigadas de palmeiras multicolores tapaban o baleiro do
escenario. Punto a favor: os seus ritmos en bucle non impediron
distinguir os temas do disco, comezando por ‘Antillas’ e
chegando ao punto álxido coa proclama final de ‘Cuando
Maravilla Fui’. Punto en contra: ao día seguinte, Animal
Collective deixaron ben claro nun só tema de onde procedía
toda esta leria do tropicalismo electrónico. Á marxe
dos debates sobre a orixinalidade da proposta, El Guincho
desenvolveuse bastante ben en directo, animando a noite sen caer na
rutina dun DJ. Cando freou o seu caleidoscopio até lle pedimos
un bis: deixáronlle dous minutos para agasallarnos con
‘Palmitos Park’. Proba superada. Agora, a triunfar. Ten
moito mundo por diante.
Sábado 31.05.08
Mary
Weiss of The Sangri-Las
T.3 O de Mary Weiss é un dos regresos aos escenarios
con máis credibilidade dos últimos anos. A estas
alturas non debera de dudarse que as Shangri-Las foron o mellor dos
girl-groups, tanto en repertorio como en actitude surxido nos anos
sesenta. Unindo isto ao tremendo disco de debut que a norteamericana
editou xunto a Reigning Sound o ano pasado, Dangerous Games, a
presenza o sábado no Auditori era obrigatoria. A ausencia das
irmás Ganser non se botou en falta en ningún momento xa
que a excelente banda de acompañamento (con membros de
Reigning Sound, Smithereens e Cracker) estivo á altura tanto a
nivel instrumental como nas voces. No
extraordinario repertorio non faltaron as referencias o seu pasado, e
unha por unha foron caendo ‘Remember (Walking In The Sand)’,
‘Out In The Streets’, ‘I Can Never Go Home
Anymore’, ‘Give Him A Great Big Kiss’ e ‘Leader
Of The Pack’. Como complemento, os mellores temas do seu disco
en solitario coma ‘My Heart Is Beating’, ‘Don't
Come Back’ ou ‘Heaven Only Knows’.
Okkervil River
A. L. Concerto de americana ás sete da tarde,
quentando a un público que debecía por prender de novo.
Un cantante con camisa, con ganas de entregarse. Resultado: camisa
suada polas costas e polas axilas, e boa música para reclutar
novos fans. A ter en conta: a súa versión
resultona de ‘Sloop John B’, de The Beach Boys, e os seus
temas estrela, de ‘Our Life Is Not a Movie or May’ a
‘Hand To Take Hold On The Scene’. Non houbo
queixa, un bo comezo. A descubrir.
Young Marble Giants
A. L. Minimalismo instrumental para voz suave, uns
ingredientes moi sutís co auditorio como escenario axeitado.
Mágoa que as restriccións de acceso fixeran chegar
tarde á metade do público: a intimidade da actuación
viuse continuamente perturbada polas figuras cambaleantes que
procuraban unha cadeira na escuridade. Mentres, no escenario, os
irmáns Moxham executaban con extrema nitidez os seus fermosos
diálogos de baixo e guitarra, coa voz de Alison Statton
deslizándose sobre eles. O exiguo da súa obra limitou
este concerto ás cancións do Colosal Youth,
distribuídas en diferente orde. Nada que obxectar: foi un
pracer escoitar a beleza de ‘Searching for Mr. Right’,
‘Cakewalking’, ‘Wurlitzer Jukebox’ ou
‘Constantly Changing’, esta última con Statton
subindo a voz nunha octava, composicións moi orixinais que
nunca envellecen, sobre todo se os seus responsabeis as recuperan con
tanto agarimo.
Stephen Malkmus & The Jicks
A. L. Joanna Bolme deixou as cousas claras cando preguntou
cara a metade do concerto se o seu baixo estaba demasiado alto.
Indefinición xeral. Algunhas mans acenaron que estaba ben. Por
ela mellor, tanto lle daban os acoples iniciais. Niso consiste a
low-fi. Se aparentemente soa mal é porque ten que soar
así. Por sorte os acoples desapareceron, sen estragar esta
actuación nada nostálxica do ex-líder de
Pavement. Sen vivir de rendas, Stephen Malkmus luciu os temas do seu
notábel Real Emotional Trash, intensas jam sessions
nos que as melodías evolucionan do pop ao noise en
capas ben enlazadas, sen cambios de ritmo facilóns. Quen bota
de menos a Pavement escoitando ‘Baltimore’ ou ‘Out
of Reaches’? O peche con ‘Real Emotional Trash’, o
tema homónimo do disco, foi toda unha exhibición de
creatividade compositiva e dominio instrumental. Moita entrega, con
indicios evidentes de alcolismo vespertino (aínda eran nove da
noite).
Como anécdota, un reencontro: agachada trala batería,
Janet Weiss volvía a Barcelona dous anos despois da súa
actuación coas defuntas Sleater-Kinney. Malkmus é sen
dúbida un carismático front-man, mais na súa
banda tampouco acepta chaíñas, aínda que se lles
acople o baixo.
Throbbing
Gristle
T.3 Había moitas expectativas por ver se o presente de
Throbbing Gristle estaba a altura do seu pasado. A tráxica
morte de John Balance acabou para sempre con Coil, e fixo que Peter
Christopherson aceptara a oferta de reunión dos seus
ex-compañeiros o ano pasado. O seu disco de retorno, Part
Two: The Endless Not foi recibido con opinións moi
encontradas e polémicas, ben celebrando a volta dun dos grupos
máis transgresores dos últimos trinta anos, ben
calificándoo de estéril e artificioso. En Barcelona os
de Genesis P-Orridge decidiron confrontar o seu presente e o seu
pasado cun espectáculo con dúas partes ben
diferenciadas. A primeira metade, adicada ao máis recente da
súa traxectoria, foi solemne e escura, dominada polos sons
computerizados e industriais de Christopherson e as intervención
de Genesis á voz e o violíon eléctrico. A
segunda parte, máis demencial e cercana aos Throbbing Gristle
do 77, viuse acompañada por antigas proxeccións vídeos
de castracións e escenas sadomaso. Espectáculo
impactante, pero máis monótono e menos transgresor do
que cabería esperar.
Morente Omega con Lagartija Nick
A. L. Camarón abriu o flamenco ao jazz e ao rock, e do
seu exemplo saíron novos cruces co blues (Pata Negra), co pop
(Kiko Veneno), e mesmo co noise: Enrique Morente é o
cantaor que hai doce anos se atreveu a gravar con Lagartija
Nick un experimento como Omega, unha arriscada proposta onde
os seus queixumes podían cantar a Federico García Lorca
e a Leonard Cohen cunha treboada eléctrica como acompañamento.
O directo deses temas non desemereceu tanta audacia. A voz de Morente
segue sendo capaz de calquera cousa, impoñéndose con
autoridade a tantos decibelios.
Un comezo a capela deixou ben claro o substrato flamenco, engadindo
algún tema novo. Logo, palmas e guitarras crearon o ambiente
axeitado para os versos de Federico. Só tras quince minutos
entrou Lagartija Nick, ao fondo, para amplificar o volume: as súas
tremendas descargas de distorsión fixeron da interpretación
de ‘Omega’ ou de ‘Vuelta de Paseo’ dous
intres sinalados deste festival. A maiores, as versións
flamencas de ‘First we take Manhattan’, ‘Hallelujah’
ou ‘Take this waltz’ pervertiron felizmente o legado de
Cohen. Un concerto impactante, á altura daquel fabuloso
monumento discográfico.
Shellac
A. L. Tres amigos xúntanse para tocar no seu tempo
libre. Deciden montar un grupo. Sería un de tantos se eses
amigos non fosen uns cotizados productores musicais. Hai dous anos,
no mesmo Primavera Sound, puxeran en pé a todo o Auditorio do
Fòrum, esnaquizando a barreira entre público e
artistas, nun dos mellores concertos que se lembran neste festival.
Mais daquela non traían ningún novo álbum...
Alquimistas do son, Steve Albini, Bob Weston e Todd Trainer volveron
presentarse coa súa clásica formación frontal: a
guitarra do primeiro á esquerda, o baixo do segundo á
dereita, e a batería do terceiro xusto no centro, como núcleo
para unha chea de gags: dende os pratos que soan só un
segundo antes de que Albini e Weston os deteñan até a
desmontaxe completa deste instrumento como fin de festa. Imaxinación
e creatividade para potenciar unhas cancións que trascenden o
hardcore, achegándose no seu espírito pouco menos que
aos experimentos de Fluxus ou á música culta de Steve
Reich ou Karelheinz Stockhausen.
As cancións de Excelent Italian Greyhound melloraron
aínda máis o seu directo. ‘Steady as She Goes’
e ‘Be Prepared’ transmitiron tanta enerxía como
‘My Black Ass’ ou ‘Prayer to God’, mais o
tema clave foi a inmensa ‘The End of Radio’, unha
performance xenial con Trainer paseando a caixa da súa
batería adiante e atrás do escenario, Albini
desbarrando como un locutor alucinado (esponsorizando mesmo a Martina
Navratilova) e Weston sostendo toda esa estructura con poderosas
liñas de baixo. “This microfone
turns sound into electricity. Can you heard me now?”. Si,
Steve, oímos e apreciamos: unha musculosa sinfonía de
pausas e distorsións que continúa a ser un dos grandes
directos do presente.
Tindersticks
A. L. Cambios na formación e lanzamento de novo disco.
Rematadas as aventuras en solitario, Stuart Staples, Neil Fraser (na
guitarra) e David Boulter (na percusión) recuperaron o seu
vello grupo e presentaron en directo as cancións de The
Hungry Saw, case sen olladas ao pasado. Bo son e bastante rutina:
a voz lánguida de Staples xa non emociona coma antano,
tributaria dos mesmos trucos, aínda que o recurso aos
crescendos dramáticos lles segue funcionando, moito
mellor cando introducen ventos (sobre todo a trompeta) que cando
abusan do cuarteto de corda. En liñas xerais bastante dignos,
mais lonxe do que foron. Prescindir de tres membros da banda orixinal
pasa factura.
Animal Collective
A. L. Sen concesións: electrónica avanzada sen
ceder ante os formatos pop. Nada de dúas
estrofas-ponte-e-estribillo. No seu lugar, capas superpostas de
decorados sonoros listos para acoller aloumiños vocais. Co
escenario sempre a contraluz, os trebellos de Geologist e Panda Bear
semellaban dous altares consagrados a maior gloria da música
experimental. Entrambos, a silueta saltarina de Avey Tare, alternando
entre guitarra e teclados, sempre co micrófono disposto.
Faltaba Deakin, de ano sabático tralo Strawberry Jam,
unha ausencia que obrigaba a ollar cara adiante, prescindindo dos
temas máis accesibeis. Botouse de menos a excelente ‘Winter
Wonder Land’, mais o concerto ía noutra liña. Só
dúas licencias: a bandada de paxaros dixitais de ‘Peacebone’
deixouse escoitar tralo primeiro cuarto de hora, nunha longa
introducción antes de que Avey Tare arrincase coa súa
letra, e moito máis tarde, case no remate, soaría tamén
‘Grass’, o máis semellante a un single que
había no Feels.
A expectación creada ao pechar o escenario principal esvaeceu
no seu segundo tema: fuxida masiva de ouvidos convencionais ante os
primeiros bucles de ‘Comfy in Nautica’, un fermoso
agasallo de Panda Bear ao directo da súa banda. Neste concerto
críptico, máis ca presentar o recente Strawberry
Jam, estes Beach Boys electrónicos xa estaban anunciando
un inminente (e moi atractivo) novo álbum, interpretando media
ducia de temas inéditos. Despedíronse coa abraiante
‘Brother Sport’, un tema construido sobre unha base
tropicalista que delata a orixe de toda a música de El
Guincho. Visionarios ou obstusos, Animal Collective fixeron honra á
súa sona cun concerto composto por emocionantes pasaxes
ambientais que sinalan unha posibel dirección para a música
popular máis creativa deste século. Grandes. Enormes.
Simian Mobile Disco
A. L. A New Rave está maldita neste festival. O
ano pasado, os Klaxons cancelaron a súa actuación. Case
mellor, así puidemos apreciar nun dos escenarios principais ao
grupo revelación do ano, os extraordinarios Battles. Desta vez
non houbo tanta sorte. Algo lles pasou aos intrumentos de Simian
Mobile Disco durante a viaxe e tiveron que improvisar unha sesión
de DJs. O vello truco de “España Kiere Kaña”.
Para gustos: ‘It’s the beat’, ‘Hustler’
ou ‘Tits & Acid’ son temas bastante resultóns
para o baile desinhibido, mais tanto ten estar nun festival, nunha
discoteca, ou na túa propia casa se os estás escoitando
nunha gravación. Daquela, a festa depende de cada un, das
ganas que teña, e non do ben que pinche o DJ, sexa quen sexa.
Con todo, a diversión durou pouco: a treboada que levaba
ameazando durante todo o festival caeulles finalmente a eles.
Domingo 1.06.08
Manos de Topo
A. L. Trala treboada da véspera, resultou pracenteiro
despedirse nun serán soleado, entre as palmeiras do Parc del
Escorxador. Alí, con moita retranca, a banda galaico-catalana
aireou as súas miserias sentimentais ante un público
cómplice, familiares incluidos. Soaron ben, aínda que o
teclista pedise máis teclados por boca dun cantante que
supostamente estaba afónico. Con ou sen problemas nas cordas
vocais, iso non lle impediu insistir no seu rexistro histriónico,
todo un desafío co que hai que apandar se se quere apreciar a
música do grupo. Queda ben ou queda mal esa voz paródica
de debuxos animados? Custa afacerse a tanto exceso choromiqueiro,
mais ten o seu aquel. Nestes primeiros temas é case a sinatura
do grupo, coma a táboa de planchar que sostén o
xilófono e o teclado. Novidades: unha violinista para
(supostamente) “darlles clase” e (máis ben)
maquillar tanta misoxinia encuberta. Falar de desamor ten os seus
riscos: non todas as sensibilidades transixen a pornografía
emocional, por moi ben escrita que estea. Mellor cando vai acompañada
dun bo fondo sonoro, coma neste caso. Agora, do Primavera a
Benicàssim (e ao Artenativa, e ao Lolapop...), medrando en
fans. Se neste estado algo sobra son os resentidos melancólicos.
Con tanta abundancia, Manos de Topo teñen a quen dirixirse.
Gustarán.
Tags: PRIMAVERA SOUND |
RSS feed Comments
