|
UN GALEGO NA FEIRA INTERNACIONAL DO DISCO |
|
|
|
|
MUSICA
|
|
Escrito por Vincent Jalo
|
|
Mércores, 21 de Febreiro do 2007 |
O pasado 10 e 11 de novembro celebrouse no Palau Sant Jordi de Bacelona
a Feira Internacional do Disco. En xeral percuro os meus prezados
tesouros ou ben en tendas e mercadiños de segunda man ou ben na rede,
xa sexa Ebay, Todocoleccion.net, Gemm ou Musicstack, pero xa que me
coincidu de estar na cidade condal (Ay amor me tratas muy mal! síntoo
non me puiden conter...) pois decidin pasar por ali a ver que se cocía.
Xa na entrada, a primeira na fronte. Cobraban seis euros por entrar.
Iso xa me descolocou, como me van cobrar por entrar a mercar nun sitio?
Entrarías a mercar no Froiz se che cobrasen por entrar? á miña cabeza
viñeron de súpeto os infindos tópicos centralistas sobre a relación de
amor dos cataláns coa pela.
En fin, xa que estaba alí había que tirar para dentro, polo menos
andaría sobre as mesmas táboas nas que no seu día caeu a suor de Audie
Norris, aquel ídolo da infancia. O que está claro é que para os
organizadores é un negocio redondo tendo en conta que por ali pasaron
25.000 persoas en tres días. Botade as contas e tomemos nota. A
partires de agora 6 euros a cada turista por entrar na catedral de
Santiago, 12 por abrazar ao Apostolo e 24 por dar os croques. A ver se
imos ser os únicos parvos.
Di Brett Milano no seu máis que recomendábel libro Vinyl Junkies que o
coleccionismo enfermizo se dá principalmente en homes porque temos o
nivel de serotonina baixo, algo que non soe acontecer nas mulleres, e
acumular cousas con algún denominador común -sexan discos, libros,
moedas, selos, cadros ou pelos da cona coma facía o Marques de
Leguineche de Berlanga- nolo sube. Pois non sei, pode ser. O certo é
que entre os asistentes a presenza masculina con relación ás mulleres
era de mil a un. E fico curto. Homes e máis homes entre os presentes,
moi variopintos iso si, dende cincuentóns que entraban con maletas
valeiras -e os petos cheos de billetes para podelas encher, claro- até
modernos na percura de rarezas sixties coas que fachendear ante os seus
colegas.
Eu, a verdade, non ía moi esperanzado. O meu principal obxectivo
-música de todas as épocas cantada en galego- ten poucas posibilidades
de aparecer nun sitio asi, onde as tendas de toda Europa levan os seus
discos máis valiosos a prezos ben engordados sabendo que os cincuentóns
da maleta entran dispostos a sair sen un euro. Aínda se vía por ali
algunha cousa de Andrés Do Barro, Jei Noguerol, Benedicto, Bibiano...
Pero todo "sipi", unha mágoa. Pola contra os fans de Springsteen ou
Dylan eran ben felices, con stands adicados en exclusiva aos seus
ídolos. Que inxusto é o mundo.
Sosprendeume
moito -e con envexa, para que negalo- ver que había un stand adicado
case en exclusiva a música catalana, o que leva a pensar que hai un
mercado de coleccionistas de vinilos pancatalanista. Aqui no tema
andamos algo verdes aínda. Dáse o paradoxo de que determinados discos
galegos que se cotizan a prezos de escándalo en mercados supranacionais
(o mítico disco de NHU, o inecontrábel LP de Queimada, o de Goma-2, o primeiro de Luis Emilio Batallán, o primeiro single de Xetxu, , os dous singles de Mahía, algún dos discos de Bibiano... mesmo cousas recentes coma a edición orixinal do primeiro de Kozmic Muffin)
andan aqui a coller mofo nos fallados das casas maternas. Se o problema
fose só ese non sería moi grave o asunto. O preocupante é precisamente
a causa de que aqui se infravaloren eses discos, que non é outra que o
propio esquencimento no que está a maior parte da producción musical
galega dos últimos 40 anos.
Se miramos o listado
do Consello da Cultura Galega, que sen ser completivo sí é un bon
referente, chegamos á deprimente conclusión de que a maioría da música
galega contemporánea anterior ao CD ainda non foi reeditada en formato
dixital. Hai casos escandalosos, coma a obra de case todos os membros
de Voces Ceibes ou bandas lendarias coma Os Resentidos ou Radio Océano.
É certo que sempre está a benquerida mula e o cada vez máis populado
Soulseek, onde se poden atopar unha cantidade moi importante por obra e
graza de esforzados ripeadores de vinilos anónimos, pero non é o mesmo.
As novas xeracións téñeno dificil para poder escoitar a artistas clave
do noso pasado musical recente e cuxos LPs están sen reeditar
(Benedicto, Xose Manuel Conde, Os Resentidos, Xerardo Moscoso, María
Manoela, Miro Casabella, Bibiano, Radio Océano, Xoán Rubia... por poñer
algúns exemplos) a menos que teñan a sorte de atopar o vinilo orixinal
ou boten man do P2P. Por non falar da inxente cantidade de grupos e
solistas galegos que editaron algún single nos 60s e 70s e que case con
total seguridade ficarán no esquencimento das 7".
Por fortuna,
neste caso e sendo ben optimistas, o célebre "todo Povo que esquence a
súa Historia esta condenado a repetila" nos beneficia. É duro, porque
os novos grupos galegos que non paran de nascer parten sen apenas
referentes da terra e coa xiada sensación da soidade de ser os
primeiros en facelo, pero en verdade estamos repetindo a Historia coa
numerosísima nova xeración de bandas galegas deste principio de século.
Incluso diría que mellorándoa, nunca tantos grupos e tan distintos
entre sí houbo, nunca tanto e tan ben se cantou en galego. Bendito
esquencimento.
Tags: VINILO |
|
NOVIDADES
-
08:00 - 13.11.2008
NOVIDADES
FRANC3S
Franc3s
(A regueifa, 2008)
Cando o 18 de maio de 1980 Ian Curtis decide unilateralmente poñer fin á breve singradura musical de Joy Division
pendurándose polo pescozo cunha corda, o deus máis escuro do Valhalla
da música popular fixo vibrar dolosamente as súas cordas vocais,
emitindo un berro nunha frecuencia tan aquelada que só os tímpanos
cunha maior dose de bizarrismo tebroso puideron captalo. Ese
berro multiplicouse en miles de ecos que espallaron interminabelmente a
mensaxe de loito desa deidade pagán polos catro recunchos do planeta.
Así, non podía ser doutro xeito, esa onda sonora vibrou por terras de Bergantiños, e a semente desa vibración áspera, sucia e arriscada agromou nos miolos de Alberto, María e Patuki (tamén chegou a Vilalba) para florecer en Franc3s.
A
evolución metastática destes individuos de fans incondicionais a parte
infinitesimal do universo bizarro fica fosilizada no seu propio nome,
tributo por triplicado á actriz Frances Farmer, á vocalista de The Vaselines Frances McKee e á artista circense Frances O´Connor. María coa batería, Alberto coa guitarra e coa voz e Patuky cos teclados non só homenaxean en cada distorsión a bandas como Surfin´ Bichos, Los Enemigos, The Cramps ou The Jesus and Mary Chain, senón que tratan de enchoupar a súa música das sensacións que lles transmiten as obras de, por exemplo, John Waters, William Burroughs ou Pollock.
Franc3s decidiu por fin dar o grande chimpo ao LP logo de dúas maquetas receptoras de boas críticas e gabanzas a manchea. O seu primeiro disco, Franc3s, está composto por dez temas e foi editado por A Regueifa Plataforma baixo licenza de Creative Commons; pode baixarse de balde en www.aregueifa.net. Tamén se pode adquirir en soporte físico, nunha edición limitada e feita a man a base de papel de lixa e peluche, en Discos Noni´s (A Coruña) e Cosmic Pop Club (Carballo).
Así que xa sabedes, amantes dos sons de ultratumba, do theremin, da escuridade, do veludo, da luz de neon reflectida nas pozas dunha cidade perdida,…, gozade todos do novo de Franc3s, e xa me contaredes.
Ler máis...
-
12:37 - 13.10.2008
NOVIDADES
NOUVELLE CUISINE
De memoria
(Autoeditado, 2008)
O “malo” de ter asinado xoias de pop tan perfecto como Aritmética polar ou Dos torres é a altura
á que deixas o listón para vindeiros discos. Os
herculinos Nouvelle Cuisine corrían o risco de ser vítimas
da calidade que plasmaron no seu anterior disco, o encantador
Autodictado. Por fortuna, os "cocinitas" non se enrrugaron e souberon
partir do ponto onde o deixaron para elevalo aínda uns
centímetros máis, coma uns Sergéis Bubka do pop con pértiga.
Sen perder o seu xa característco
estilo -algo ben dificil de conseguir nunha banda con dúas voces tan diferentes-
percébese nos doce temas que fan parte deste De memoria un
salto cualitativo na produción. Continúan a guisalo e
comelo eles mesmos pero no estudo de gravación a experiencia
nótase e este enriquecemento faise palpable tanto a nivel de
arranxos coma da expansión na paleta de sons e instrumentos (acordeóns, rhodes, sintes...).
O certo é que o son de Nouvelle Cuisine acada con este disco
un novo grau de madurez xa que a incoporación de sintetizador
e caixas de ritmos nalgúns temas e a falla de complexos para
meter guitarras moito máis distorsionadas afástaos do
típico e autolimitado son indie do que beben -La Buena Vida e La Habitación
Roja- explorando novos territorios que a esta altura da película
a verdade é que son de agradecer.
E como non hai bon disco de POP -con maiúsculas- sen unha boa colección de singles, ahi están eles para deixarnos xemas coma Sintonia08, Comunicación no verbal, El imperio roto ou Seremos cajeras... mostras de pop clásico preciosista dese que che queda ecoando permanentemente na testa con só un par de escoitas. A verdade é que resulta incrible que estes talentosos chefs non atopasen unha discográfica que lles editara o disco, por moita crise da industria discográfica que haxa. Neste caso é evidente que xogou máis na súa contra a deslocalización con respeito ao epicentro dos que terían de ser os seus pretendentes. No indie estatal xa se sabe que fora de Madrid e Barcelona vai moito frío. Porén a xogada non lles saiu tan mal, mais ben ao contrario, autoeditando o disco por partida doble, tanto en formato digipack de xeito comercial coma nun formato máis exclusivo: unha camisola que se vende xunto con unha memoria USB con toda a súa discografía. Se non querían caldo, dúas cuncas. E nós, claro, tan felices cun caldo tan cheo de sustancia.
Ler máis...
-
11:20 - 25.09.2008
NOVIDADES
BLOC PARTY
Intimacy
(Wichita, 2008)
A “alarma silenciosa” ca que catro rapaces do East London
decidiron comunicarlle ao mundo a súa existencia non foi tal; resultou
o estoupido xordo do primeiro foguete da alborada, que racha o silencio
da moribunda noite e pronostica xoldra. A partires dese intre máxico
pode gozarse ou non da festa, pero xa non sobrevive no interior dos
participantes esa inicial sensación de sorpresa. A Weekend In The City
convertiuse desde o seu lanzamento na primeira víctima das odiosas
comparacións as que serán sometidos todos e cada un dos traballos que Bloc Party decida facer, aos que xa de saída se lles catalogará como “inferiores a Silent Alarm”. Kele Okereke na voz e na guitarra, Russell Lissack na guitarra, Gordon Moakes no baixo e nos coros e Matt Tong na batería conforman Bloc Party.
Intimacy (Wichita Recordings, 2008), o seu terceiro traballo, veu a luz o pasado 21 de agosto
no seu formato dixital, quedando desde entón pendurado na rede coa
posibilidade de baixalo previo abono do prezo estipulado. Os
interesados en adquirilo no seu formato físico deberán agardar ata o 28 de outubro; neste formato inclúense algúns cortes non presentes no dixital. O disco foi producido por Paul Epworth e Jacknife Lee, quenes xa colaboraran coa banda nos seus anteriores traballos (...)
Ler máis...
-
08:00 - 11.09.2008
NOVIDADES
JUGOPLASTIKA
The 6th is the 7
(Astro Discos, 2008)
Co dos revivals é mellor
non chegar a última hora. De poder escoller, o ideal sería chegar cando a cousa xa despegou pero aínda non invade
masivamente as páxinas da NME e derivados, entrando de cheo no
momento álxido do hype. Como mal menor, non estaría mal
ser dos primeiros, o que sexa con tal de non ser dos últimos
en chegar. Porén, ser pioneiro na recuperción dun son pasado garante certa frescura e non soar clónico pero tamén ten a
desvantaxe de que van ser outros os que desfruten do verdadeiro
recoñecemento. Non se pode ter todo.
E no caso de Jugoplastika dá a impresión de que é exactamente isto último o que lles vai pasar. Asi que é
de xustiza reivindicalos dende xa coma iniciadores dun revival que
aínda está por chegar, o do indie guitarreiro dos
primeiros 90s, con ecos de radio universitaria americana, voces pouco afinadas e producións
precarias de son garaxeiro. Porque no seu último album -The
6th is the 7- non hai banda da época que non faga
acto de presenza dunha ou outra maneira nalgunha das once cancións
que fan parte do disco, dende os Pixies a Weezer pasando por
Pavement, Guided by Voices, e Grandaddy. Un traballo, por certo, maxistralmente
producido por Paco Loco, que demostra ser un auténtico
todoterreno, recreando perfectamente o son suxo dominado polas
frecuencias medias tan característico daqueles tempos dando forma ao que probablemente é o disco galego máis xenuinamente americano de todos os tempos.
Dubido que Kukoc,
Perasovic e Radja escoitasen aos Pixies nos vestiarios pero o certo
é que as coordenadas temporais deste novo son de Jugoplastika teñen
perfecto sentido e danlle coherencia absoluta á estética
do grupo. Iso si, só asimilable en todos os seus matices polos que nacimos
antes dos 80s, as novas xeracións van ter que agardar a que chegue o revival noventeiro -remastigado e actualizalo- para desfrutalo ao 100%. Sexa coma sexa, sempre poderemos dicer o de "pero se isto xa o facían Jugoplastika no 2008".
Ler máis...
-
06:52 - 02.09.2008
NOVIDADES
DEATH CAB FOR CUTIE
Narrow Stairs
(Atlantic, 2008)
Atópome de fronte e a máis de 200 km/h con Narrow Stairs;
o choque é brutal, anaquiños de disonantes melodías dunha beleza
inusual perforan diversos órganos do meu corpo e préñanme as vísceras
dun sotaque agridoce de saudade. Atópome de fronte ante o sexto traballo da banda formada por Ben Gibbard, Chris Walla, Nicholas Harmer e Jason McGerr;
atópome de fronte cunha auténtica delicia de comezo a fin, tanto no seu
formulación como na súa execución, un río que nace e transcorre cara o
mar entre meandros sinuosos e violentas fervenzas.
Nace Narrow Stairs cun corte duns cinco minutos que lembra por veces á primeira canción de Plans, aquela Marching Bands of Manhattan
que nos marabillara, aínda que esta posúe un ton máis sutil. Comeza
amodo para ir acadando maior contundencia segundo pasa o tempo,
apoiados sempre nun enorme baixo (...)
Ler máis...
-
11:34 - 12.05.2008
NOVIDADES
ESQUIOS
Un tipo normal
(Autoeditado Distribuciones, 2008)
Os estradenses Esquíos
deron un xiro importante á banda con este Un tipo normal, o
seu segundo disco longo. A incorporación de Miguel Castro na
voz en sustitución de Fidel Castro -non sei se serán
irmáns- marca en grande medida o seu novo son, moito máis
punk-rock, case alonxado por completo das querencias metaleiras do
seu debut. O certo é que o xiro parece moi meditado xa que a
nova voz -moito máis axeitado para o punk-rock con maior
carrega melódica que fan agora- dálle a Esquios un son
moito máis actual.
Pero non é a voz a
única novidade desta nova etapa. Agora atopamos unha cota
maior de temas cantados en galego e unhas letras, entre o social e o
festeiro, que encaixan mellor co seu estilo e o seu público
potencial. Especialmente agora que contan no seu repertorio con
temasda forza de “A rapa” ou “Galiza festa rachada” -sen
dúbida os dous singles máis potentes do disco- que
prometen ser verdadeiros furacáns ao vivo, cuns retrousos
deses que son carne de pogo. Dous temas, ademais, que incorporan un
par de detalles -aire funk e sección de metais, o primeiro, e
ritmo skatalítico, o segundo- que alén de demostrar a
versatilidade dos novos Esquíos tamén van facer de
efectivo anzol para atraer a novos siareiros á banda.
Ler máis...
-
06:56 - 06.05.2008
NOVIDADES
REM
Accelearte
(Warner, 2008)
Facía xa catro anos que a banda de Athens non daba sinais de vida; foi por aquel entón cando publicaron o deostado (inxustamente baixo o meu criterio) Around the Sun. Por fin en abril de 2008 saíu á luz Accelerate, anunciado polos iluminados e entendidos como “a volta as súas orixes”. ¿Pero iso non o fixeran xa con Monster? ¿non se volvera de novo a falar do mesmo cando saíron New Adventures in Hi-Fi e Up? en resumo, máis peras mentais de flipados ou pura estratexia de marketing por parte da Warner (ou ambas cousas, claro) (...)
|
RSS feed Comments
según a RAE:
bizarro, rra.
(De it. bizzarro, iracundo).
1. adj. valiente (‖ esforzado).
2. adj. Generoso, lucido, espléndido.
FRANC3S molan trogollón!
bicos pra eles